《Rejected Wife of A Heartless CEO》全部章節：第 451 章 - 第 460 章

Sunod-sunod na namatay sina Stephen at Carlos sa mga aksidente. Wala ako roon nang mangyari iyon, at bukod sa panghihinayang sa pagkawala ng kanilang buhay at galit sa taong nasa likod ng lahat, wala akong ibang naramdaman.Hindi lang ako nakatulog nang maayos noong gabing namatay sila. Akala ko matagal ko nang binitiwan ang pagkakakilanlan ko bilang panganay na babaeng anak ng pamilya De Leon.Ngunit nang tumalsik sa akin ang mainit na dugo ni Marco, saka ko napagtanto na kahit pagpira-pirasuhin pa ang isang bangkay, hindi pa rin mapuputol ang ugnayan sa pagitan namin.Pasuray-suray na lumapit sina papa at mama. Sa sobrang pagmamadali at pag-aalala, malakas na bumagsak si Mama sa lupa.Sinubukan ni Lola na tumayo, ngunit hindi na kaya ng kanyang katawan. Kaya gumapang na lamang siya sa sahig, dahan-dahang lumalapit kay Marco.Napaatras si Melissa ng kalahating hakbang, tila natulala. Dahan-dahang dumaloy ang mga luha sa kanyang mukha. Muli na namang duguan ang isang taong mahal niya

Pagkarinig ko sa mga salita ni Lola, natahimik ako.Bilang isang apo, palagi kong iniisip na ang pinakamamahal kong lola ang pinakamabuting tao sa buong mundo. Ibinigay niya ang lahat ng kabutihan sa kanyang pamilya, ngunit ang lahat ng kasamaan ay sa mga tagalabas niya ibinuhos.Nang maisip ko ang magulong pagkatao ni Jander, ang pagkakagapos nina James at Melissa sa isa’t isa, si Tita Vivian na ikinulong ni Armando na parang isang baliw, at maging si Michelle na naging isang demonyo, napagtanto ko na ang buong pamilya Aurelio ay naapektuhan ng mga ginawa ni Lola.May karapatan pa ba akong sabihing inosente ako?Hindi ba inosente rin ang mga miyembro ng pamilya Aurelio?Sa loob ng maraming dekada, ang anino ng pamilya De Leon ay nanatiling nakadagan sa kanila.Sa tono ni Lola, para bang dapat na lamang silang sumunod sa agos ng panahon. Kung hindi sila lumaban noon, si matandang Aurelio lamang ang mapapahiya. Dahil sa kabaitan niya, sinubukan pa niyang iligtas ang mga tao, at maaari

Ang sikat ng araw ay tumama sa malamig at guwapong mukha ni James, ngunit wala itong anumang init.Bahagyang nakayuko ang kanyang ulo, at natatakpan ng mahahaba niyang pilikmata na kulay uwak ang anumang emosyon sa kanyang mga mata.Suot pa rin niya ang puting polo para sa kasal at isang burgundy na kurbata. May mga tuyong bahid ng dugo sa kanyang damit, at ang alikabok sa kanyang katawan ay tila saksi sa mga araw at gabing hindi siya nagpahinga.Noon, pakiramdam ko ay nakakatakot ang ngiti niya. Ngayon, hindi siya nakangiti, ngunit para siyang malamig na liwanag ng buwan—malungkot at nag-iisa.Bago pa tuluyang bumagsak si Melissa, lumuhod siya sa isang tuhod at niyakap ito.Hindi matanggap ni Melissa ang nangyari.Mariin niyang kinagat ang balikat ni James habang tahimik na humihikbi, at walang tigil ang pag-agos ng kanyang mga luha.Ngunit hindi siya binitiwan ni James. Sa halip, lalo niya itong niyakap nang mahigpit.Isang kamay ang humawak sa likod ng ulo nito, na para bang gusto

Wala talagang chip?Napatingin ako sa kanya nang may pagkabigla. “Niloko mo kaming lahat?”Napunta ang tingin ni James kay Melissa. Nakahiga si Melissa sa lupa sa ilalim ng sikat ng araw. Ang kanyang napakaputing wedding dress ay nabahiran ng dugo, at kumikislap ang diyamante sa liwanag. Para siyang isang anghel na nahulog sa putikan—napakadalisay at napakalinis.Hindi niya napigilang lumambot ang kanyang tinig. “Paano ko maaatim na maglagay ng isang bagay na hindi ko makontrol sa kanya?”Tama siya. Ang chip na iyon ay kontrolado ng organisasyon. Kung ikakabit niya iyon, maaari nilang patayin si Melissa anumang oras. Hindi niya kailanman ilalagay si Melissa sa panganib.Dahan-dahan siyang naglakad papunta kay Melissa at maingat itong binuhat mula sa lupa. Napakalambing ng kanyang mga kilos, na para bang may hawak siyang isang kayamanang walang katumbas sa buong mundo at natatakot siyang masaktan ito kahit kaunti.Sumakit ang puso ko nang makita ko ang eksenang iyon. Ano ba talaga ang

Bilang isang tagamasid, wala akong magawa. Ang alitan sa pagitan nila ay hindi maaayos sa isa o dalawang salita lamang.Halos nahulaan ko na kung ano ang iniisip ni James sa ginagawa niya.Lumapit ako at tinulungan si Melissa na makatayo. “Huwag ka nang umiyak. Mahina ang puso mo. Paano kung atakihin ka?”Nang makita niya ako, para siyang batang nakahanap ng masasandalan. Yumakap siya sa akin at humagulgol sa aking dibdib, walang magawa at puno ng kalungkutan.Marahan kong tinapik ang kanyang likod.“Huwag kang umiyak. Nandito pa rin ako. Palagi kang mamahalin ng ate mo.”Dahil sa sobrang pag-iyak, hindi na siya makabuo ng maayos na pangungusap. “Pero si Papa at sila...”“Wala na sila. Tayong mga naiwan ang kailangang mabuhay nang maayos. Ikaw na lang ang natitirang kamag-anak ko sa pamilya De Leon. Kung may mangyari sa’yo, paano naman ako mabubuhay?”Patawad, Melissa.Maaari ko lamang gamitin ang damdamin mo upang pilitin kang mabuhay. Kailangan kong bigyan ka ng dahilan para magpatu