All Chapters of Undisclosure : Chapter 611 - Chapter 620

ทันทีที่พวกมันเปิดประตูชั้นนอกและใช้เลเซอร์ทำลายประตูชั้นสองซึ่งเป็นเพียงแผ่นเหล็กกั้นออก กลับมีมันบดไหลทะลักท่วมออกมา ทหารเซียวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าไปโดยคาดไม่ถึงว่าจะเจอกับของร้อนเดือดพล่านจากเตา ในเวลาเดียวกันนั้น ฝั่งตรงข้ามที่เจาะเข้ามาอีกทางก็พบกับน้ำร้อน ผู้ที่ถูกของเหลวร้อนราดตัวยิ่งแสบร้อนกว่าอะไรดี หากไม่ใช่เพราะเครื่องแบบที่แม้ไม่ใช่สำหรับภารกิจเสี่ยงตาย แต่อย่างน้อยมีการป้องกันในระดับหนึ่ง จึงรอดจากน้ำร้อนที่เกินจุดเดือดจะทำให้สุกทั้งภายในและภายนอก กระนั้นก็นับว่าบาดเจ็บสาหัส อย่างไรก็ตาม ฝั่งมันฝรั่งบดต้านกำลังไม่ได้มากนัก เพราะไม่ได้มีลักษณะเหลวเช่นน้ำ ระดับความเสียหายที่แผ่กระจายจึงกระจุกตัวเพราะมันไหลช้า เรมีกะไว้แล้วว่าเป็นอย่างนี้ ดังนั้นเมื่อทหารเหล่านั้นถอยเพื่อเลี่ยงกับดัก พวกเขาก็สาดกระสุนเลเซอร์ทลายแนวบุกแตกกระจาย ก่อนที่เรมีและบรามจะลุยออกไปในเมื่อพวกมันมีกับดัก พวกเขาก็มี เรมีเลือกที่จะให้น้ำร้อนซึ่งมีลักษณะกระจายได้ไวกว่าและอยู่ในหม้อต้มขนาดใหญ่กว่าต่อท่อดักหน้าประตูที่ไม่ใช่เป้าหมาย โดยใช้หุ่นยนต์ช่วยงานในห้องครัวเป็นกำแพงยืนออกันไว้อีกที ส่วนกลุ่มเขา

ทว่านกยักษ์ทำเครื่องหมายที่ชั้นแปดสิบ ไมเคิลก้มดูจึงเข้าใจว่าทำไมไม่ถึงชั้นเจ็ดสิบ เพราะด้านล่างไม่มีหน้าต่างทางเข้า กระนั้นทั้งสองโบกมือให้จอห์น เขายังไม่ตามเข้ามาเพราะเร็กกี้เพิ่งจะหย่อนเพื่อน ๆ ลงมาทีละคนสองคน จึงลอยอยู่ด้านนอกคอยระวัง ไม่ใช่ทุกคนที่ไม่กลัวความสูง แม้เทสซ่าจะอยากช่วยเรมีให้ไวที่สุด แต่เธอก็ต้องทำใจ พวกเขาทั้งสองจึงตัดสินใจลุยเข้าไปก่อน เช่นเดิม คนที่ตามมาจะได้ไม่ต้องสู้อีกคลื่นกระแทกและกระแสไฟฟ้าของอเล็กซ์กวาดคนที่กีดขวางออกไปทั้งหมด ต้องขอบคุณหยาดเหงื่อของโคดี้ที่ทำให้หุ่นพิฆาตใช้การไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเวลามากกว่านี้ แต่เขาก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าเมื่อลงไปชั้นเจ็ดสิบจะได้พบกับเรื่องน่ายี้ เพราะมันบดเต็มพื้นไปหมดแถมส่งกลิ่นหืน ความมืดภายในตึกทำให้อเล็กซ์และไมเคิลจำต้องสัมผัสถึงของเหลวที่ให้ความรู้สึกน่าขยะแขยง“เรมี!”“เวร ไมเคิล!” ชายหนุ่มสบถ“โทษ ลืม!”ความมืดอาจทำให้พวกมันมองไม่เห็นศัตรูเหมือนกัน แต่เสียงทำให้พวกมันรู้ตำแหน่ง กระสุนเลเซอร์สาดเข้ามาดั่งห่าฝน ทั้งสองคนหลบไม่รู้ทิศทาง

