All Chapters of พี่เขยครับผมรับไม่ไหว: Chapter 101 - Chapter 110

มีนโดนตอเคราสากแข็งที่ปลายคางและแผงหนวดของโยชิดะถากครูดเนื้ออ่อนของเนินอกทำเอาเส้นขนลุกซู่ ปลายหัวนมชูชันชี้ฟ้า เม็ดทับทิมน้อยๆ ตอนนี้แข็งโด่ขึ้นมายั่วสายตาของโยชิดะ จ้องมองด้วยความตื่นเต้นมีอารมณ์“อู้ววว… เสียวมากใช่ไหมหัวนมแข็งโด่เชียว”โยชิดะกล่าวพร้อมกับกดใบหน้าเข้ามาจูบไซ้เนินอกเนียนขาว ดูดหัวนมสองข้างจนปูดเป่งขึ้นมาเป็นรูปทรงขนมเทียนน้อยๆ หลังจากโดนซอยลิ้นเข้าใส่จนปลายยอดชุ่มเปียกไปด้วยน้ำลายจ๊วบ… จ๊วบ… จ๊วบ… จ๊วบ… จ๊วบ…โยชิดะหื่นมาก…ดูดหัวนมสองข้างสลับไปมาอย่างเร่าร้อนดุดัน พร้อมกับนั้นก็โก่งเอวดันลำเอ็นเสยเข้าใส่รูสวาทอย่างเมาไม่ปรานี“อูยยยย… ซี้ดดดดด… ”มีนร้องครางจะขาดใจ…ความใหญ่ของแก่นกายทำเอาหายใจติดๆ ขัดๆ หากแต่เอวยังบิดส่าย กดง่ามก้นให้แบะอ้าลงมาบดไข่ เสียวและจุกแน่นจนน้ำตาไหลแต่ด้วยความเสียวซ่านที่มีมากกว่าเจ็บก็ทำให้มีนต้องโขลกง่ามก้นสับลงมารับความแข็งแกร่งแทงเสยขึ้นมารัวๆ“อู้วววว… ร่านดีเหลือเกินไอ้หนู… ”สองมือของโยชิดะที่โอบเอว ไล้เลื่อนขึ้นมาโอบใบหน้าของมีนที่ตอนนี้กำลังบิดเบ้ทรมานรั้งเข้ามาประกบริมฝีปากเข้าหากัน ดูดปากแลกลิ้นกันอย่างเร่าร้อนขณะท่อนเอ็นกร

“โอ๊ววววว… งือออ… ฮึ่ก… ผมไม่ไหวแล้วครับ”มีนร้องครางคลอไปกับเสียงกระเด้า“จะรีบไปไหน… ผมขอใส่อีกท่านะครับคนดี”โยชิดะยังสนุกไม่เลิก…กล่าวเสียงกระเส่าพร้อมกับเอามือโอบสะโพกของมีน ยกแล้วขยับเอวถอนแท่งเอ็นออกจากรูทวารที่โดนทะลวงจนเป็นรูกลวงโบ๋“อู้ววววว… ”มีนพริ้มตา…สูดปากด้วยความโล่งรู เมื่อลำเนื้อที่เสียบคาคับแน่นมาพักใหญ่ๆ ตอนนี้ถอนออกมาจากรูแคบคับ“มาตรงนี้ไอ้หนู… เดี๋ยวจัดให้อีกท่ารับรองว่าจะเสียวมากมันมากจนต้องแอบมาให้เอาอีก… ” แววตาของโยชิดะลุกวาว…มีประกายความหื่นราวกับก้อนไฟสีแดงจุดขึ้นในดวงตาทั้งสองข้าง โอกาสดีแบบนี้ใช่ว่าจะมีเข้ามาบ่อยๆ วันนี้นาทีทองได้เปิดซิงเด็กหนุ่มหน้าหวานขอจับกระแทกให้รูบานหนำใจ“มานี่… ”เสียงเข้มยิ่งทำให้โยชิดะดูดุดัน…มือใหญ่โอบเอวของหนุ่มน้อยลงมาจากโซฟา อุ้มกลับขึ้นมานอนหงายบนโต๊ะทำงานตั้งอยู่ชิดผนังอีกครั้ง“อู้วววว… เบาๆ นะครับ… ” แม้ยอมรับว่าตื่นเต้นและมีความสุขกับการตกเป็นฝ่ายรับโดนกระทำ แต่มีนก็อดกลัวไม่ได้เพราะว่าโยชิดะดูดุดันดิบเถื่อนขึ้นเรื่อยๆ จนเกรงว่ารูน้อยๆ ของตัวเองอาจจะรับไม่ไหว เมื่อโดนความยาวใหญ่บุกทะลวง ควง คว้า

