บททั้งหมดของ Rejected Wife of A Heartless CEO: บทที่ 421 - บทที่ 430

Kailan pa siya dumating? Huli na para umiwas ngayon.Mabilis kong hinawakan ang Yin-Yang Stone at tumayo. Itinuro ko iyon gamit ang daliri ko, na para bang nagtatanong kung ano iyon.Kapag may nagdududa sa iyo, ang pinakamagandang paraan ay hindi ang magpaliwanag nang walang katapusan, kundi ibalik sa kanya ang tanong.Tama nga.Pagkakita ni Vicento sa mapanuri kong tingin, may bahagyang bakas ng pagkataranta sa kanyang mga mata. Sinamantala ko ang pagkakataon. Inilabas ko rin ang batong nakasabit sa leeg ko at pinagdikit ko ang dalawa.Agad itong naging isang itim at isang puti. Ang hugis-patak na yin at yang ay perpektong nagbuo ng isang bilog.Hinila ko ang kamay niya at hinihingi ko ang sagot. Gusto kong malaman kung sasabihin ba niya ang totoo.Sa paningin niya, matagumpay na naming napalitan ang aming kapalaran.Kaninang madaling-araw lamang natapos ang ika-981 araw, at nahuli ko siya bago pa niya tuluyang maasikaso ang batong iyon.Mas lalo ko siyang tinitigan nang may pagdudud

Itinulak ko siya palayo, ngunit lalo lamang lumawak ang ngiti sa kanyang mga labi. “Ria, alam kong babalik ka talaga.”Gumawa ako ng senyas.'Nagsinungaling ka.'Saglit na dumaan sa mukha niya ang kaawa-awang ekspresyon, parang nasaktan. “Ria, pasensya na. Kung hindi ko sinabi iyon, hindi ka susunod nang maayos. Kung hindi kita nilason, iiwan mo ako.”“Nakita ko kung paano ikinadena ang hipag ko noon. Wala nang liwanag ang mga mata niya. Sobrang nagsisi ang kuya ko, pero huli na ang lahat para itama iyon. Ayokong mangyari rin iyon sa’yo, ayaw kong ikadena ka.”Iniunat ko ang kamay ko sa kanya para hingin ang antidote.“Ria, maghintay ka pa ng dalawang araw.” Pagkatapos ay inakay niya ako. “Napakaganda sa loob. Sigurado akong magugustuhan mo.”Inalis ko ang kamay niya at itinuro ang mukha ko.“Walang problema. Matagal nang alam ng kuya ko kung sino ka. Basta wala rito ang taong iyon, ligtas ka. Tara na.”Tumanggi ako sa paghawak niya, ngunit hindi siya nagalit. Para bang sapat na sa ka

Pakiramdam ko ay iba na ang pagtrato ni James kay Melissa. Noong una ko siyang makita, napakakontrolado niya kay Melissa. Nagdadala pa siya ng babaeng kasama sa mga salu-salo para saktan ito.Ngayon naman, sinasadya niyang pasayahin si Melissa at pinaplano pa siyang pakasalan.Sa lalim ng alitan ng pamilyang Aurelio at De Leon, ang pagpili niyang pakasalan si Melissa ay nangangahulugang binitiwan na niya ang kanyang galit sa pamilyang De Leon.Gusto niyang bumuo ng pamilya kasama siya at mahalin siya bilang asawa.Ano kaya ang nangyari sa pagitan nila para magbago nang ganito si James?Pagkarinig sa sinabi ni Melissa, hindi siya natuwa. Sa halip, itinulak niya ito palayo.“Pamilya mo lang ang nasa puso mo. Sa dami ng taon na kasama mo ako, hindi mo man lang ako nagustuhan kahit kaunti.”Pakiramdam ko, gusto na siyang murahin ni Melissa sa sandaling iyon. Ang kanyang katahimikan ang pinakamalinaw na sagot. Marahil alam na ni Melissa na wala nang saysay ang pagsisinungaling.Humuni ang

Alam ni James na kaya niyang umiwas, ngunit hindi siya umiwas. Hinayaan niyang tumama ang tasa sa kanyang balikat. Bagama’t hindi ito nabasag, tumalsik ang mainit na tsaa sa kanyang leeg at agad itong namula. Kumapit ang tsaa sa kanyang damit at patuloy na tumutulo. Nakaluhod lamang siya roon at hindi man lang gumalaw.Nanginginig ang malaking katawan ni Jander, na para bang labis siyang natatakot kay Vivian.Bumagsak ang tingin ni Vivian sa kanyang mukha bago malamig na nagsalita, “Lumayas ka rito.”Mas lalo pang nanginig si Jander, ngunit matigas pa rin siyang tumayo sa harapan ko.“M-Mama, a-ako... gusto ko siya. Huwag mo siyang saktan.”“Gusto mo siya?”Mapanlait na ngumisi si Vivian. Hindi na siya nagpapanggap ngayon. Lubos siyang naiiba sa Vivian na nakita ko sa bahay ng pamilya Sarmiento.Tamad siyang sumandal sa sofa, nakasandal ang isang pisngi sa kanyang kamay, at puno ng paghamak ang kanyang mga mata.“Kung nalaman ng patay mong ama na napakagaling ng mga anak niya at pareh

Nakita ko ang sarili kong ekspresyon sa mga mata ni Vivian—matindi at halos baliw, habang malapad ang pagkakangiti ko.“Talagang baliw ka na,” sabi ni Vivian.Ikiniling ko ang ulo ko at tumingin sa kanya. “Hindi ba’t kayo naman ang nagtulak sa akin para maging ganito, Tita? Napakalaki ng planong ginawa ninyo. Bakit nadamay ako sa alitan ng pamilya Aurelio at pamilya De Leon? Sa nakaraan kong buhay, ilang taon akong nabuhay sa depresyon bago ako namatay. Kahit pagkamatay ko, hindi ako nagkaroon ng kapayapaan. Dinurog ang mga buto ko, binalatan ang balat ko. Ang laman at dugo ko ay naging pira-piraso.”Habang sinasabi ko iyon, nakangiti ako ngunit unti-unting tumulo ang luha mula sa mga mata ko at dumaloy pababa sa baba ko.Dahan-dahan akong muling lumapit sa kanya.Palapit nang palapit.“Alam mo ba kung ano ang pakiramdam ng iwanan ng buong mundo matapos mamatay? Walang nakakarinig sa boses ko. Nasa harap ko mismo ang mga mahal ko sa buhay ngunit hindi ako makaiyak. Wala akong magawa k