جميع فصول : الفصل -الفصل 80

“ไปนั่งเบาะหน้า” อิชย์สั่งน้องชายเสียงเข้ม คนถูกพี่ไล่ไปนั่งเบาะหน้าทำหน้างง แต่พอเห็นพริกหวานสะพายกระเป๋านักเรียนเดินมาที่รถเก๋งคันหรู ที่จะใช้เป็นพาหนะไปส่งที่โรงเรียน อาชว์ก็พอจะเข้าใจได้ไม่อยาก หลังจากเกิดเรื่องร้ายแรงในวันนั้น…วันที่น้าพวงใช้ชีวิตปกป้องพี่อิชย์ พ่ออัสไปเจรจาตกลงกับพ่อเลี้ยงไพโรจน์ถึงไร่ ต่างฝ่ายต่างมีอิทธิพลในจังหวัด และมีลูกชายวัยรุ่นทั้งสองคน ซึ่งหากลูก ๆ มีประวัติด่างพร้อย ก็คงจะไม่ดีเท่าไร ผลการเจรจาในวันนั้นจึงสรุปว่า พ่อเลี้ยงไพโรจน์ต้องพาพศินไปขอขมาศพน้าพวง และต้องย้ายโรงเรียน พ่อเลี้ยงไพโรจน์ชดเชยชีวิตน้าพวงเป็นเงินก้อนหนึ่ง ซึ่งเงินก้อนนั้นพ่ออัสยกให้พริกหวานทั้งหมด ตอนนั้นพี่อิชย์กับพศินไม่ได้จับมือคืนดีกัน เพราะต่างคนต่างไม่ยอมรับกัน แม้กระทั่งตอนนี้ อาชว์ก็ไม่เห็นวี่แววว่าทั้งสองจะญาติดีกัน แต่พ่อของทั้งสองฝ่ายสั่งให้ลูกของตนห้ามมีเรื่องกันอีกเด็ดขาด  เรื่องราวเลวร้ายในวันนั้น ทำให้พี่อิชย์จำฝังใจว่า เขารับปากน้าพวงไว้แล้วว่าจะดูแลพริกหวาน ดังนั้นพี่ชายเขาจึงดูแลเด็กหญิงทุกอย่าง แต่ดูเหมือนว่าการดูแลของพี่อิชย์ จะทำให้พริกหว

เด็กหนุ่มตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าก่อน แล้วจึงยื่นไปตรงหน้าน้อง พริกหวานมองเขายังไม่เข้าใจ เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนี้เลย เธอกินเองได้ หรือไม่ก็เรียกแม่บ้านขึ้นมาดูแลเธอก็ได้ “อ้าปาก กินให้หมดชาม ไม่อย่างนั้นโดนดีแน่”ถึงแม้ไม่เข้าใจเขา แต่เธอก็ทำตามที่เขาสั่ง พริกหวานอ้าปาก กินข้าวต้มที่เขาป้อน แม้จะฝืดคอ แต่เธอก็พยายามฝืนกินจนหมด ต่อด้วยกินยา และนอนพักผ่อนต่อ          พริกหวานหลับไปแล้ว แต่อิชย์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เด็กหนุ่มนั่งมองใบหน้าน่ารักแล้วถอนหายใจ เขาแตะหลังมือที่แก้มแดงปลั่งเพราะพิษไข้ ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มเบาบาง เมื่อรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายของน้องลดลงบ้างแล้ว           พ่อเลี้ยงอัสกับแม่เลี้ยงปลายกลับมาถึงบ้านในช่วงบ่าย ทั้งสองถามถึงอาการของพริกหวานกับแม่บ้าน พอได้ทราบว่าลูกชายคนโตไม่ไปโรงเรียน เพราะอยู่เฝ้าไข้น้องตั้งแต่เช้า สองสามีภรรยาจึงมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ        &

พอพนักงานนำอาหารมาเสิร์ฟ พริกหวานก็ทำปากยื่นใส่จานผัดผักรวม เธอรู้ชะตาชีวิตตัวเองดีว่า แม้เธอจะไม่อยากกินมัน แต่พี่อิชย์ก็ต้องบังคับให้เธอกินแน่นอน แล้วก็เป็นไปดั่งที่เธอคิด อาหารอย่างแรกที่ถูกตักมาวางลงบนจานข้าวของเธอ ก็คือผัดผักพอเห็นน้องทำหน้าไม่พอใจ คนเป็นพี่จึงบอกน้องว่า “ไม่มีบรอกโคลี ไม่มีคะน้า ข้าวโพดอ่อนไม่ขม ไม่เหม็นเขียวหรอกน่า”พริกหวานเหลือบตาขึ้นมองเขา พอเขาเอาแต่จ้องเธอไม่วางตา เด็กสาวจึงจำใจตักผัดผักใส่ปาก เธอเคี้ยวกับข้าวด้วยหน้าตาไม่ดีเท่าไร แต่พอเคี้ยวไปได้ครู่เดียวตากลมโตก็เบิกกว้าง แล้วพยักหน้า “อันนี้ไม่ขมเลยค่ะ ออกหวานด้วยซ้ำ”อิชย์ยิ้มบาง “ถ้าลองเปิดใจดู จะรู้ว่ายังมีอะไรอีกหลายอย่าง ที่ไม่ได้เป็นไปอย่างที่เราคิด”พริกหวานชะงักช้อนที่กำลังจะตักข้าวใส่ปาก เด็กสาวเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำเป็นสนใจอาหารมากมายบนโต๊ะ เลยไม่ได้พูดต่อปากต่อคำกับเขาอีกเลย หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว อิชย์ก็พาน้องไปกินไอติม จริง ๆ เขาชวนเธอดูหนังด้วย แต่พริกหวานเห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว เธอจึงอยากกลับบ้านม

