All Chapters of คุณภรรยาอุ้มรักหนีท่านประธาน: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อฉู่ซีเจวี๋ยเห็นฉากตรงหน้า ก็ดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างออก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอวิ๋นรั่วจิ่นออกแรงผละตัวออกจากเสิ่นถิงซิว ถูกสายตาของคนจำนวนมากจ้องมองแบบนี้ เธอรู้สึกตื่นตกใจเล็กน้อย“ขอโทษด้วยนะคะคุณฉู่ คุณจะไปโรงพยาบาลไหมคะ?”เธอมองข้ามสีหน้าบึ้งตึงของเสิ่นถิงซิว สายตาที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยตกลงบนตัวของฉู่ซีเจวี๋ย“ผมไม่เป็นไร”ฉู่ซีเจวี๋ยกุมหน้าอกเอาไว้ ขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนจะเจ็บมากอวิ๋นรั่วจิ่นกำลังจะเดินเข้าไปสำรวจดู กลับถูกเสิ่นถิงซิวคว้าข้อมือไว้ แล้วลากกลับมาที่เดิมด้วยสีหน้าที่เย็นชาจนดูน่ากลัว“คุณปล่อยฉันนะ!” อวิ๋นรั่วจิ่นอยากสะบัดมือเขาออก แต่ชายหนุ่มก็ออกแรงอย่างหนักเสิ่นถิงซิวโอบเอวของเธอไว้ แล้วดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมแขน จับจ้องฉู่ซีเจวี๋ยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นศัตรูเขาโอบกอดอวิ๋นรั่วจิ่นต่อหน้าฉู่ซีเจวี๋ย หยิบเช็กใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็สอดเข้าไปในกระเป๋าชุดสูทของฉู่ซีเจวี๋ย แฝงไปด้วยท่าทีของการท้าทาย กล่าวด้วยเสียงสูง : “ขอบคุณมากที่ช่วยภรรยาผมเอาไว้ นี่คือค่ารักษาพยาบาล”พูดจบ เขาก็โอบกอดอวิ๋นรั่วจิ่นเดินจากไปสถานที่จัดงาน

“อวิ๋นรั่วจิ่น เธอยังต้องให้ฉันเตือนอีกสักกี่ครั้ง ว่าพวกเรายังไม่ได้หย่ากัน!”“นี่คุณ......” อวิ๋นรั่วจิ่นอยากพูดว่า เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับการที่พวกเขาหย่าหรือยังด้วย?แต่เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของชายหนุ่ม เธอเองก็รู้ดีว่า หากพูดต่อไปก็เหมือนกับราดน้ำมันลงบนกองไฟ เธอไม่รู้ว่าเขากลายเป็นคนไร้เหตุผลแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไรจู่ ๆ ในท้องก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา อวิ๋นรั่วจิ่นรีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูรถแล้วพุ่งลงจากรถ อาเจียนออกมาเสิ่นถิงซิวรีบตามลงจากรถ นั่งย่อตัวลงข้าง ๆ เธออวิ๋นรั่วจิ่นกำผ้าตรงหน้าอกไว้แน่น สูดหายใจยาวสองสามครั้ง โชคดีที่ตอนเช้าเธอยังไม่กินอะไร ไม่อยากนั้นคงอาเจียนจนเละเทะไปหมดแน่“นี่ก็ตั้งหลายวันแล้ว ไม่ได้กินยาหรือไง?”เขาใช้มือลูบหลังของเธอเบา ๆ อวิ๋นรั่วจิ่นกังวลว่าเขาจะสงสัย จึงหันหน้ากลับไปแสร้งทำเป็นโกรธ “ต้องโทษคุณนั่นแหละ จู่ ๆ ก็เบรกรถกะทันหัน โอนเอนจนฉันเวียนหัว เดิมทีฉันก็เมารถง่ายอยู่แล้วด้วย”เมื่อได้ยินเสียงตำหนิของหญิงสาว สีหน้าของเสิ่นถิงซิวก็แข็งค้างไปเล็กน้อยเหมือนความโกรธทั้งหมดถูกราดด้วยน้ำเย็น เขาประคองอวิ๋นรั่วจิ่นกลับเข้าไปใน

หลังจากที่เสิ่นถิงซิวออกไปแล้ว อวิ๋นรั่วจิ่นก็โทรศัพท์ติดต่อไปที่มหาวิทยาลัย ถามถึงสถานการณ์ของฉู่ซีเจวี๋ยพอรู้ว่าตอนนี้เขาพักอยู่ที่โรงพยาบาล เธอก็รีบเดินทางไปหลังจากได้รับที่อยู่ทันทีอวิ๋นรั่วจิ่นหาห้องพักผู้ป่วยของฉู่ซีเจวี๋ยเจอ ประตูแง้มไว้อยู่ พอเดินเข้ามาก็เห็นหมอกำลังตรวจดูอาการให้เขาอยู่พอเห็นอวิ๋นรั่วจิ่นเดินเข้ามา ฉู่ซีเจวี๋ยก็ยิ้มเล็กน้อย “คุณอวิ๋น คุณมาแล้ว”อวิ๋นรั่วจิ่นรีบเดินตรงเข้าไป “คุณหมอคะ เขาเป็นยังไงบ้างคะ?”หมอตอบกลับมาว่า : “คุณฉู่ซี่โครงหักไปสองซี่ครับ”“อะไรนะ?” อวิ๋นรั่วจิ่นร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง “งั้นมีอันตรายถึงชีวิตไหมคะ?”ฉู่ซีเจวี๋ยกำลังจะอ้าปากบอกเธอ ว่าเขาไม่เป็นอะไร แต่พอเห็นท่าทางร้อนรนของหญิงสาว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงผงะไปเล็กน้อย คำพูดที่เคลื่อนมาถึงริมฝีปาก ก็กลืนกลับลงไปอีกครั้งคุณหมอส่ายหน้า “สบายใจได้ครับ ไม่มีอันตรายอะไร ไม่ได้ร้ายแรงนัก กลับเข้าที่แล้ว แต่ยังต้องเฝ้าสังเกตอาการที่โรงพยาบาลอีกสักคืน”“งั้นก็ดีค่ะ” อวิ๋นรั่วจิ่นถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณนะคะ”คุณหมอพยักหน้า จากนั้นก็เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไปอวิ๋นรั่วจิ่นนั่งลง

