All Chapters of อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี: Chapter 11 - Chapter 20

เลยยามไฮ่มาแล้ว ภายในห้องบรรทมของตําหนักชางชุน ขันทีถือโคมไล่ดับตะเกียงตามโต๊ะ โคมบนผนัง เหลือโคมใหญ่เพียงสองสามอันนที่ยังคงให้แสงเหลืองนวลแม้เทียนจะสั้นลงแล้ว แต่ด้วยเพราะเป็นคืนฤดูร้อน อากาศจึงยังคงอบอ้าวเกินทน ประตูหน้าต่างของห้องบรรทมล้วนเปิดไว้หมด อันเต่อจื่อย้ายเก้าอี้มานั่งข้างเตียงอู๋เสี่ยวหวาในมือถือพัดขนเป็ด คอยพัดให้องค์ชายสิบของเขาที่นอนตะแคงอยู่ช่วงกลางดึก ผู้คนพักผ่อนบรรยากาศเงียบสงบ ไม่นานนักเขาก็ง่วง ศีรษะเอนเอียง ไหล่พิงเสาเตียง ผล็อยหลับไป จึงเปิดโอกาสให้หวังซีเอ่อในชุดดำทั้งกายกระโดดเข้ามาจากทางหน้าต่างโดยปราศจากเสียง เขาเคลื่อนตัวผ่านโต๊ะ เก้าอี้ ฉากกั้นมาแบบคุ้นที่คุ้นทาง ไปหยุดยืนข้างเตียงนอนซึ่งแขวนม่านโปร่งสีฟ้านั้น หลังจากมองอันเต๋อจื่อซึ่งไร้ปฏิกิริยาแม้แต่นิดจนแน่ใจแล้วจึงเอาผ้าปิดปากออกบนตัวอู๋เสี่ยวหวาคลุมด้วยผ้าห่มสีเหลืองอ่อนปักลายดอกเก๊กฮวยทั้งผืน ใบหน้าหันออกไปด้านนอก แขนกอดหมอน ขดตัวเหมือนกับลูกแมว ด้วยความที่เตียงนั้นมีขนาดใหญ่ ทําให้ตัวเขาดูเล็กน่ารักเป็นพิเศษ อู๋เสี่ยวหวาชอบนอนริมเตียงตั้งแต่อยู่แคว้นซีแล้ว สมัยก่อนอันเต๋อจื่อจึงต้องคอยเฝ้าข้างเต

หน้าต่างฉลุลายบานนั้นมีน้ำเสียงใสแจ๋ว ท่วงทำนองเสนาะหูลอยอ้อยอิ่งมาเป็นช่วง ๆ ใครได้ฟังเป็นต้องเคลิบเคลิ้ม จิตใจล่องลอยราวกับเหินขึ้นท้องฟ้าไปอยู่ในวังจันทราเรือสำราญลำหนึ่งชื่อ ‘อิงซื่อ’ มีชื่อเสียงที่สุด มันใหญ่เป็นสามเท่าของนาวาบุปผาลำอื่น อีกทั้งยังสูงถึงสามชั้น ม่านโปร่งบางห้อยเรี่ยพื้นเล่นแสงโคมงามพร่างพราว มีคนลากเรือเปลือยท่อนบนสามสิบกว่าคนที่ริมฝั่งแม่น้ำ ลาก ‘อิงซื่อ’ ด้วยท่วงท่าเหนือชั้น ทุกครั้งที่ถึงท่าเรือจะมีแขกสวมอาภรณ์หรูหราท่าทางร่ำรวย เอาแต่ใจ ขึ้นเรือสำราญไปซื้อความสุข วางเดิมพันครั้งละพันตำลึง ใช้เงินเป็นเบี้ยหมาก แน่นอนว่าเหล่านายท่านล้วนกลับไปด้วยความพึงพอใจ ที่แห่งนี้ไม่เพียงคัดเลือกหญิงสาวมาให้อยู่เป็นเพื่อน ยังมีหนุ่มน้อยหน้าตาดี หลายแบบให้เลือกด้วย ล้วนแล้วแต่ผ่านการฝึกอบรมครบถ้วนทุกด้าน เหล่าหนุ่มสาวรู้จักว่าควรเอาอกเอาใจแขกอย่างไรให้ถุงเงินของคนรวยฟีบแบน จนแม้สักอีแปะเดียวก็ไม่เหลือหนุ่มสาวพวกนี้มีชีวิตสุขสำราญมาก ในจำนวนนั้นมี ‘ฟางเย่เซียน’ อายุสิบเจ็ดปี ซึ่งงามเลิศที่สุด ยังสามารถเลือกแขกได้เอง พวกเศรษฐีใหม่คหบดีบ้านนอกอ้วนพุงโลนั้นไม่เข้าตานางแม้แต่น