พริกหวานสะท้านเฮือก เบาหวิว วาบหวาม ซ่านกระสันจนน่าตกใจพอสติกลับคืนมา น้ำตาเอ่อคลอเต็มสองหน่วย เด็กสาวร้องไห้โฮออกมาอย่างขวัญเสียอิชย์รีบประคองน้องลุกขึ้นมา เขาโอบกอดเธอ จูบกลางกระหม่อม แล้วลูบหัวลูบหลังอย่างต้องการปลอบโยน“อย่าร้อง พี่ไม่ทำอะไรแล้ว”คำปลอบโยนของเขา ไม่ได้ทำให้พริกหวานหยุดร้องไห้ ร่างน้อยสั่นสะท้านอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นพี่ เธอสะอื้นไห้จนตัวโยน กว่าเธอจะคลายความตระหนก กว่าเธอจะหยุดร้องไห้ อิชย์ก็ต้องกอดปลอบอยู่นาน“ปล่อยพริกค่ะ พริกจะกลับห้อง”เสียงสั่นเจอสะอื้น ทำให้คนเป็นพี่ค่อย ๆ คลายอ้อมแขนออก เขาประคองใบหน้าน้องไว้ด้วยสองมือ ใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียน“พริกเป็นของพี่ เป็นของพี่คนเดียวตลอดไป”พริกหวานกัดริมฝีปากล่าง กลั้นสะอื้น มองเขาด้วยความน้อยอกน้อยใจ นี่หรือคนที่อยากได้รับการอภัยจากเธอ นี่หรือคนที่อยากให้เธอยอมรับน้ำใจ แล้วดูสิ่งที่เขาทำกับเธอสิ  มันสมควรที่เธอจะให้อภัยหรือ เธอไม่ใช่สิ่งของ เธอไม่ใช่ของของใคร ถึงแม้เธอจะอยู่ใต้ชายคาบ้านเขา อาศัยใบบุญของพ่อกับแม่ของเขา แต่เขาก็ไม่มีสิ

“เสร็จแล้วจ้ะพี่ เอาไปหั่นข้างในโรงครัวกันเถอะค่ะ” พริกหวานถือเอาตะกร้าผักเดินไปทางหน้าโรงครัว คนที่มาตามผักมองหน้าลูกชายคนโตของเจ้าของไร่อย่างงง ๆ ก่อนจะรีบวิ่งตามพริกหวานไป อิชย์มองตามน้องด้วยความหนักใจ ตอนแรกเขานึกว่าพริกหวานจะเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย ๆ เข้าใจความหวังดีของเขา แต่เปล่าเลย น้องดื้อ น้องหัวแข็ง แต่ไม่เป็นไร เพราะไม่ว่ายังไง เขาไม่มีวันปล่อยเธอไปไหนไกลแน่นอน แล้วเรื่องที่เธอเคยพูดว่าจะแต่งงานแล้วย้ายไปอยู่กับสามี เรื่องนั้นเลิกหวังไปได้เลย หลังจากทำน้ำยาขนมจีนและของหวานสำหรับเลี้ยงคนงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่เลี้ยงปลายและลูก ๆ ก็ร่วมรับประทานมื้อเที่ยงกับคนงานอย่างไม่ถือตัว พ่อเลี้ยงอัสนีตามมาสมทบทีหลังพอกินอาหารมื้อเที่ยงเสร็จ แม่ปลายก็นั่งรถกลับบ้านไปพร้อมกับพ่ออัส พริกหวานจึงต้องนั่งรถกลับกับพี่อิชย์อย่างไม่มีทางเลือก เพราะขามา เธอมากับรถที่คนงานขับไปเอาวัตถุดิบที่บ้าน ครั้นขากลับจะบอกให้คนงานไปส่งที่บ้าน ทั้งที่พี่ชายก็ขับรถกระบะมาก็ดูจะไม่เข้าท่าสักเท่าไร“พี่อิชย์จะไปไหนคะ” พริกหวานหันขวับไปถามคนขับรถทันที