“อีกนิดนะไอ้หนู… อูยยยย… จะแตกแล้ว… ”เมื่อความอดทนพุ่งทะยานขึ้นมาจนใกล้ถึงขีดสุดของอารมณ์ที่จะรับเอาไว้ได้ สองมือหยาบใหญ่ของโยชิดะล็อกต้นขาทั้งสองข้างของมีนเอาไว้แน่นรั้งเข้ามาโก่งเอวกระเด้ารัวต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ จนน้ำใกล้จะระเบิดพุ่งออกมาจากหัวเอ็นสีม่วงถอกบาน กำลังเบ่งบวมใหญ่ราวกำปั้นมือเด็ก“อู้ววววว… อีกนิดครับ… อ๊ะ… อ๊ายยยยยย”ชายหนุ่มเร่งเร้าก่อนจะกรีดร้อง…กายเปลือยเปล่ากระตุกเกร็ง ก้นสั่นอย่างแรง สองแก้มแดงเรื่อซับสีโลหิตฉีดซ่านไปทั้งร่าง รูทวารบีบรัดลำเนื้อซอกยิกเข้าใส่อย่างหน่วงหนักถึงอกถึงใจในระลอกสุดท้ายของความอดทนแล้วปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นราวกะทิระเบิดพุ่งออกมาคารู“อ๊าคคคค... ”ตามมาด้วยเสียงครางของโยชิดะ…เรือนกายกำยำไปด้วยกล้ามเนื้อสั่นระริกไปกับความเสียวซ่านสุดจะบรรยาย เมื่อถึงขีดสุดของความต้องการอันมืดดำที่สาดโถมเข้าใส่กันมาพักใหญ่ๆ“อู้วววว… ขมิบแรงมากไอ้หนู… ”โยชิดะชอบใจ…สีหน้ามีความสุขเหลือเกิน แม้ว่าน้ำจะแตกออกมาแล้วแต่ความเสียวซ่านยังไม่คลาย ลำเอ็นยาวใหญ่ยังไม่อ่อนตัว สองตาจับจ้องมองใบหน้ากำลังบิดเบ้ของหนุ่มน้อยที่เพิ่งได้ค้นพบอาการออกัสซั่มจากการโดนสอดใส่ทาง

แม้ว่าลึกๆ ในใจของผมนั้นเคยแอบคิดไว้ว่าถ้าชีวิตนี้จะต้องมีแฟนสักคน… หมวยคือผู้หญิงคนแรกที่ผมจะนึกถึงแต่คิดอีกที… ก็คงเป็นไปได้ยาก เพราะว่าฐานะครอบครัวของเรานั้นมันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว “อ่านหนังสืออะไร… นิยายใช่ไหม… ” พอเห็นภาพบนหน้าปกหนังสือ ผมก็พอจะเดาได้ในทันทีว่าต้องเป็นนิยาย “ใช่… แนวนี้กำลังมาแรง… ” หมวยยื่นปกนิยายมาให้ผมดู “แนวไหน… ” ผมขมวดคิ้ว ตาเพ่งมองปกหนังสือที่มีรูปผู้ชายสไตล์จีนผมยาวหน้าหวานบดริมฝีปากเข้าหากันดูดดื่ม “นิยายวายแนวจีนโบราณ” หมวยตอบ…แม้ว่าผมจะไม่เคยอ่านแนวนี้มาก่อน แต่ก็เคยได้ยินมาบ่อยๆ และบางครั้งก็เคยนึกสงสัยว่าทำไมผู้หญิงหลายคนชอบอ่านนิยายแนวชายรักชาย“อ่านแนวนี้ไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ หรือ… ”ผมสงสัยจึงต้องถาม“ไม่แปลกนะ… ก็สนุกดี… ”หมวยตอบราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว กับนิยายแนวชายรักชายที่กำลังเป็นที่นิยมในหมู่นักอ่านสมัยนี้“นั่นก็ใช่… แต่เราว่าผู้ชายกับผู้ชายมันออกจะแปลกๆ พิกล… ”ผมแสดงความเห็นอย่างตรงไปตรงมา“ที่เราชอบอ่านแนวนี้ก็เพราะว่าเราไม่ได้สนใจว่าความรักจะต้อ

“แค่เพื่อนเท่านั้นหรือ… ”ผมลองถาม…ก็เขินแหละ แต่ก็จ้องตาหมวยเขม็งราวกับว่ามีคำตอบที่ผมอยากรู้อยู่ข้างในแต่ทว่าไม่ทันที่หมวยจะตอบอะไร… ก็โดนขัดจังหวะเสียก่อน“ก๋วยเตี๋ยวได้แล้วจ้ะ… ”เสียงแม่ค้าดังขึ้นพร้อมกับก๋วยเตี๋ยวสองชามถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะเรานั่งกินก๋วยเตี๋ยวจนหมดแล้วคุยกันต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ ก่อนจะแยกจากกันโดยที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกันอีก… อีกสัปดาห์ต่อมาตอนใกล้ค่ำของวันศุกร์ ที่บ้านชั้นเดียวหลังเล็กของผม ตั้งอยู่ท้ายซอยแห่งหนึ่งหลังวัดย่านบางพลี“แม่… ได้ยินไหม นั่นเสียงอะไร… ”ผมมองหน้าแม่มะลิ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าบ้านจนน่าตกใจ“นั่นสิ… เสียงอะไร… ”แม่รีบทิ้งงานในครัว…ผมนึกสังหรณ์ใจเพราะตาข้างขวากระตุกมาตั้งแต่เช้า เห็นแม่รีบเดินลิ่วๆ ออกมาหน้าบ้าน ผมก้าวตามมาติดๆ“นั่นมันอะไรน่ะ… ”ผมตกใจกับภาพที่เห็น…พ่อกำลังยืนโต้เถียงกับชายแปลกหน้าสองคน ก่อนที่เสียงดังตุ๊บตั๊บจะตามมาพร้อมการลงไม้ลงมือชกต่อยอย่างไม่ปรานี “อย่า… อย่าทำพ่อผม… ” ผมตกใจ วิ่งเข้าไปห้าม เอาตัวเข้าขวางทั้งเท้าทั้งหมัด ขณะที่พ่อผมล้มลงไปนอนกับพื้นในสภาพเมามายไม่ได้สติ“พ่อ… ”