All Chapters of พี่เขยครับผมรับไม่ไหว: Chapter 121 - Chapter 130

นายท่านคงมองตัวตนแท้จริงของผมได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ผมรู้ซึ้งก็ตอนนี้เอง ช่างน่าแปลกที่ผมรู้สึกเสียวซ่านสุดๆ กับการที่ต้องตกเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้“อ๊า… อ๊า… อ๊า… อ๊า… อ๊า… ”แรงกระเด้าหน่วงหนักทำเอาผมคราง อารมณ์กระเจิดกระเจิงไปกับความเสียวซ่านที่กำลังละเลียดเข้ามาในรูทวารพร้อมจังหวะโยกดันของนายท่านแรงเสียดครูดของแท่งเนื้อที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดลายเอ็นโอบรอบลำ กระแทกเข้าสุดออกสุด ฉุดอารมณ์ของผมดำดิ่งลงในห้วงเหวแห่งความใคร่อย่างที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน“โอ๊วววว… เสียวมากครับ… ”ผมบิดตัวไปมา แววตามิอาจข่มกลั้นความเสียวซ่านที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน“เอ็งร้อนแรงไม่ใช่เล่น… ร่านแบบนี้เรามาสนุกกันบนโซฟาดีกว่า… ”นายท่านคีรีหยุดกระแทก…ชักลำเอ็นออกมาจากรูทวารที่โดนทะลวงจนกลวงโบ๋ เอื้อมมือมากดปุ่มข้างพนักเก้าอี้ ทำให้ปลอกโลหะสีเงินวาวที่รัดอยู่รอบข้อมือและข้อเท้าของผมคลายออกจากกันด้วยกลไกของมันเองผมสูดหายใจแรงลึก… รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะโดนนายท่านโอบเอวมาจัดท่าทางให้คุกเข่าลงบนโซฟาผมหันหน้าเข้าหาผนัง ก้นงอนแอ่นออกมาหาร่างสูงใหญ่ของนายท่านขยับเข้ามาประกบทางด

นายท่านคีรีขบกรามให้กับความรู้สึกฝืดคับสุดจะบรรยาย ซึ่งผมเองก็รับรู้ได้ไม่ต่างกัน ลำใหญ่ทำให้รูแน่นจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศสวนออกมา ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… ซ่วบ… “อ่า… เสียวมากครับ… อูย… ” สองมือของผมจิกเกร็งเกาะพนักโซฟา ใบหน้ายังเชิดแหงน กลีบก้นสั่นเกร็งเหมือนจะรับไม่ไหว แต่ตูดก็แอ่นเด้งเป็นจังหวะ “โอ้วว… ดูดเอ็นดีจัง… ” เสียงของนายท่านคีรีกระเส่า ยิ่งกระเด้ายิ่งเสียวเอ็น ผมขยับมากไม่ได้เพราะกลัวเจ็บ จำต้องอดทนไว้ แม้ก้นบิดส่าย แต่มือยังเกาะพนักโซฟาแน่น “งือออ… แน่นเหลือเกินครับนายท่าน… ” ผมรู้สึกว่ารูน้อยๆ เริ่มระบม ท่อนเนื้อแข็งปั๋งของนายท่านเสียบตรึงเต็มลำเต็มรู มีทางเดียวที่ผมจะตอบโต้ได้ก็คือการขมิบสู้ “โอ๊วววว… มันมาก… เสียวเอ็นสุดๆ… ” นายท่านยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมาเหยียบบนขอบโซฟา สองมือรวบสะโพกของผม ล็อกเอาไว้แน่นพร้อมกับดึงเข้ามาโก่งเอวอัดลำเอ็นทะลวงเข้าใส่ไม่ยั้ง ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… “โอ๊วววว… งืออออ… นายครับผมไม่ไหวแล้วครับ… ซี้ด… อูย… ไม่ไหวแล้ว… อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ”

ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… นายท่านซอยรัว เอามือรวบสะโพกของผม โอบกลีบก้นรั้งเข้ามากระเด้าจนท้องของเรากระทบกัน “งือออ… อ๊า… เสียวเหลือเกิน” ผมคราง นายท่านยิ่งชอบใจ ทั้งโยกทั้งดันจนผมบิดตัวไปมา “อ๊า… นายครับผมไม่ไหวแล้ว… ผมแน่น… ” ผมสะบัดใบหน้าไปมา สองมือโอบรอบลำคอของนายท่านคีรีเอาไว้แน่น แอ่นอกให้เขาจูบไซ้ดูดนมสัลบไปมา ก้นขยับส่ายบดรับลำเนื้อร้อนผ่าวทะลวงขึ้นมาสุดลำ “งือออ… แน่นมากครับ… ” ผมกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเสียว“จะไม่แน่นได้ยังไง… เต็มลำเต็มรูขนาดนี้… ”นายท่านเอามือช้อนก้นผมแล้วยกขึ้น ถอนลำเอ็นออกมาแต่ไม่ให้หลุดจากรู ยังคาไว้ครึ่งดุ้น“ลองดูจับสิ… ”นายท่านดึงมือของผมลงมาจับแท่งเนื้อมหึมาที่กำลังเสียบคา ครอบครองช่องทางอ่อนไหวของผมเต็มลำเต็มรู“โอ้วววว… รูผมบวมหมดแล้วครับ… ”ผมใจเต้นระทึก…แต่ก็ยิ่งเสียวซ่าน หลังจากเอามือคลำลำเนื้อที่เสียบคารู ด้วยความที่มันใหญ่มาก ทำให้รูก้นของผมปลิ้นออกมาเหมือนมีปลอกบางๆ โอบรัดแท่งลำของนายท่าน“ไม่เป็นไรหรอกนะ… รูเอ็งขยายได้ขนาดนี้แล้วไม่ต้องกลัวแหก… ”นายท่านโยกเอวดั

