บททั้งหมดของ Billionaire's True Love Book 2: MINAMAHAL KITA!: บทที่ 941 - บทที่ 950

JACQUELINE POV Hindi ko tuloy mapigilan ang mapatitig dito. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako pero habang tumatagal, mas lalo yatang naging gwapo itong si Russell sa paningin ko eh Wala talaga sa awra niya na galing siya ng kulungan. Parang ang bait-bait niya nga eh Hindi ko din talaga maintindihan kung bakit hindi siya ang pinili ng babaeng gusto niya. Well, siguro, baka hindi naman talaga sila para sa isa't -isa. Or baka naman may ibang babae na nakatakda para dito kay Russell? Pero, sino kaya? Ako? Hindi! Malabo iyun. Kaya lang naman kami ikiasal dahil sa isang kasunduan at baka sa mga susunod na araw, bigla na lang iopen-up nitong si Russell ang paghihiwalay namin. At baka iyun din ang isa sa mga dahilan kung bakit mabait siya sa akin.... ***************** MAAYOS naman kaming nakarating ng bahay, pero ramdam ko ang bigat ng pakiramdam ko habang papalapit kami sa gate. Parang bawat hakbang ay may kasamang alaala, mga alaala ng sakit, panlalamig, at pan

JACQUELINE POV "HERE!" padabog na inilapag ni Tita Norma ang isang jewelry box sa harapan ko. Alam kong masama ng loob nito na ibigay sa akin ang mga bagay na pag-aari ng aking Ina. Pero, wala siyang magagawa. Ang usapan ay usapan na hindi dapat baliin "Check it, Jackie. Kapag may kulang, sabihin mo lang sa akin." seryosong wika naman ni Russel. Gamit ang nangnginig kong mga kamay, dahan-dahan kong binuksan ang jewelry box. Ni hindi ko pa nga mapigilan ang maluha nang makita ko ang mga alahas sa loob. Kay tagal na panahon na ipinagkait sa akin ni Daddy ang mga bagay na pag-aari ng aking Ina. At minsan, nakikita kong ginagamit ito nila tita Norma at Aimee. Noon, pumapalag ako, pero imbes na pakingan ako ni Daddy, sampal lang ang natatangap ko sa kanya. Palagi niyang sinasabi sa akin na wala daw akong pakialam. Gamit ang nangingig kong mga kamay, isa-isa kong hinawakan ang mga alahas na nandito sa loob ng jewelry box. Ito iyung mga gamit ni Mommy noong nabubuhay pa ito a

JACQUELINE POV "ANAK, Jackie, ano ba iyang sinasabi mo? Hindi ganoon iyun? Mahal kita, anak kita at pareho ang trato ko sa inyong dalawa ni Aimee." wika naman ni DAddy Hindi ko naman mapigilan ang mapaismid. Pagkatapos noon, inilibot ko ang paningin ko sa buong silid. Ang mga sinasabi ni Daddy ay walang basehan. kitang kita naman iyun sa loob nitong kwarto ko. Hindi niya pwedeng ipagkaila iyun. Dahil kahit saang anggulo tingnan, alam kong hindi anak ang naging turing niya sa akin. "Dad! Talaga bang anak ang turing niyo sa akin? Nakikita mo po ba itong kwarto ko? Ang mga gamit dito sa loob? Ang mga lagayan ko ng mga damit? Sabihin niyo sa akin, pantay ba ang turing niyo sa aming dalawa ni Aimee?" seryosong sagot ko sa kanya Napansin kong natameme naman siya .Biglang nanahimik at pagkatapos noon, pasimple ding inilibot ang paningin sa buong paligid "Tingnan niyo ang higaan ko, DAd, punit-punit na mga beddings dahil imbes na ibigay nyo sa akin ang kahit na pinaglumaan na m

JACQUELINE POV Ayaw pa sanang umalis nina Tita Norma at Aimee, pero nang muling tingnan sila ni Daddy nang masama, wala silang nagawa kundi sumunod. Sumunod din si Daddy palabas, kaya’t naiwan ako sa silid kasama si Manang Esther. Agad namang lumapit si Manang Esther sa akin. Marahan niyang hinawakan ang kamay ko, may ngiti sa labi ngunit bakas ang lungkot sa kanyang mga mata. “Mukhang mabait ang asawa mo. Masaya ako para sa iyo. Sa wakas, makakaalis ka na rin sa poder nila.” Nakangiti niyang wika sa akin. “Manang…” napangiti ako kahit may luha sa mga mata. “Salamat po. Simula bata pa ako, nandiyan na kayo. Kayo ang nag-alaga sa akin kahit pakiramdam ko, iniwan na ako ng lahat.” “Naku, wala iyon. Hindi ka na iba sa akin. At ngayong may sarili ka nang pamilya, panatag na rin ang loob ko.” Nakangiti niyang sambit. “Manang, basta, kayo pa rin po ang palagi kong tagapagtanggol at kahit na wala na akong balak na umapak ulit sa bahay na ito, magkikita pa rin tayo. Promise

JACQUELINE POV "So, dito na tayo titira? Totoo ba?" wala sa sariing tanong ko. Hindi ako materialistic na tao pero ang tumira sa ganito kagandang bahay ay parang dream come true para sa akin. Feeling ko tuloy, nang sandaling ito, nasa loob ako ng isang fairy tale. Na si Russell ang aking prince charming na kaya niyang ibigay lahat ng nais ko Hindi ko na nga namalayan ang tuluyang paghinto ng sasakyan at pagbaba ni Russell. eh. Nakatitig pa rin ako sa napakagandang bahay na nakikita ko sa may unahan ko lang "Hey, don't tell me na uupo ka na lang diyan? Let's go?" nakangiti niyang wika. Napakurap ako ng makailang ulit bago dahan-dahan na tumango. Pagkababa ko ng kotse, magkaagapay kaming dalawa ni Russell na naglakad papasok sa bahay.. Pagkapasok namin sa loob, mas lalo akong humanga sa aking mga nakikita. ****** “Wow… grabe, ang ganda,” hindi ko mapigilang bulong habang nakatingala sa napakalaking chandelier na nakasabit sa kisame. Kumikinang iyon sa bawat galaw ng il