มือขวาของหวังเผยจูนิ่งค้างกลางอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้ผู้คนตกม้าตาย กัดลิ้นตายได้ เริ่มแดงเรื่อ"ถ้านายท่านอยากทำเรื่องอย่างนั้นก็ได้นะ ข้ายินดีรับใช้นายท่านทั้งคืน...” ยิ่งฟางเย่เซียนยิ้มแย้มเชื้อเชิญ ชายหนุ่มที่โชกโชนในสนามรักทำไมจะจับพิรุธไม่ได้ เช่นนี้จึงพยายามยั่วอีกฝ่ายอย่างเต็มที่"เรื่องอย่างนั้นน่ะหรือ?"“สิ่งที่นายท่านเห็นเมื่อครู่เป็นของรักของข้าเลยนะ”ฟางเย่เซียนรู้ดีว่าในตู้ไม้ของนางมีเครื่องกระตุ้นอารมณ์อยู่ จึงเจตนาให้ชายหนุ่มไปหาน้ำมันไพลสด ทั้งที่ตนเองไม่ได้เจ็บอะไรเลย ฟางเย่เซียนงอเข่าขวาขึ้น หัวเราะคิกคัก ตั้งใจเผยสัดส่วนบริเวณอันพึงสงวน ท่าทางที่หวังเผยจูมองนางโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง กลับยังคงหน้าไม่เปลี่ยนสี สงบนิ่งเย็นชาหน้าตายด้านมาก“รับไปทาเอง” หวังเผยจูวางน้ำมันไพลสดลงในมือหญิงคณิกาชั้นสูง “มือเจ้าไม่ได้หัก ทาเองอย่าสำออย”“อะไรนะ! นี่ท่าน!” ฟางเย่เซียนโพล่งพลางขมวดคิ้ว “นี่เจ้าไม่รักหยกถนอมบุปผาเลยงั้นหรือ!?”หวังเผยจูไม่สนใจสตรีคณิกาอีก หันตัวไปทอดตามองประกายคลื่นใสแจ๋วของแม่น้ำด้านนอกหน้าต่าง“เจ้าไม่สนใจข้า?!”ฟางเย่เซียนลุกขึ้นยืนอย่างเดือดปุด เขวี้ยงขวด

“เอาล่ะ พวกเจ้าก็คัดลอกต่อได้แล้ว อย่ามัวแต่โอ้เอ้ชักช้า” ฮองเฮาออกคำสั่งเสียงดัง พระสนมทุกพระนางขานตอบรับรวมถึงอู๋เสี่ยวหวาด้วย“ท่านกับเสด็จพี่ทะเลาะกันใช่หรือไม่” หวังซานเยว่มองอยู่นาน นึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เข้าประชิดข้างตัวอู๋เสี่ยวหวากล่าวกระซิบกระซาบ“แปลกประหลาดเสียจริงท่านทั้งสองเนี่ย”“เปล่านี่ พวกเราดีกันจะตาย องค์ชายน้อยทรงกังวลมากไปแล้ว” อู๋เสี่ยวหวาไม่เงยหน้า หยิบพู่กันขนแพะด้ามไผ่เชียงเฟยขึ้นคัดลอกอักษรต่อ“ไม่ถูกสิ เสด็จพี่ใหญ่ ตะวันขึ้นทางตะวันตกชัดๆ เหลือเชื่อเลยว่าท่านจะไล่พี่ใหญ่ซีเอ่อไปได้”หวังซานเยว่เคยถูกหวังซีเอ่อพี่ชายใหญ่ช่วยไว้ครั้งหนึ่ง วันนั้นเขาปีนต้นไม้ขึ้นไปศึกษารังนกด้วยผุดความคิดพิสดาร คิดไม่ถึงว่าจะเจอลมแรงวูบหนึ่งจนเกือบพลัดตกลงมา หวังซีเอ่อซึ่งผ่านมาพอดีจึงลอยตัวขึ้นไปหิ้วเขาที่จะร่วงมิร่วงแหล่ลงมา เรื่องนี้ไม่รบกวนถึงเสด็จพ่อเสด็จแม่และเสด็จย่า เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนทำโทษ เช่นนั้นหวังซานเยว่จึงเกรงใจเสด็จพี่ใหญ่มากที่ปกป้องเขา หรือพูดว่านับถืออย่างยิ่งก

จมูกของอู๋เสี่ยวหวาเฉียบคมมาก ระยะนี้บนตัวหวังซีเอ่อมักมีกลิ่นเครื่องสำอางของอิสตรี กลิ่นหวานจาง ๆ เหมือนกลิ่นหอมของดอกไม้ คราแรกเขาเข้าใจว่าเป็นเครื่องหอมชนิดใหม่ของฝ่ายภูษาหากแต่นอกจากบนตัวหวังซีเอ่อแล้วว สถานที่อื่น ๆ ในวังก็ไม่มีกลิ่นเหมือนกันนี้เลย ถึงแม้กลิ่นนั้นดมแล้วทําให้รู้สึกสบายใจ อีกทั้งไม่ฉุนจมูก แต่อู๋เสี่ยวหวากลับรู้สึกอึดอัด ไม่อยากเข้าใกล้หวังซีเอ่อ แม้ตัวเองก็ไม่กระจ่างว่าตนเองเป็นอะไร ได้แต่ฉงนใคร่รู้ไม่สิ้นสุด“เอาล่ะ พร้อมต่อหมากหรือยังเฉิงกุ้ยเฟย”“ไม่ล่ะเพคะ หม่อมฉันขอทูลลาก่อน วันนี้สุนทรีย์มากที่ได้เล่นหมากกับฮองเฮา”กลับกันเป็นเฉิงกุ้ยเฟยที่เอ่ยปฏิเสธ เลิกเล่นหมาก ขอตัวทำความเคารพแล้วเดินหนี ทิ้งอู๋เสี่ยวหวาไว้ทั้งอย่างนั้นอู๋เสี่ยวหวาทำหน้างง อันเต๋อจื่อได้แต่ทำหน้าไม่พอใจ นี่มันแกล้งกันชัด ๆ เมื่อเลิกเล่นหมากล้อมกับเฉิงกุ้ยเฟย อู๋เสี่ยวหวาก็ทำได้แต่ขบคิดเรื่องของหวังซีเอ่อไม่หยุดพักหลังมานี้เขามักหายตัวไปช่วงดึกดื่น และมักออกไปพร้อมหวังเผยจูองค์ชายรอง ซึ่งในตอนนี้เลื่อนตำแหน่งจากองค์ชายรองเป็น ‘ชินอ๋องจู’ เป็นมือขวาออกปฏิบัติหน้าที่ทำอะไรสักอย่างที่หวังซ