جميع فصول : الفصل -الفصل 940

JACQUELINE POV "JACQUELINE, bumalik ka dito! Balik!" galit na sigaw ni Daddy pero hindi ko siya pinakingan. Hangang sa patungo na sana ako sa aking silid nang maramdaman ko ang paghawak nito sa braso ko Pagkatapos noon, pakaladkad ako nitong dinala sa living area at pagkadating doon, pasalya niya akong itinulak patungo sa sofa Lalo namang nagngingitngit ang kalooban ko sa galit. "Dad, ayaw ko! Hindi ako magpapakasal kahit na ano ang gawin niyo!" halos pasigaw kong bikgas. Lalo namang nagsalubong ang kilay nito. Akmang sasamapalin sana ako pero bigla itong natigilan. Pagkatapos noon, galit itong napabuga sa hangin sabay kuyom ng kamao "HIndi ka pwedeng umayaw. Nakita ka na ni Mrs. Davis at mukhang gusto ka niya para sa anak niya." seryoso nitong sambit Hindi naman ako nakaimik. Mas lalong sumiklab ang galit sa puso ko. Napatitig ako kay Aimee na noon ay abala sa kakatitig sa mga bagong gamit na galing pa sa loob ng isang paper bags. Mga mamahaling gamit iyun at alam kong

JACQUELINE POV "You may now kiss the bride." anunsiyo na pari na nagkakasal sa aming dalawa ni Mr. Russell Davis. HANGANG sa natapos ang seremonya ng kasal, wala ako sa aking sarili. Hindi ko lubos maisip na ang lalaking pakakasalan ko pala ay ang lalaking naging kasiping ko noong gabing ipinahamak ako ng half sister kong si Aimee. At nang dahan-dahan nitong inilalapit ang mukha nito sa mukha ko, parang gustong tumalon ang puso ko sa matinding kaba "Small world, princess." narinig kong sambit nito Hindi naman ako nakaimik. Princess? Jacqueline ang pangalan ko, bakit naging princess? Lutang ba ang taong ito? Pero nang tuluyang lumapat ang labi niya sa labi ko, doon ko muling naramdaman ang isang familiar na mainit na halik Mabilisang halik sa labi pero sapat iyun para saglit akong matulala. Kung hindi pa lumapit sa amin ang mga kamag-anak niya pati na din ang iba pang mga abay na napag-alaman ko na halos kamag-anak lang din pala ng groom, baka habambuhay na akong matul

JACQUELINE POV "BAR? Naku, normal lang sa mga kabataan ang tumambay sa mga ganiyang lugar. Sila Jaqueline at Aimee ay talagang closed sa isa't-isa." may hilaw na ngiti na nakaguhit sa labi habang sinasabi ni Tita Norma ang katagang iyun Parang gusto ko na lang masuka. Ang kapal ng mukha. Kailan pa kami naging closed ng anak niya? "Hindi iyan ang nakikita ko." malamig ang tono ng boses na sagot naman ni Russell. Pigil ko naman ang sarili kong matawa. Kaya lang, wala sa bokabularyo ng mag-inang Norma at Aimee ang sumuko. Bagkos, napansin kong buong tamis na ngumiti si Aimee kay Russell "Nagkamali ka lang siguro, Russell. Siya nga pala, ngayung bahagi ka na ng pamilya namin, sana, maging maayos ang pagsasama niyong dalawa ng kapatid ko. You know, si Jacqueline ay medyo matigas ang ulo at ayaw makinig sa amin. HIndi ba' Dad?" nakangiting wika naman ni Aimee sabay baling ng tingin kay Daddy. Alam ko kung saan patutungo ang usapan na ito. Sa mismong reception party naming ito, n

JACQUELINE POV Pagkatapos ng maiksing programa, isa-isa naming nilapitan ni Russell ang mga tables ng mga bisita. Hangang sa makarating kami sa table kung saan nakaupo ang mag-asawang Jillian at Ralph Alexander Villarama Kaagad akong nakaramdam ng biglang pagbigat ng atmospera. Si Russell, kitang kita ko kung paano napaseryoso ang kanyang expression habang ang asawa naman ni Jillian na si Ralph Alexander ay walang nababasang kahit na anong emosyon sa mukha "Hi, Jackie, right? Nice to meet you and best wishes sa inyong dalawa ni Russell." kaswal ang tono ng boses na wika ni Jillian sa akin. Hindi ko inaasahan na mabait pala siya. Kaya naman, awtomatiko din akong napangiti habang hindi ko mapigilan na pakatitigan siya at hindi na ako nagtataka kung bakit gustong gusto siya ni Russell. Ang ganda niya pala talaga at higit sa lahat, mukha naman siyang mabait. May tunay na ngiti na nakaguhit sa labi habang nakatitig din siya sa akin. At sa mga mata niya, wala akong nababasang

JACQUELINE POV "Bakit ka may pasa? Saan galing iyan?" muling tanong ni Russell. Sa pagkakataon na ito, kitang kita ko na sa mukha niya ang inis. Kaagad naman akong umiling. "WALA ito...maliit na bagay." seryoso kong sagot habang pilit kong pinapakalma ang sarili ko. Masyado siyang mabait para idamay ko siya sa problema ko. Tama na ang minsan na maramdaman ko siya sa tabi ko at dinadamayan. Ayaw ko nang dagdagan pa iyun lalo na at nakakahiya na. Kailan lang kami nagkakilala pero kung ituring niya ako, para bang hindi na ako iba sa kanya. Kaya naman, ayaw ko ding abusuhin iyun "Okay...magpahinga ka na kung ganoon." seryosong wika niya at pagkatapos niyang sabihin ang katagang iyun, kaagad na itong nagalakad palabas ng silid Hindi ko alam kung naiinis na siya sa akin dahil hindi ko masagot ng maayos ang tanong niya pero bahala na. Nasundan ko na lang siya ng tingin hangang sa muli siyang bumalik ng sofa at nahiga doon HIndi ko naman mapigilan ang mapailing. Feeling ko, na