جميع فصول : الفصل -الفصل 930

RUSSELL POV "Dad, i love Jillian. I really do! Pero, hindi naman ibig sabihin noon na sa paglabas kong ito, guguluhin ko na siya. Hindi! Hindi mangyayari iyun!" seryosong sagot ko sa ama kong si Drake Davis. "Maganda na iyung sigurado. Tsaka, sa edad mong iyan, dapat lang na mag-asawa ka na. Tumatanda ka na, Russell!" seryoso niyang sambit "PAANO kung hindi ako pumapayag? Dad, kailan pa kayo nagkaroon ng pakialam sa love life ko?" naiinis ko na ding sagot Mabilis din namang lumapit sa akin ang aking Ina. Si Daddy Drake naman, kapansin-pansin ang biglang pagdilim ng awra "Huwag na huwag mo kaming ipahiya. Tapos na ang usapin na ito at pumayag na kami sa nais ni Uncle Christian." seryosong bigkas ni Daddy at pagkatapos sabihin ang katagang iyun, mabilis na itong naglakad paalis Hindi ko na maiwasan na maikuyom ang kamao ko na isipin na hindi lang ito simpleng desisyon ng mga magulang ko. Kung gaano kasali din pala sa usapan na ito ang mga matatandang Villarama. "Anak, haya

RUSSELL POV "ISANG MILYON? Aba, kay lakas naman ng loob ninyo para magdemand ng isang milyon! Gusto niyo bang tumawag tayo ng pulis para ipakulong ko kayo?" yamot kong bigkas. Nagkatinginan naman ang grupo nila. "Pulis? Ang lakas ng loob mo para takutin kami! Bakit, sino ka ba sa akala mo, huh?" palaban din na sagot ng babaeng tumatayong leader nila. "Sino ako, alamin mo! Umalis na kayo bago pa magdilim ang paningin ko at kung ano pa ang magawa ko sa inyo!" galit kong bigkas. At pagkatapos noon, binalingan ko ang babaeng binubully nila kanina na hindi na mapakali Na para bang nahihirapan itong huminga "Aimee, alis na tayo! Mahirap ito, baka mapa trouble tayo! Kapag malaman ito ni Daddy, baka mayari ako!" sambit ng isang lalaki. Ito iyung lalaki kanina na pilit na nagpapainom ng alak sa babaeng binubullly "Heh! Ano ka ba, huwag ka nang matakot! Kasama mo ako! Ako ang nag-iisang heiress ng Torres Corporation kaya wala kang dapat na ipangamba!" sambit ng mayabang na babae

JACQUELINE'S POV Masakit ang ulo ko, hindi, halos ang buo kong katawan na para bang binugbog ako ng sampung sanggano sa kanto Pilit kong inaalala ang mga nangyari nang nagdaang gabi at ganoon na lang ang panlalaki ng mga mata ko sa matinding takot nang isang eksena ang biglang lumitaw sa balintataw ko Nasa loob kami ng isang bar, at ang half sister kong si Aimee na walang ibang ginawa kundi ang ibully ako Noon pa man, masama na talaga ang ugali ng half sister kong iyun. Palibhasa kasi, lumaki na lahat ng pabor ay nasa kanya. Hindi ko mapigilan ang maluha. Lalo na nang maalala ko ang mga masasakit na salita na binitiwan nito sa akin kagabi Hindi ko akalain na magagawa nitong ipahamak ako kasama ng mga kaibigan nito at ng ex-boyfriend kong si Martin. Wala sa sariling napabaling ang paningin ko nang maramdaman ko na may gumalaw sa tabi ko at ganoon na lang ang kaba na nang unang sumalubong sa paningin ko ang walang iba kundi ang lalaking kaniig ko kagabi. Napasinghap ako

JACQUELINE'S POV Maayos naman akong nakarating ng bahay. At ang isang libo na ibinigay sa akin ng istranghero, ibinayad ko sa taxi. Hindi na din ako nanghingi pa ng sukli.. At pagpasok ko pa lang sa loob, ang nakangising mukha ng half sister kong si Aimee ang sumalubong sa akin. "LAGOT KA NGAYUN!" nakangisi nitong sambit. Alam kong isa iyung malaking babala. Kasi nga, halos tanghali na akong nakauwi. "Aimee, ano ang ginawa mo kagabi? Pinahamak mo ako!" galit kong wika dito. "Pinahamak? Hmmm, ang sabihin mo, malandi ka! Mana ka sa Nanay mong malandi." nakangisi nitong sambit. Kaagad namang naningkit ang mga mata ko sa galit. Dulot ng pinaghalo-halong galit na nararamdaman sa puso ko, kaagad kong itinaas ang aking kamay at direchong lumagapak sa pisngi nitong si Aimee. Kaagad naman itong napasigaw sa galit "Jacqueline!" galit nitong sigaw habang hawak ang nasaktan nitong pisngi "Kulang pa iyan! Alam kong masama ka pero hindi ko akalain na-------" "Ano ang nangyay

JACQUELINE'S POV At tuluyan na akong napahagulhol ng iyak. Hindi dahil masakit ang likod ko dulot ng pagkakabangga sa gilid ng kama kundi masakit isipin na kahit na kailan, never kong makukuha ang pagmamahal na sarili kong ama. Dahan-dahan akong napupo sa sahig, hawak ang mga punit kong libro. Isa-isa kong pinulot ang mga pahina, pero kahit anong pilit ko… hindi ko na mabuo. Kagaya ng kinasadlakan ko ngayun. Feeling ko, wala akong kakampi. Feeling ko, nag-iisa lang ako sa mundo. At ang masakit, kahit na sarili ko pang kadugo, walang pakialam sa akin. Napayakap ako sa sarili ko habang tahimik na umiiyak. Walang sigaw, walang drama, kundi yung tipong iyak na ubos na ubos ka na. At sa unang pagkakataon, hindi lang sakit ang nararamdaman ko. Kundi, may kasamang galit na! Tahimik, pero unti-unting lumalalim. At sa kaibuturan ng puso ko, may isang bagay na malinaw na malinaw na ngayon Hindi ako pwedeng manatiling ganito habambuhay. Kailangan kong lumaban. Kailangan kong