All Chapters of อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี: Chapter 31 - Chapter 40

59 Chapters

บทที่ 15.2 ก่อกบฏ

“ท่านแม่ทัพใหญ่จง ร้อนกําลังดีขอรับ” กงกงนายหนึ่งยกถ้วยยาต้มอุ่น ๆ เดินเข้ามา“เอาวางไว้ก่อนเถอะ” จงถานไถหมิงพูดตามองทางนอกหน้าต่างที่หิมะกําลังละลาย เสียงน้ำหยดจากใต้ชายคาฟังดูคล้ายกับฝนตก การประลองยุทธ์ปีนั้นถ้าหวังซีเอ่ออยู่ด้วย อาจไม่จําเป็นต้องมีเขาในตอนนี้ก็ได้ จงถานไถหมิงคิดในใจ นี่ก็ผ่านไปแล้วสองปี ที่ผ่านมาไท่ซ่างหวงสอนเคล็ดกระบี่ให้หวังซีเอ่อกับเขามาตลอด พยายามแทบตาย สุดท้ายเขาก็ไม่เคยจะสมหวังหรือชนะหวังซีเอ่อได้ แม้กระทั่งคนในดวงใจที่แท้จริงของหวังซีเอ่อที่ปกปิดเขามาตลอดนั้นน่าทึ่งมาก ลึกจนเกินคาดเดา ดังนั้นเมื่อหวังซีเอ่อปฏิเสธที่จะเลือกเขาเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในศึกครั้งนี้ จึงไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายนัก ไม่แน่ว่าหวังซีเอ่ออาจกำลังสืบความจริงของแผนการณ์นี้หรือเปล่าเลยไม่ไว้วางใจ จงถานไถหมิงวิเคราะห์ครู่หนึ่งก็กระจ่างแจ้งแก่ใจเป้าหมายของเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงหรือไขว้เขว นี่ก็เพื่ออนาคตของอู๋เสี่ยวหวา เขาต้องการอำนาจขึ้นยึดครองราชย์บัลลังก์ มีบิดาจวิ้นอ๋องเฒ่าช่วย ไม่สนว่าจะเกิดอันใดขึ้น เตรียมใจรับผลชะตากรรมมันไว้ทั้งหมดอยู่แล้วดุจขุนเขา แม้นเผชิญหน้ากับคําวิพากษ์วิจารณ์จ
Read more

บทที่ 16.1 อำนาจต่ำต้อยไม่อาจขวางกั้นอำนาจผู้สูงศักดิ์

อู๋เสี่ยวหวาและอันเต๋อจื่อ รวมถึงเหล่านางกำนัล ขันทีดูแลรับใช้ในตำหนักชิงอี๋เหล่ยถูกควบคุมตัว แต่ละคนมีโซ่ตรวนที่คอกับขา อู๋เสี่ยวหวาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาหน้าซีดขาวเผือด ขวัญเสียสติกระเจิง ร้องไห้จนตาแดงก่ำ ไม่เคยเห็นภาพน่ากลัวอย่างนี้มาก่อนอู๋เสี่ยวหวามองไปรอบ ๆ เห็นทุกคนกลายเป็นนักโทษก็เบิกตาโตอย่างช่วยไม่ได้ หัวใจเครียดขึงเต้นตุบ ๆ ตลอดเวลา! เขาอยากพุ่งตรงเข้าไปถามหวังซีเอ่อหาสาเหตุว่าเขาทําผิดอะไร เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลย! ทำไมต้องจับเขาในข้อหากบฏ ทุกคนถูกควบคุม นำตัวมายังลานกว้างหน้าตำหนักต้องห้ามจงเถียนกง รอฮ่องเต้หวังซีเอ่อมาตัดสินโทษ“ซีเอ่อ! ข้าทำอันใดผิดต่อเจ้ากัน! ชั่วช้ายิ่งนัก!” อู๋เสี่ยวหวาดิ้นสุดชีวิต หัวหน้ากองทหารรักษาพระองค์เห็นฮองเฮาดิ้นขัดขืนจึงพากันกดให้แน่นไว้“องค์ฮองเต้หวังซีเอ่อเสด็จ!” หัวหน้าขันทีโจวจือหยวนจื่อตะเบ็งประกาศเสียงดัง ทุกคนในบริเวณนี้พากันหมอบกราบ ทุกคนที่ถูกคุมตัวพากันร้องห่มร้องไห้ คุกเข่ากับพื้น โขกศีรษะแรง ๆ ร้องตะโกน“พวกกระหม่อม/พวกหม่อมฉันไม่อยากตาย ขอองค์ฮ่องเต้อภัยให้ด้วย! โปรดไว้ชีวิตด้วย!”“องค์ชายสามซานเยว่! ช่วยพวกบ่าวด้วยพ่ะย่ะค่
Read more