อวิ๋นรั่วจิ่นคิดว่าฉู่ซีเจวี๋ยจะถามคำถามเธอ อย่างไรเสียฉากเมื่อครู่ก็น่าอึดอัดจริง ๆ ซ้ำยังซับซ้อนมากอีกด้วย ใครจะไม่อยากรู้บ้างแต่ฉู่ซีเจวี๋ยกลับไม่ถามอะไร นั่งอยู่ข้าง ๆ เธออย่างเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่พยางค์เดียวอวิ๋นรั่วจิ่นเองก็ไม่อยากตอบคำถามประเภทนี้พอดี การที่เขานิ่งเงียบถือเป็นเรื่องดีหลังจากที่ทั้งสองเงียบกันอยู่นาน อวิ๋นรั่วจิ่นก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน : “คุณฉู่คะ ฉันไม่รู้เลยว่าคุณเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของมหาวิทยาลัยไห้เฉิง”ฉู่ซีเจวี๋ยขานรับ “อืม” หนึ่งคำ “อวิ๋นเทียนกรุ๊ปลงทุนกับโรงเรียนไปหลายแห่ง”“อวิ๋นเทียนกรุ๊ปเหรอ?” พอได้ยินคำนี้ อวิ๋นรั่วจิ่นก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อย “คุณกับอวิ๋นเทียนกรุ๊ป......”ชายหนุ่มยื่นมือออกไป ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า : “ขอแนะนำตัวใหม่อีกครั้ง ผมชื่อฉู่ซีเจวี๋ย เป็นประธานของอวิ๋นเทียนกรุ๊ป”อวิ๋นรั่วจิ่นเพิ่งรู้สึกว่าฉู่ซีเจวี๋ยปิดบังตัวตนได้แนบเนีบนจริง ๆ อวิ๋นเทียนเป็นองค์กรขนาดใหญ่ ในแต่ละปีมีคนจำนวนมากที่แสวงหาทุกวิธีการ เพื่อให้ได้เข้าไปเสพสุขกับสวัสดิการชั้นยอด เป็นองค์กรข้ามชาติเช่นเดียวกับเอสเคกรุ๊ป มีทุนทรัพย์ที่ม

เสิ่นถิงซิวสวมเนกไทเสร็จเรียบร้อย ก็หันกลับมาพูดว่า: “ตอนเที่ยงไปที่บริษัทฉันหน่อยสิ”“เซ็นชื่อในข้อตกลงการหย่าเหรอ?” อวิ๋นรั่วจิ่นถามอย่างตรงไปตรงมา เธอหวังว่าจะได้รีบเซ็นเร็ว ๆ รีบหย่าเร็ว ๆ ไม่ต้องยื้อกันอยู่แบบนี้ เพราะมีแต่จะทำให้เจ็บปวดมากขึ้นเมื่อเห็นท่าทีรีบร้อนของหญิงสาว ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้ว “เธอไปถึงก็จะรู้เอง”พูดจบ เขาก็ออกจากห้องไปทันที เกิดเพลิงโทสะที่อธิบายไม่ถูกอวิ๋นรั่วจิ่นกอดความสงสัย รอจนกระทั่งถึงตอนเที่ยงเธอไม่แน่ใจว่าจะไปก่อนหรือหลังทานข้าวเที่ยง พอคิดไปคิดมาโทรศัพท์ถามเสิ่นถิงซิวสักคำจะดีกว่าหลังจากปลายสายรับโทรศัพท์แล้ว อวิ๋นรั่วจิ่นก็พูดขึ้นทันที : “เที่ยงแล้ว จะให้ฉันไปที่บริษัทตอนนี้เลยไหม?”“ได้ เธอมาสิ”“คุณทานข้าวหรือยัง?” อวิ๋นรั่วจิ่นเอ่ยถามด้วยความเคยชิน“ยัง”“งั้นฉันทำอาหารกลางวันจากที่บ้านไปให้คุณสักชุดก็แล้วกัน”เธอรู้ว่าบ่อยครั้งที่เสิ่นถิงซิว ยุ่งเสียจนไม่มีแม้แต่เวลาที่จะกินมื้อเที่ยง ต่อให้กิน ก็อาจกินแค่อะไรง่าย ๆ ถึงขนาดว่าดื่มกาแฟสักแก้วก็เรียบร้อยแล้วเพราะฉะนั้นบางครั้ง เธอก็จะทำอาหารกลางวันส่งไปให้เขาด้วยตนเอง เธอไม่กลัวว่าจะ