Lahat ng Kabanata ng Rejected Wife of A Heartless CEO: Kabanata 431 - Kabanata 440

Akala ko hindi niya sasagutin ang tanong ko, pero hindi ko inaasahan na matapos ang ilang sandaling katahimikan, mahina niyang sinabi, “Maniwala ka man o hindi, walang kinalaman sa akin ang pagkamatay mo sa nakaraan mong buhay.”“Kung ganoon, sino talaga ang may kagagawan?”“Ria, habang mas marami kang nalalaman, mas mabilis kang mamamatay. Bakit mo pa gustong hukayin ang mga bagay na nangyari na?”Mabilis na umikot ang isip ko. Kung hindi siya nagsisinungaling, ibig sabihin, ang dahilan kung bakit niya ako gustong patayin sa pagkakataong ito ay para protektahan si Vicento at pigilan ang pagpapalit ng kapalaran.“Ang pamilya Aurelio ba ang may kagagawan?”Hindi siya sumagot. At ang pananahimik niya ay katumbas ng pag-amin.Sa mga taong iyon, napakaraming poot ang iniwan ng pamilya De Leon sa pamilya Aurelio. Kaya lubos silang napuno ng galit sa amin.Iyon din ang dahilan kung bakit nila kinuha si Melissa noong limang taong gulang pa lamang siya at nagtanim ng napakalalim na binhi ng p

Tinitigan ni Tita Vivian ang mukha ko. Kung wala lang si Vicento doon, malamang ay napamura na siya.“Sige, gawin mo kung ano ang gusto mo. Basta kapag lumabas ka na, hayaan mo muna akong magpahinga.”Tinulungan ni Jander si James na makatayo at umalis. Isa-isa rin kaming lumabas.Bigla akong may naalala.“Vicento, sandali lang. May gusto pa akong sabihin kay Tita Vivian.”Nang walang babala, bumalik ako. Pagdating ko sa pinto, nakita ko ang matangkad na lalaking nakaitim na nakayuko habang marahang minamasahe ang sentido ni Tita Vivian.Mahina itong bumulong sa kanyang tainga. “Hindi ka natulog buong gabi. Sasamahan kitang bumalik para magpahinga.”Pakiramdam ko ay parang magkasintahang nagmamahalan ang dalawa. Pero pagkatapos ng maraming taon mula nang mamatay ang asawa niya, normal lang naman na may lalaki siyang kasama.Pagkakita pa lamang sa akin sa may pintuan, masama agad ang tingin ni Tita Vivian. “Lintik ka, ano na naman ang gusto mo?”Ngumiti ako. “Tita Vivian, gusto kong ku

Napabuntong-hininga ako at tumalikod para bumalik. Wala sina Vicento at Jander sa silid. Nang marinig ko ang nakapangingilabot na sigaw mula sa kuwarto ni Jander, natakot akong baka mapatay siya ni Vicento sa sobrang bigat ng kamay niya, kaya agad ko siyang sinundan.Matindi ang amoy ng dugo sa silid. Nakatiklop ang manggas ni Vicento, nakahubad ang relo, at may hawak siyang punyal. Ang dulo nito ay may pahid na gamot.Sa maitim niyang mga mata ay tanging malamig na layunin ng pagpatay ang mababanaag.“Munting pinsan, ganoon mo ba talaga kagusto ang asawa ko?”Dahan-dahang dumaan ang dulo ng kutsilyo sa likod ni Jander. Malinaw kong nakita na bukod sa duguang sugat, ang natitirang balat niya ay tinubuan ng maliliit na butlig sa takot.Sino ba naman ang gumagamit ng kutsilyo para maglagay ng gamot?Sa isang iglap, hindi ko na masabi kung sino sa kanilang dalawa ang mas baliw.“Vicento.” Binuksan ko ang pinto at pumasok.Nang makita ako ni Vicento, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

Ang mukha na lumitaw mula sa ilalim ng itim na telang nakatakip ay ang mukha ni Mama Sandy. May nakasuksok sa kanyang bibig kaya hindi siya makapagsalita. Magulo ang kanyang buhok, namumula ang mga mata, puno ng takot ang kanyang tingin, at nanginginig ang buong katawan.Natigilan siya nang makita si Melissa. Pagkatapos ay tumingin siya sa paligid ng silid. Nang makita niya ako, desperado siyang nagpumiglas, na para bang gusto niyang humingi ng tulong sa akin.Isa-isang tinanggal ni Melissa ang mga takip sa ulo ng dalawa pang tao. Puno rin ng takot ang kanilang mga mukha.Mula Santa Catalina hanggang dito, malamang na dumaan sila sa mga liblib na daan. Hindi ko alam kung gaano karaming paghihirap ang pinagdaanan nila sa biyahe. Mukha silang lupaypay at lubog ang mga pisngi.Hinugot ni Melissa ang mababahong medyas na nakasaksak sa kanilang mga bibig. Pagkatapos magsuka ni Mama Sandy, tumingin siya kay Melissa nang may takot. “Sino ka? Ano ang balak mong gawin sa amin? Mrs. Victorillo,

Dahan-dahang bumaba si James sa hagdan. Naguluhan ang pamilya De Leon at nagtanong, “Mr. Aurelio, bakit nandito kayo?”Madaling isipin iyon. Mabuting kaibigan ni Carlos si James, at ngayon ay nasa lugar nila sila. “Kayo pala ang pumatay sa anak ko at nagdala sa amin dito.”Pagkatapos magsalita, tumingin muli si Papa sa akin. “Ria, napakabuti ng pagtrato namin sa iyo mula pagkabata. Kahit napabayaan ka namin nitong mga nakaraang taon, may dahilan naman iyon. Galit ka ba talaga sa amin nang ganoon kaya nakipagsabwatan ka sa mga tagalabas para saktan ang sarili mong kapatid?”Akala ko magagalit sila dahil sa pagkamatay ko. Pero ngayon, tila isa lamang biro ang kamatayan ko. Kahit nabuhay akong muli, hindi sila natuwa. Sa halip, sa akin nila ibinuhos ang lahat ng sisi.Ako raw ang nagtago ng depresyon ko. Ako rin daw ang may pakana sa pagbagsak ng pamilya De Leon. Mahigpit kong ikinuyom ang mga kamao ko. Sa sobrang galit ko, nanginginig ang damdamin ko.Paano nagkaroon ng ganitong mga tao