All Chapters of คุณภรรยาอุ้มรักหนีท่านประธาน: Chapter 1 - Chapter 10

รูปร่างผอมบางของอวิ๋นรั่วจิ่นขดอยู่ในผ้าห่ม กำลังลูบท้องของตัวเองเบา ๆ เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ลูกน้อยไม่เป็นอะไรเมื่อคืนพอถิงซิวกลับมา ก็ต้องการมีอะไรกับเธอ พวกเขาสองสามีภรรยาไม่ได้พบกันมาสองเดือนแล้ว เธอจึงปฏิเสธเขาไม่ลงเสิ่นถิงซิวอาบน้ำเสร็จก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ชุดสูทสีเทาที่ตัดเย็บด้วยมือ ห่อหุ้มร่างกายสูงสง่าของเขาเอาไว้ ชวนให้น่าหลงใหลอย่างยิ่งเขากำลังถือแท็บเล็ตนั่งทำงานอยู่บนเก้าอี้ ปัดนิ้วมือไปบนหน้าจออย่างช้า ๆ เผยให้เห็นร่องรอยของความเกียจคร้านและดูเซ็กซี่เล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้หญิงที่อยู่บนเตียง ใช้ผ้าห่มห่อหุ้มร่างกายตัวเองเอาไว้แน่น โผล่แค่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมา ดวงตาสีดำขลับกำลังจ้องมองเขาอยู่ตลอด เขาก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ ว่า : “ตื่นแล้วเหรอ? ลุกขึ้นมากินมื้อเช้าสิ”“อืม ๆ” อวิ๋นรั่วจิ่นสวมชุดนอน ปีนลงมาจากเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำในร้านอาหาร ส้อมในมือของเธอจิ้มไปจิ้มมาบนไข่ที่อยู่ในจาน มือซ้ายลูบท้องของตัวเอง แล้วเอ่ยปากขึ้นด้วยความประหม่าและคาดหวัง : “ฉันมีอะไรจะคุยกับคุณ”“ฉันมีอะไรจะคุยกับเธอ” เสิ่นถิงซิวเอ่ยปากขึ้นในเวลาเดียวกัน“......”ทั้งสองสบตากันหลังจากนิ่ง

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะคะ” อวิ๋นรั่วจิ่นโมโหเล็กน้อยถ้าเธอคิดแบบนี้จริง ๆ เมื่อคืนยังจะยอมให้เขาแตะต้องทั้ง ๆ ที่กำลังท้องอยู่ได้ยังไงเสิ่นถิงซิวไม่พูดอะไรต่อ อุ้มเธอกลับไปที่ห้อง วางเธอลงบนเตียง ทุกการเคลื่อนไหวทั้งอ่อนโยนและเอาใจใส่อวิ๋นรั่วจิ่นต้องพยายามอย่างมากเพื่อข่มไม่ให้น้ำตาไหลออกมาเขาจัดเสื้อผ้าให้กับเธอ มือของเขาสัมผัสเข้าที่ท้องของเธอโดยไม่ทันระวังอวิ๋นรั่วจิ่นตกใจ รีบดึงมือของเขาออกทั้ง ๆ ที่ท้องของเธอยังคงเรียบแบนอยู่ แต่เป็นเพราะว่าเธอร้อนตัว กลัวจะถูกสังเกตเห็นอะไรเข้าเสิ่นถิงซิวชะงักไปเล็กน้อย “เป็นอะไรไป?”เพราะกำลังจะหย่ากันแล้ว ตอนนี้เลยไม่ยอมให้เขาแตะต้องแล้วอย่างนั้นหรือ?“เปล่าค่ะ ฉันแค่นอนไม่พอ ก็เลยรู้สึกมึนหัวนิดหน่อย” เธอหาข้ออ้างมาอธิบาย“ให้ฉันตามหมอมาเถอะนะ สีหน้าของเธอไม่ค่อยสู้ดีเท่าไร” เขายื่นมือออกมาอังหน้าผากของเธอดู พบว่าอุณหภูมิปกติแต่เขากลับรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ“ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ”จะให้หมอมาตรวจไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเรื่องที่เธอท้องต้องความแตกแน่ “ฉันนอนพักสักเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้วค่ะ”“เสี่ยวจิ่น ฉันจ

เฝิงเหย่นั่งยืดตัวตรง “บนข้อตกลงมีตัวอักษรที่พิมพ์ผิดอยู่ ผมต้องเอากลับไปแกขอโทษด้วยครับ”อวิ๋นรั่วจิ่น : “......”พิมพ์ผิดเหรอ?เธอยังคิดว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงเสียอีกเหอะ ที่แท้ตัวเองก็กำลังฝันลม ๆ แล้ง ๆ อยู่ น่าขำสิ้นดีหลังจากเฝิงเหย่กลับไปแล้ว อวิ๋นรั่วจิ่นก็กลับไปที่ห้อง เธอไม่รู้ว่าตัวเองผ่านวันนี้มาได้อย่างไร ทั้งมื้อเที่ยงและมื้อเย็น เธอกินอาหารอย่างเต็มอิ่มไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียใจมากเกินไป หรือกินมากเกินไป ทำให้คนที่ไม่เคยแพ้ท้องอย่างรุนแรงอย่างเธอ กลับอาเจียนอย่างหนักในช่วงค่ำของวันนี้เธออาเจียนไปร้องไห้ไป จนสุดท้ายก็นอนขดตัวอยู่กับพื้น นอนกอดอกตัวสั่นเทานี่ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ปกติหากเกินสี่ทุ่มเขายังติดธุระไม่กลับบ้าน เขาจะต้องโทรศัพท์บอกเธออย่างแน่นอนว่าเขาไปไหน แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้วจู่ ๆ เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอวิ๋นรั่วจิ่นหูผึ่ง เสียงเรียกเข้าดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ เธอรีบตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาจากพื้น พุ่งตรงออกมาจากห้องน้ำอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนู แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสายเรียกเข้าจาก : [สามีของฉัน]อวิ๋นรั่วจิ่นยิ้มเหมือนเด็กขึ้นมาทัน

