Bandang madaling-araw, doon pa lang nakatulog nang maayos si Cailyn. Pagmulat niya, halos alas-nuwebe na ng umaga. Wala na si David sa tabi niya, at malamig na rin ang parte ng kama kung saan ito humiga. Pero sa unan sa tabi niya, naroon pa rin ang banayad at pamilyar na amoy nito—malinis, tahimik, at nakaka-kalma.Nag-inat si Cailyn, bumangon, nag-ayos, at lumabas ng kwarto. Sa dining table, maayos nang nakahain ang almusal. Mukhang naligo at nagbihis na rin si David. Suot nito ang simpleng puting polo at itim na slacks habang nakatayo sa balcony, may hawak na phone at seryosong kausap sa kabilang linya.Mula sa likod pa lang, ramdam na ang alon ng pagiging calm, confident, at classy nito—‘yung tipo ng lalaking effortless pero sobrang nakakabighani.Biglang lumapit si Kristopher at bumulong, “Ma’am, si Chairman Lee po, nasa lobby. Matagal na siyang naghihintay, gusto raw po kayong makausap.”Napakunot ang noo ni Cailyn. “Anong oras pa siya dumating?”“Alas otso pa po ng umaga.”Ibig
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
