Lahat ng Kabanata ng His Fake Wife: Kabanata 321 - Kabanata 330

Elizabeth's Point of ViewUnti-unti akong lumapit at sumiksik sa kaniya. Ginawa ko ulit na unan ang braso niya. Naramdaman kong nanigas siya, lalo pa nang yakapin ko ang bewang niya. But I could not really tighten the hug. Sa isang araw na wala siya, para na akong mababaliw sa sobrang dami ng iniisip. Kung ano-anong ideya na lamang ang sumisiksik sa utak ko, at lahat pa naman iyon ay negatibo. But somehow, there's something in my heart that’s grateful. Kung hindi siya umalis, hindi ko rin maiisip kung gaano kahalaga ang presensya niya… hindi ko sana mararamdaman ang kahungkagan sa puso ko na tanging siya lamang ang kayang pumuno. I hate him, and I know I tried to him at my worst. But sometimes… hate is just not enough. Humaplos ang kamay niya sa buhok ko. Pumikit naman ako. “I’m sure Aurora and Kuya Alted are planning their honeymoon. Baka umalis din sila ngayong linggo.” Patuloy siya sa paghaplos sa buhok ko at nakakarelax iyon. Parang ang sarap-sarap matulog sa tabi niya

Elizabeth’s Point of View “So, you give him another chance?” Mahina ngunit malinaw na tanong ni Kuya Nexon. Nilingon ko siya para makita ang mukha niya, ngunit sinalubong niya lamang ako nang pagkunot ng noo. Ngumiti ako saka unti-unting ibinalik ang tingin kung saan naroon si Primo at kausap si Tito Nethaneel, ang kaniyang ama. Nakangiti si Tito Nethan habang may sinasabi si Primo. I don’t know what they’re talking about, but maybe, it’s about business again. Kaninang umaga lamang nakauwi si Tito Nethan at Tita Wendell kaya siguradong marami ang pag-uusapan ng mag-ama. “Yeah,” I said slowly. “I finally found the courage to just be happy. If this didn't work, then… I'll disappear forever.” Lumingon sa direksyon namin ni Kuya Nexon si Primo, na para bang narinig niya ang sinabi ko kahit malayo naman siya. I chuckled at the back of my mind. I doubt that he heard me, pero nang kumunot ang kaniyang noo nang makita ang reaksyon ko ay saka ko lamang napagtanto na parang alam ni

Elizabeth's Point of ViewThe night started and I'm a bit scared. I always tried to remind myself that this is just an engagement party. Malayo pa kami sa mismong kasal kaya hindi dapat ako kinakabahan ng ganito. Ngunit simula nang nasa harap ako ng salamin at nilalagyan ng make up ng makeup artist ay sobrang lakas na ng kalabog ng dibdib ko. Sa tuwing tumitingin ako sa salamin ay mas lalo lamang lumakas ang tibon ng puso ko. Para akong aatakehin sa puso. “Miss Dela Fuente?” Isang katok mula sa pinto ang nagpalingon sa akin. Nakangiting babae ang nakatayo roon. Tapos nang ayusin ang buhok ko at nakahanda na ako, pero nasa harap pa rin ako ng salamin at natutulala sa sarili. “Nasa baba na po ang mga bisita. Magsisimula na po tayo.” Imporma niya. Napakurap ako, saka dahan-dahang tumango. “Susunod ako.” Tumango rin siya, ngumiti, at tumalikod para maglakad paalis. Samantalang nakaupo pa rin ako at parang nanghihina. Nilingon kong muli ang sarili at tingnan ang repleksyon sa sal

Elizabeth's Point of View Iginiya ako ni Kuya Nexon, samantalang nililingon ko pa sila Mama at Papa. Umiiyak pa rin si Mama, yakap-yakap siya ni Papa. Si Tita Wendell ay tumutulong din para patahanin ang emosyonal kong ina. “Kuya… si Mama.” Mahina kong sabi, nag-aalala sa naging reaksyon ni Mama. “Hayaan muna natin si Mama.” Ani Kuya Nexon. Naroon na ang mga bisita at nang palapit na kami ni Kuya Nexon ay napapatingin na sila. Nagsibalik sa mga upuan ang mga matatandang bisita. Kumaway ang ilan kong kakilala. At ang photographer at videographer ay naghanda na. Dumagundong ang dibdib ko. Mas lumakas pa lalo nang makita kong nasa amin na ang atensyon ng lahat. Marami ang mga tao. Punong-puno ng mga bisita ang bakuran ng mga Gazalin. Lahat na marahil ng pulitikong may mataas na posisyon ay narito ngayon. Naroon sila sa mahabang mesa, sa gilid ng wooden stage na ginawa kanina. “Kuya… hindi ba… dapat si Papa?” I tried to distract my mind. Nagsalita ang emcee, nagbigay ng pau

Primo's Point of View Sumunod ako sa kaniya hanggang sa movie booth, pero bigla na lamang siyang nawala. Hindi ko na nasundan kung saan pa siya nagpunta. Pumila pa ako para sa ticket ng bagong movie na i-pi-play nila, pero wala siya sa mga istudyanteng nagbebenta ng ticket. Nang pumasok naman ako sa theater room ay wala rin siya. D*mn it. Is she that serious? Ilang minuto lang sa loob ng movie booth ay lumabas din ako para bumalik sa gym at tingnan kung naroon din siya. Bumalik nga siya. Nasa tabi na naman siya ng club president nila. Nakatulala siya sa stage habang bumubulong sa kaniya ang lalaking katabi. Sh*t. I’d probably punch that boy. Every 30 minutes ay tumatayo siya dahil pinapatawag sa booth nila. Kaya nang mapansin ang pattern, sinadya ko nang abangan siya sa pasilyo papunta sa theater room. It already took me two hours to wait. Hindi ko siya malapitan sa gym, mabilis naman siyang nakaiiwas kapag pabalik na kami sa theater room, at halatang nag-iingat din si