พี่เขยครับผมรับไม่ไหว

พี่เขยครับ

ผ ม รั บ ไ ม่ ไ ห ว

ผู้​เขียน

ข้าวหลาม

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

พี่เขยครับ

ผ ม รั บ ไ ม่ ไ ห ว

เชียงใหม่ พุทธศักราช 2563

ช่วงที่มหาวิทยาลัยปิดเทอม ผมยังจดจำได้ไม่เคยลืม วันนั้นผมเดินทางจากกรุงเทพฯ มาถึงสนามบินเชียงใหม่ในตอนค่ำ พอถึงจุดหมายผมก็โทรหาพี่ดาว

‘ดาวริน’ เธอเป็นพี่สาวของผม

“ถึงแล้วครับพี่… ”

ผมยืนอยู่ที่ร้านกาแฟภายในสนามบิน ใกล้กับประตูทางออก

         “บอมม์… อยู่ตรงไหน… ”

พี่สาวถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น นานเกือบปีกว่าแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน  

“ร้านกาแฟครับ… พี่ดาวล่ะอยู่ตรงไหน”

ผมถาม ดีใจไม่ต่างกันที่จะได้เจอพี่สาว แม้ว่าพี่ดาวจะเป็นพี่สาวต่างมารดากับผม

“พี่ก็อยู่ร้านกาแฟใกล้ประตูทางออกนะ… ”

พี่ดาวบอกชื่อร้าน… ผมค่อยๆ หมุนตัวหันหลังกลับมาเหมือนภาพสโลว์โมชั่น เราเกือบชนกัน

“บอมม์… ”

พี่ดาวอุทานเรียกชื่อผม ที่แท้ก็อยู่ข้างหลังนี่เอง พี่ดาวจับมือผมเขย่าด้วยความดีใจ

“หล่อขึ้นนะเรา… เอ๊ะ… หรือว่าสวยขึ้น… ”

พี่ดาวชมผมอย่างพี่น้องที่รู้จักธาตุแท้กันเป็นอย่างดี เพราะว่าช่วงชีวิตในวัยเด็กของเราถูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน

เราพากันเดินเข้าไปหาฝรั่งร่างสูงใหญ่ นั่งรออยู่ในร้านกาแฟ

“นี่พี่แดนน์… สามีพี่… ”

พี่ชายแนะนำฝรั่งรูปหล่อที่ตาของผมกำลังจ้องมองด้วยความตะลึงพรึงเพริด สามีของพี่สาวหล่อวัวตายความล้ม

“สวัสดีครับ… ยินดีที่ได้รู้จักนะ… ”

พี่แดนน์ยื่นมือออกมาเช็กแฮนด์ เราจับมือกัน มือของพี่แดนน์ใหญ่มากจริงๆ ใหญ่จนแทบจะกำทั้งมือของผมได้เลยทีเดียว

ในเวลาต่อมา

เมื่อออกมาจากสนามบินเชียงใหม่ พี่แดนน์กับพี่ดาวพาผมแวะมากินมื้อค่ำที่ร้านอาหารชื่อดังแห่งหนึ่งในตัวเมือง

         ร้านนี้ตกแต่งได้บรรยากาศมาก ทั้งร้านขายแต่อาหารเหนือ มีเกือบทุกเมนู แต่ที่ผมชอบที่สุดก็คือแกงฮังเลที่ผมไม่เคยลืมกลิ่นเครื่องเทศที่แม้ผมจะไม่รู้จักว่ามันคืออะไรบ้าง แต่กลิ่นนั้นยังจดจำได้ไม่ลืม

ผมชอบความรู้สึกตอนที่รสแกงกำซาบเข้ามาที่ลิ้น กลิ่นนั้นหอม แกงฮังเลไม่เผ็ดร้อน รสชาติออกจะหวานด้วยซ้ำ แต่ก็กลมกล่อม โดยเฉพาะเนื้อหมูสามชั้นที่เคี่ยวจนมันเปื่อยยุ่ยละมุนลิ้น ทำให้ผมกินข้าวได้มากเป็นพิเศษ

วันนั้นจึงเป็นมื้อค่ำที่อิ่มหนำสำราญมากสำหรับคนที่ไม่ค่อยได้กินอาหารเหนืออย่างผม

เรานั่งฟังเพลงคำเมืองที่บรรเลงอะคูสติกสดๆ ได้อารมณ์สุดๆ ผมชอบเพลงเหนือที่มีท่วงทำนองดนตรีเป็นเอกลักษณ์แสนไพเราะ

และในระหว่างที่พี่แดนน์เดินออกไปจากโต๊ะอาหารเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ผมกับพี่สาวก็แอบชวนกันเมาท์เรื่องของพี่เขย

“พี่แดนน์สัญชาติอะไรครับ… ”

ผมถามพี่ดาวด้วยความสงสัย

“อิตาเลี่ยนจ้ะ… ”

พี่ดาวตอบ…

เราคุยกันต่อมาอีกครู่ใหญ่ๆ จนได้รู้ว่าพี่แดนน์คนนี้เป็นลูกครึ่งที่เกิดจากพ่อซึ่งเป็นชาวอิตาลีกับแม่คนไทย

ตอนนี้พ่อกับแม่พี่แดนน์ให้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ แต่พี่แดนน์เลือกที่จะมาใช้ชีวิตอยู่เมืองไทย หลังจากได้เจอกับพี่ดาว

พี่แดนน์กับพี่ดาวพบรักกันกลางอากาศ ทั้งสองเจอกันบนเครื่องบิน เพราะว่าพี่ดาวเป็นแอร์โฮสเตสของสายการบินแห่งหนึ่ง และวันนั้นพี่แดนน์นั่งมาพอดี ก็เลยเจอกัน

ทั้งสองตกหลุมรักกันในเวลาอันสั้น จากนั้นก็ตัดสินใจแต่งงานกันอย่างเรียบง่าย

พี่แดนน์ซื้อบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ของโครงการหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งในเชียงใหม่ ตั้งอยู่เชิงดอย ใช้ชีวิตร่วมกับพี่ดาวในบ้านหลังนี้มาปีกว่า

“เมื่อก่อนพี่แดนน์ทำงานอะไรครับ… ”

ผมถามต่อด้วยความอยากรู้

“เมื่อก่อนพี่แดนน์เคยเป็นสถาปนิกจ้ะ แต่ตอนนี่เปลี่ยนมาทำธุรกิจส่วนตัว… ”

พี่ดาวบอกเล่าประวัติโดยย่อของพี่เขยให้ผมฟัง ผมไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมพี่แดนน์รวยจัง

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้พี่แดนน์พาเที่ยวนะ… ”

พี่ดาวกล่าวราวกับว่าตัวเองจะไม่อยู่

“อ้าว… แล้วพี่ดาวไม่อยู่ด้วยหรือครับ… ”