จนกระทั่งถึงตอนเย็น อวิ๋นรั่วจิ่นจำเป็นต้องกินอาหารเพื่อลูก จึงไปสั่งอาหารเล็กน้อยในร้านอาหารตะวันตกตามลำพัง กำลังคิดว่าหลังจากกินอาหารเสร็จ จะกลับไปพักที่ห้องพักสักคืน แต่งเรื่องให้เรียบร้อย รอจนถึงวันรุ่งขึ้น ค่อยบอกกับคุณย่าว่าเมื่อคืน เธอกับเสิ่นถิงซิวมีความสุขกันขนาดไหนจู่ ๆ เธอก็เห็นรูปร่างที่คุ้นตา เดินออกมาจากร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลโจวฉุนหย่า?ยังมีชายหญิงอีกคู่หนึ่งเดินออกมาพร้อมกับเธอด้วยทั้งสามคนกำลังพูดคุยกัน จากนั้นก็จับมืออำลา แล้วเดินออกมาพร้อมกันทำไมถึงไม่เห็นเสิ่นถิงซิวล่ะ“คุณครับ ขอโทษด้วยครับ ขอรบกวนสักครู่ คุณมาคนเดียวหรือเปล่าครับ?” พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาถามอวิ๋นรั่วจิ่นตั้งสติขึ้นมาได้ “อืม มีธุระอะไรรึเปล่าคะ?”“ด้านข้างมีคุณผู้ชายท่านหนึ่งต้องการรับประทานอาหาร แต่ยังมีลูกค้าต่อคิวรออยู่ ที่นั่งแน่นมาก เพราะงั้นก็เลยให้ผมมาถามคุณว่ายินดีจะให้เขานั่งร่วมโต๊ะด้วยไหม ถ้าคุณไม่ยินดีก็ไม่เป็นไรครับ”อวิ๋นรั่วจิ่นหันหน้ากลับไป มองเห็นชายหนุ่มสวมสูทเรียบกริบยืนอยู่ไม่ไกล ดูหล่อเหลาและสง่างามมาก“ให้เขามานั่งเถอะค่ะ”เธอใกล้จะกินเสร็จแล้ว“ได้ครับ” พนัก

“ข้างในมีคนอื่นอีกไหม?”เธอกังวลอย่างมากว่าโจวฉุนหย่าจะอยู่ข้างใน หากเจอกันคงอึดอัดน่าดูเฟิงเฉิงอวิ่นขมวดคิ้ว “เธอคิดว่าจะมีใครอยู่ข้างในเหรอ?”อวิ๋นรั่วจิ่นยิ้มแหย “เปล่า”เฟิงเฉิงอวิ่นกวาดตามองเธออย่างเย็นชาหนึ่งที แล้วเดินเข้าไปข้างในทันทีที่ก้าวเข้าประตูไป กลิ่นเหล้าคละคลุ้งก็พุ่งเข้ามาหาเสิ่นถิงซิวนอนอยู่ตรงขอบหน้าต่างที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ขาข้างหนึ่งพาดอยู่เหนือขอบ ส่วนร่างกายอีกครึ่งก็แทบจะล้มลงมา ส่วนบนพื้นก็มีขวดเหล้านานาชนิด อีกทั้งยังมีแก้วเหล้าที่แตกกระจายอยู่ด้วย!“นายไปทำอะไรตรงนั้น!”เฟิงเฉิงอวิ่นรีบวิ่งตรงเข้าไป ยกขาที่ห้อยลงมาของเขาวางไว้บนขอบหน้าต่าง ผลักร่างกายขอเขาเข้าไปด้านใน กลัวว่าเขาจะตกลงมาได้รับบาดเจ็บ“เธอยังมัวยืนบื้ออยู่ตรงนั้นทำไม? ยังไม่รีบมาช่วยอีก!”เฟิงเฉิงอวิ่นหันกลับมามองอวิ๋นรั่วจิ่นที่กำลังยืนตกใจอยู่ข้าง ๆ “อ้อ” เธอวางกระเป๋าลง แล้วรีบวิ่งเข้าไปทันทีบนตัวของเสิ่นถิงซิวเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า กระดุมของเสื้อเชิ้ตถูกแกะออกครึ่งหนึ่งแล้วเขาเมาจนไม่เป็นผู้เป็นคน คิ้วกำลังขมวดแน่นอยู่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง สีหน้าดูแย่มาก ดูเหมือนพวกขี้เม