ผมร้องครางตามจังหวะกระแทก สองมือของนายท่านกอดรัดตัวผมแน่น รั้งลงจนอกของเขาเบียดกัน นายท่านโยกเอวดันลำเอ็นเข้าใส่อย่างบ้าระห่ำก่อนจะกระตุกเกร็งทั้งกาย หัวเอ็นสะบัดส่ายเบ่งบานกลั่นน้ำกามร้อนผ่าวผลิพุ่งออกมาจนผมรู้สึกได้“อ๊าคคคค… ”นายท่านคำราม สองแขนกอดรัดร่างน้อยๆ ของผมเอาไว้แน่น“อูยยยย… มันสุดๆ… รูเอ็งฟิตดีจัง”นายท่านน้ำแตกแล้ว เราสบตากันอย่างท้าทาย ในนาทีที่ความร้อนผะผ่าวของสายน้ำกามฉีดพุ่งเข้ามาในรูทวารของผม“โอ๊ววววว… ”ผมพริ้มตาร้องคราง ร่างกายช่วงล่างสั่นเกร็ง รับรู้ในความเสียวซ่านกำลังแล่นร้าวไปทั่วร่าง น้ำผมแตกออกมาแล้วเช่นกัน“เสียวไหม… ”นายท่านถามทั้งที่ก็รู้“เสียวครับ… ”ผมตอบไปตามตรง นายท่านโอบศีรษะผมลงมาซบหน้ากับอกของเขาหลังจากกลั่นน้ำกามฉีดพุ่งออกมาเต็มรูทวารของผม“ซี้ดดดดด… ”ผมยังคราง…แม้ว่านายท่านจะหยุดกระเด้าแล้ว แต่ผมยังเสียวไม่หายก็มันเสียวมาก เพราะว่าลำเนื้อยาวใหญ่ยังเสียบคารู ส่งความเสียวซ่านแล่นพล่านเข้ามาปั่นป่วนถึงเนื้อในซึ่งผมบรรยายไม่ถูกว่าควรจะเรียกความรู้สึกนี้ว่ายังไงมันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ เป็นประสบการณ์แรก… เป็น ‘ครั้งแรก’ ที่ผมโดนกระแทกประตูหล

ผมตอบ บางทีฤทธิ์ของแอลกอฮอล์อาจจะช่วยทำให้ผมลืมเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ แม้ชั่วขณะก็ยังดีอีกสัปดาห์ต่อมา“ไอ้ชลล์… ”ตอนใกล้ค่ำ ภายหลังเสร็จจากรดน้ำต้นไม้ในสวนข้างเรือนใหญ่ของนายท่านคีรีซึ่งเป็นงานสุดท้ายในแต่ละวันของผม ลุงแสงมายืนเคาะประตูห้องเรียกที่หน้าห้อง“ครับ… มีอะไรครับลุง… ”ผมเปิดประตูออกมา พลันสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของลุงแสง“คุณเจมส์ให้ลุงมาตามเอ็งไปที่ห้อง… ”ลุงแสงบอกถึงสาเหตุที่ต้องมาเรียกผม“ครับ… แล้ว… เอ่อ… ผมต้องทำอะไรบ้างครับ”ผมถามออกมาตรงๆ นึกอยู่แล้วเชียว หลังจากตาขวากระตุกมาตลอดบ่าย“คุณเจมส์ต้องการเด็กเอ็นฯ… ”ลุงแสงบอกถึงธุระที่ต้องมาเรียกผม“เด็กเอ็นฯ… เอ่อ… แค่ชงเหล้าใช่ไหมครับ”ผมถามด้วยความสงสัย ทั้งที่ก็เคยรู้มาว่า ‘เด็กเอ็นฯ’ ไม่ใช่มีหน้าที่แค่ชงเหล้า…“ก็แล้วแต่คุณเจมส์จะใช้… ถ้าคุณเจมส์ต้องการอะไรเอ็งก็ต้องทำได้… ”ลุงแสงตอบเพียงสั้นๆ แบบมัดมือชก เหมือนรู้ว่าผมไม่มีทางเลือก แต่ทว่าประโยคที่ได้ยินก็ทำเอาใจผมสั่นไหวขึ้นมาแปลกๆ เพราะว่าเมื่อตอนเย็นผมเห็นคุณเจมส์กลับเข้าบ้านมาพร้อมกับรถซูเปอร์คาร์ราคาแพงของเพื่อนๆ ขับตามเข้ามาอีกสองคัน แม้จะมองไกลๆ แ