เสิ่นถิงซิววางอาหารกลางวันลงบนโต๊ะน้ำชา เขากับโจวฉุนหย่ามีกันคนละชุดพอดีเขาเปิดกล่องข้าวออก ทั้งสองกล่องเป็นอาหารแบบเดียวกัน แต่เขาพบว่ากล่องหนึ่งใส่พริก ส่วนอีกกล่องไม่ใส่พริก เขาจึงขมวดคิ้วขึ้นมา “เธอใส่พริกทำไม?”ความคิดที่กำลังสับสนของอวิ๋นรั่วจิ่น ถูกคำพูดของเขาดึงกลับมา เธอตั้งสติขึ้นมาได้ จึงพูดว่า : “พลั้งมือน่ะ ถ้าคุณไม่อยากกินก็ช่างเถอะ”เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของอวิ๋นรั่วจิ่น ดูเหมือนเสิ่นถิงซิวจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง แต่พอนึกย้อนดู เขากับเสี่ยวจิ่นต่างก็ไม่ชอบกินพริก เสี่ยวจิ่นคงไม่ได้ทำให้ตัวเธอเองกินแน่ อาจเพราะพลั้งมือ ใส่ผิดจริง ๆ ก็ได้“คุณนายเสิ่น คุณทานมื้อเที่ยงมาหรือยังคะ?” โจวฉุนหย่าถามขึ้นอย่างเกรงใจ สีหน้าของเธอดูอิดโรยและอ่อนแรงเล็กน้อย“เธอทานมาแล้ว” เสิ่นถิงซิวตอบคำถามแทนเธอก่อนหน้านี้เวลาที่อวิ๋นรั่วจิ่นเอามื้อเที่ยงมาให้เขา เธอก็มักจะกินเสร็จมาจากที่บ้านเสมอ วันนี้เขาเลยเหมารวมว่าเป็นเช่นนั้นอวิ๋นรั่วจิ่นพูดขึ้นอย่างเย็นชา : “ใช่ค่ะ ทานมาแล้ว”ก่อนหน้านี้เธอกังวลว่าหากกินข้าวร่วมกับเขา จะเป็นการรบกวนเวลางานของเขา ดังนั้นทุกครั้งเธอก็จะกลับทันท
Read more
LOGIN
