All Chapters of คุณภรรยาอุ้มรักหนีท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 20

“หย่าแล้วยังไง? เธอบอกว่าเห็นฉันเป็นพี่ชายไม่ใช่เหรอ?”เธอโต้กลับ : “ในเมื่อเป็นพี่ชาย ก็ยิ่งไม่ควรทำตัวสนิทสนมกันแบบนี้ มันไม่เหมาะสม”“เกิดอะไรขึ้น? ใครทำตัวไม่เหมาะสมเหรอ?”จู่ ๆ เสียงของคนวัยชราก็ดังขึ้นห่างออกไปไม่ไกลนักทั้งสองหันหน้ากลับไปมอง เห็นเจี่ยงหรงหัวถือไม้เท้าเดินมา โดยมีพ่อบ้านคอยประคองอยู่“ดูสิ พวกเธอสองคนยังไม่ถึงบ้านกันเลย ก็กอดกันแน่นขนาดนี้แล้ว ไม่เหมาะสมจริง ๆ ด้วย”แม้ว่าปากของเจี่ยงหรงหัวจะพูดเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นหลานชายและหลานสะใภ้ของตัวเองรักใคร่กันขนาดนี้ ก็รู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างยิ่งอวิ๋นรั่วจิ่นรีบผละตัวออกมาจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม และยืนตัวตรงทันที จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาเจี่ยงหรงหัว แล้วประคองแขนของเธอไว้ “คุณย่าคะ ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณย่ามาอยู่ตรงนี้ล่ะคะ?”ดูจากท่าทางของคุณย่า คงจะไม่ได้ยินเรื่องการหย่าที่พวกเขาพูดคุยกันในท่อนแรก ไม่อย่างนั้นคงไม่สงบนิ่งเช่นนี้แน่“ย่าไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาดูว่าถิงซิวพาเธอออกไปฉลองวันเกิดจริง ๆ หรือเปล่า”ดูเหมือนเจี่ยงหรงหัวจะระแวงหลานชายของตนเองมาก ไม่ว่าอย่างไรก็รู้สึกไม่เชื่อใจนัก จึงมาดูให้เห็นกับตาตนเอง“จร

ขนตางอนงามของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย ปิดตาลงอีกครั้ง แล้วนอนหลับไปอวิ๋นรั่วจิ่นผลักไหล่ของเขาเบา ๆ ไม่ขยับเลยสักนิดไอ้ขี้เมาคนนี้ เดี๋ยวก็มึนงง เดี๋ยวก็ได้สติเธอจำต้องใช้วิธีนี้ ค่อย ๆ ป้อนให้เขาทีละคำ ๆ เสิ่นถิงซิวไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอีก แต่กลับกลืนลงไปจนเกลี้ยงในที่สุดก็ป้อนน้ำแกงแก้เมาจนหมด อวิ๋นรั่วจิ่นใช้กระดาษชำระเช็ดน้ำแกงตรงมุมปาก เมื่อเห็นชายหนุ่มหลับสนิทแล้ว เธอก็ห่มผ้าให้เขา แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปหลังจากอวิ๋นรั่วจิ่นอาบน้ำเช็ดตัวเสร็จแล้ว ก็มายืนมองเสิ่นถิงซิวอยู่ที่ข้างเตียงสักพัก เมื่อคิดว่าพวกเขากำลังจะหย่ากันแล้ว นอนเตียงเดียวกันคงไม่เหมาะนักตอนที่เธอกำลังจะเดินไปนอนห้องข้าง ๆ จู่ ๆ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็สั่นขึ้นมาอวิ๋นรั่วจิ่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา สายเรียกเข้าปรากฏชื่อของโจวฉุนหย่าหัวใจเธอเต้นตุบ ๆ ขึ้นมาเมื่อคิดถึงทุกอย่างที่ผ่านมาในอดีต จู่ ๆ อวิ๋นรั่วจิ่นก็รู้สึกวู่วามขึ้นมา เธอกดรับสายโทรศัพท์ วางแนบที่ข้างหู “ฮัลโหล”มีน้ำเสียงแสดงความสงสัยดังขึ้นมาจากปลายสาย “เธอคือ?”“ฉันคืออวิ๋นรั่วจิ่น ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?”“อ้อ คุณนายเสิ