เขาไม่รอให้ใครรั้งหรือเชิญให้ออก เพียงโค้งตัวให้ไมเคิลที่พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต ตอนนี้อีริกคงอยากให้เขากระชากตราเอไลโตออกจากบ่าไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่เสียใจด้วยที่ทำไม่ได้ วินาทีที่ซีโนฮอฟเห็นร่างไร้วิญญาณของนาฮีมานา อารมณ์มากมายเกิดขึ้นภายใน เหมือนกับบางสิ่งในอกแหลกสลาย เขาแทบไม่รู้สึกอะไรอีกและอยากจะทำงานไปโดยไม่ต้องสนใจคนพวกนั้นอีกแล้ว รวมถึงการบริหารแบบล้าหลังของเอไลโตด้วย แม้แต่เสียงนินทาในห้องที่เขาเดินออกมาก็เหมือนจะแว่วให้ได้ยิน แต่แล้วก็ถูกสมองลบไปแทบในทันที เขาไม่สนใจแม้แต่ความคิดอันเกรี้ยวกราดที่ซ่อนอยู่ในใจของเซนย่า ประโยคที่เธอเตรียมจะพูดกับเขาเมื่อทั้งสองกลับบ้าน ซึ่งก็ดี เพราะเขาไม่ต้องพึ่งพลังเสียงเดียวที่เขาได้ยินในตอนนี้ก็คือ ประโยคแรกที่นาฮีมานาทักเขาในวันนั้น และทำให้เขารู้ว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์ประหลาดคนเดียวในโลกบ้าบอนี้“เจ้าหนู ได้ยินเสียงความคิดของฉันใช่ไหม”และเขาไม่เคยทำให้เธอมองเห็นว่าได้เติบโตเป็นชายหนุ่มไม่ใช่เจ้าหนูคนนั้นตลอดกาลได้เลย  **********ลูธิเอนผลักไมค์ออกไปจากตัวรา

กลิ่นกาแฟดำคือสิ่งแรกที่เธอรู้สึกหลังจากหลับไปนาน อเล็กซิสจำความฝันไม่ได้ ได้ฝันหรือเปล่าก็ไม่รู้ นานแล้วที่ไม่ได้หลับลึกขนาดนี้พอลืมตาตื่นจึงพบว่านอนอยู่ในห้องพักเมืองนอร์ธพอร์ต ห้องเดิมที่เคยอยู่ก่อนย้ายไปฟิวเจอร์ริสติก ต่างกันตรงที่เครื่องเรือนในนี้ค่อนข้างโล่งจากที่น้อยอยู่แล้ว มีเพียงเสื้อสูทผู้ชายสองตัวแขวนตรงกำแพง พอชำเลืองมองไปทางด้านซ้ายจึงเห็นใครคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือเงียบเชียบ ร่างสูงผอมสวมกางเกงสแลคสีเทากับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูใหญ่กว่าตัว เพียงเขาหันมามองผ่านแว่นตากรอบทรงกลม ริมฝีปากก็เหยียดยิ้มออก ดวงตาสีน้ำตาลสดใสขึ้น“หนูต้องเป็นคนที่สลบตอนจบงานเสมอ” อเล็กซิสบ่นทั้งที่ลำคอแห้งผาก ขาถีบผ้าห่มออกไป เธอเอียงตัวรับแก้วน้ำที่พ่อส่งมาให้ แน่นอนว่าดื่มจนหมด“สองวันเลยนะ พ่อกับเจสซี่เป็นห่วงมาก พอจะพาลูกไปโรงพยาบาล ไมเคิลกับอเล็กซ์กลับรีบเข้ามาห้ามบอกว่าปกติ ปกติอะไรกัน! พอสองคนนั้นบอกว่าลูกเคยหลับนานกว่านี้อีก พ่อกับพี่มึนไปหมด นี่ลูกเคยนอนนานขนาดไหน”แต่อเล็กซิสตกใจกับสองวันมากจนลืมคำถามไป “สองวัน!” เธอ

“เพราะการกระทำของพวกคุณบ่งบอกว่าไม่ได้วางแผนมาก่อน ไม่ได้คิดถึงผลที่ตามมา” รัฐมนตรีกลาโหมกล่าวเป็นเชิงตำหนิอเล็กซิสฉุนทันทีนี้จึงพูดแทรกขึ้น ไม่สนใจมารยาท “คุณว่ายังไงนะ”ชายวัยกลางคนปรายตามองเหมือนแปลกใจว่าเธอเป็นใคร แต่เมื่อมองหน้าสักพักก็ถอนหายใจ อเล็กซิสสงสัยว่าเขารู้จักเธอมาก่อน หรือเป็นเพราะจูน?“อเล็กซิส เดวิสใช่ไหม”“ใช่”เขาพยักหน้านิดหนึ่งแล้วหันมาหาเธอ “รัฐบาลทราบแผนการของเอไลโตมาตลอด และพวกเราก็เห็นด้วยว่าการทำให้ชาวนิวโฮปค่อย ๆ ปรับตัวกับความเปลี่ยนแปลงนั้นดีที่สุด หากมองในมุมของพวกเธอ จริงอยู่ว่ายิ่งเปลี่ยนแปลงได้เร็วยิ่งเป็นประโยชน์ต่อคุณภาพชีวิต แต่พวกเธอลืมคำนึงถึงด้านอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจ ลืมคำนึงถึงการชำระกฎหมายและงานบริหารเพื่อให้ทันต่อการเปลี่ยนแปลง หากประสิทธิภาพของเครื่องจักรทำให้แรงงานมนุษย์ไม่มีความหมายจะเกิดอะไรขึ้น? ถ้าเป็นแบบนี้...” เขาหันกลับไปทางอเล็กซ์ “บริษัทโวลคอฟจะทำอย่างไร หากเครื่องจักรให้ค่าความผิดพลาดที่ศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเท่านั้น?”