“รออีกหน่อยเถอะ เมื่อคืนท่านยังบอกให้เราอยู่ด้วยกันดี ๆ อยู่เลย ถ้าจู่ ๆ บอกว่าจะหย่า ท่านต้องรับไม่ไหวแน่”“อืม ก็ได้” จู่ ๆ อวิ๋นรั่วจิ่นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกล่าวเสริม : “คุณวางใจเถอะนะ ไม่ว่าจะบอกเมื่อไร ฉันก็จะบอกคุณย่าว่า ฉันเป็นฝ่ายขอหย่าเอง ตอนนั้นฉันก็แค่เห็นแก่หน้าท่าน ถึงได้แต่งงานกับคุณ แม้ว่าคุณจะดีกับฉันมาก แต่อยู่กับคุณแล้วฉันไม่มีความสุขเลยสักนิด ไม่ใช่ความผิดของคุณ แต่เป็นเพราะฉันชอบคนอื่น คุณย่ารักฉันมาก ถ้าได้ยินฉันพูดแบบนี้ ต้องไม่กดดันคุณแน่นอน”แม้ว่ากำลังจะหย่ากันแล้ว แต่สมองของอวิ๋นรั่วจิ่นก็ยังคงคิดแทนเสิ่นถิงซิวทุกอย่าง พยายามทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้คุณย่าถือโทษเขาเสิ่นถิงซิวใช้ช้อนเขี่ยโจ๊กในชามอยู่นาน โดยไม่ตักขึ้นมากินสักคำ มุมปากของเขากระตุกสองสามครั้ง เหมือนว่ากำลังหัวเราะอยู่ แต่ก็ดูเหมือนกำลังสะกดกลั้นอะไรบางอย่างอยู่เช่นกันผ่านไปพักใหญ่ เขาเอ่ยปากขึ้นอย่างบึ้งตึง : “ทำไมฉันรู้สึกว่า นี่ฟังดูแล้วเหมือนความในใจของเธอเลย”เขาเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เหมือนลาวาที่ร้อนระอุ : “เธอคงทนฉันมานานแล้วสินะ?”“......”อวิ๋นรั่วจิ่น

โรงพยาบาลหลังจากผลการตรวจออกมาแล้ว หมออ่านใบรายงานผลการตรวจ แล้วพูดว่า : “แค่อาหารเป็นพิษครับ ไม่มีอะไรร้ายแรง พักผ่อนสักสองสามวันก็หายแล้ว”“งั้นเหรอครับ?”เพื่อได้ยินผลลัพธ์เช่นนี้ ก็ดูเหมือนเสิ่นถิงซิวจะผิดหวังจากสิ่งที่ตนเองจินตนาการอยู่ไปเล็กน้อยตอนที่มาถึงโรงพยาบาล เสี่ยวจิ่นพุ่งตรงเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำ เขาได้ยินเสียงอย่างชัดเจน ตอนนั้นหัวใจของเขาเหมือนถูกโจมตีอย่างแรง นึกสงสัยอยู่ในใจแต่ผลสุดท้ายตอนนี้หมอกลับบอกเขาว่า เธอแค่อาหารเป็นพิษอวิ๋นรั่วจิ่นถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอยิ้มแหยพูดว่า : “ฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไร แค่อาหารเป็นพิษเท่านั้น พวกเรากลับกันเถอะ”เสิ่นถิงซิวหยิบผลการตรวจบนโต๊ะของหมอมาอ่านดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ผลการตรวจด้านบนเหมือนกับคำตอบที่หมอให้มา“งั้นก็สั่งยาให้เธอเถอะครับ” เสิ่นถิงซิวกล่าวหมอสั่งยาจำนวนหนึ่งให้กับอวิ๋นรั่วจิ่น จากนั้นเสิ่นถิงซิวก็พาเธอกลับตรงโถงทางเดิน อวิ๋นรั่วจิ่นเห็นฉู่ซิ่วซิ่วสวมชุดพยาบาลยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก กำลังพูดคุยกับคนอื่นอยู่อวิ๋นรั่วจิ่นตกใจ รีบดึงมือของเสิ่นถิงซิวเอาไว้อย่างร้อนรน แล้วพูดว่า : “รอเดี๋ยวค่ะ”เส

คำว่า “คุณอวิ๋น” คำนี้ ราวกับคำสาปที่วนเวียนอยู่รอบตัวอวิ๋นรั่วจิ่นไปตลอดทางหลังจากกลับถึงบ้าน เธอก็รู้สึกไม่สบายตัวมาก อยากจะกลับไปนอนพักบนเตียงสักเดี๋ยวเธอเดินโซซัดโซเซ เตะถังขยะเข้าโดยไม่ระวังตอนที่กำลังจะประคองตัวให้มั่นคง จู่ ๆ เธอก็พบว่าในถังขยะมีโทรศัพท์อยู่หนึ่งเครื่องหน้าจอโทรศัพท์แตกละเอียดไปแล้วโทรศัพท์เครื่องนี้เป็นของถิงซิวไม่ใช่หรือ?เธอนึกขึ้นได้ว่าเช้าวันนี้ตอนที่เธอเดินออกไป ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างตกลงมาในห้อง ตอนนี้ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นโทรศัพท์เครื่องนี้แล้วเพียงแต่บนพื้นปูพรมอยู่ ต่อให้หล่นลงบนพื้น ก็ไม่มีทางเกิดเสียงดังขนาดนั้นได้ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีทางที่หน้าจอจะแตก นี่เหมือนกับจงใจออกแรงซัดให้แตกมากกว่า......หลังจากที่ทะเลาะกันบนรถครั้งนั้น อวิ๋นรั่วจิ่นก็ไม่เจอหน้าเสิ่นถิงซิวติดต่อกันมาสี่วันแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้ติดต่อกัน ราวกับว่าเขาหายตัวไปจากโลกนี้......อวิ๋นรั่วจิ่นรู้สึกเจ็บปวดอยู่แทบทุกวัน แค่ตื่นขึ้นมาก็จะรู้สึกแน่นหน้าอกและไม่สบายตัว แต่อย่างไรก็ต้องยืนหยัดใช้ชีวิตต่อไปให้ได้ทางฝั่งของคุณย่า เธอยังคงฝืนยิ้มออกมา แสดงทำเป็นว่าตัวเอง