บทที่ 16.2 อำนาจต่ำต้อยไม่อาจขวางกั้นอำนาจผู้สูงศักดิ์

อู๋เสี่ยวหวาตากฝนจนเปียกโชก เงยหน้าท้าทายอำนาจอย่างโกรธแค้น ความผิดที่ไม่ได้ก่อ ถูกใส่ความ คนรักก็ตามืดบอดโง่เขลาไร้ปัญญา เชื่อได้กระทั่งหลักฐานปลอมที่จัดฉากใส่ร้ายเขา อู๋เสี่ยวหวาไม่ยอมรับตะเบ็งเสียงสาปแช่งหวังซีเอ่อที่โง่เกินจะบรรยาย พูดแข่งกับเสียงสายพิรุณที่ตกกรรโชก มองหน้าของคนรักที่หักหลังไม่เชื่อใจกัน เชื่อคนอื่นมากกว่าฮองเฮาอย่างเขา ไม่ไต่สวนไม่ฟังความ นั่งบนบัลลังก์หน้านิ่งสบายใจอย่างเย็นชา อู๋เสี่ยวหวาขอสาบาน หากวันนี้ต้องตายโดยไร้ความเป็นธรรม เขาจะกลับมาเป็นผีคอยตามหลอกหลอนสาปแช่งแคว้นเหยาชุนให้จมใต้ปฐพี“เสด็จพี่ซีเอ่อ ท่านคิดว่าทำถูกต้องแล้วหรือไม่”ชินอ๋องหวังเผยจูยืนต่ำกว่าตั่งนั่ง ขนาบข้างซ้ายมือทวงถามฮ่องเต้หวังซีเอ่อ เขาเองก็ไม่เชื่อในเรื่องเช่นนี้ ต้องมีลับลมคมในมากกว่านี้ ตามที่เคยปรึกษากับฟางเย่เซียนว่าคนร้ายตัวจริงไม่ใช่อู๋เสี่ยวหวา และพักหลังมานี้ฮ่องเต้หวังซีเอ่อก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่ยอมฟังความผู้ใดอีก บ้าใช้อำนาจ เชื่อฟังแค่จวิ้นอ๋องเฒ่าทั้งที่ไม่ถูกหน้ากัน แล้วไหนจะคอยไปหาพระสนมนางอื่นมากกว่ามาอยู่กับฮองเฮา เพราะสาเหตุนี้นี่เอง หวังเผยจูคิดในใจ ทอดมองไปย
Read more

บทที่ 16.3 อำนาจต่ำต้อยไม่อาจขวางกั้นอำนาจผู้สูงศักดิ์

“อันเต๋อจื่อเจ้ามาดูสิ คิดว่าเป็นไง” อู๋เสี่ยวหวาหยิบชิ้นงานที่ทําด้วยความตั้งใจให้ขันทีหนุ่มน้อยดู ซ้ำยังอวดภูมิอย่างมั่นใจ“อ๊ะ อุ๊บ ฮ่า ๆ กระหม่อมขออภัยที่หัวเราะฮองเฮา” เขาก็ไม่คิดว่าอันเต๋อจื่อเห็นแล้วจะระเบิดหัวเราะออกมาจนกุมท้องด้วย และรีบขอโทษฮองเฮา ก้มคุกเข่าไม่ยอมเงยหน้า“เจ้าเป็นอะไรเนี่ย! น่าเกลียดจริง!” อู๋เสี่ยวหวาหน้าแดงเห่อ ดึงหยกห้อยคืนมาแล้วเดินออกไปข้างนอก หารู้ไม่ว่าเพิ่งเดินออกจากกองทําเครื่องเงินก็เจอฮ่องเต้หวังซีเอ่อที่มาหาตนเองเข้าพอดี“ฮองเฮา ระยะนี้เจ้ามาทำอะไรที่ห้องช่างเครื่องประดับหรือ”ห้าวันก่อนฮ่องเต้หวังซีเอ่อได้ไปเฝ้าดูชินอ๋องจูฝึกซ้อมทหาร พอเข้าที่เข้าทาง ชินอ๋องจูปรับตัวได้แล้วจึงวางใจลง ถือโอกาสช่วงพักกลางวันมาหาฮองเฮา อู๋เสี่ยวหวาพอเห็นหวังซีเอ่อก็พลันหน้าแดงยิ่งขึ้น อ้ำ ๆ อึ้งๆ อยู่นาน ก่อนตัดสินใจเดินต่อ“ไม่มีอะไร ข้าจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว” อู๋เสี่ยวหวาหันหน้าเดินไปทางนอกลาน“เดี๋ยว” หวังซีเอ่อคว้ามือไปดู “มือของเจ้าเป็นอะไรไป”“ข้าเจ็บนะฝ่าบาท” อู๋เสี่ยวหวาร้อง หยกพกที่ถือในมืออีกข้างร่วงตกพื้น“นี่คืออะไร?”ฮ่องเต้หวังซีเอ่อก้มไปเก็บ อู๋เสี่ยวห
Read more

บทที่ 17.1 แสดงละครเก่งยิ่งกว่าคณะงิ้ว

ตอนกลางคืนหลังฝนหยุดตก อ้างอิงตามระเบียบแล้วข้าราชการพํานักในวังไม่ได้ แต่ทุกเดือนขุนนางใหญ่ที่เข้าเวร สามารถเข้าพักในเรือนข้างของตำหนักท้องพระโรงได้ เพื่อคอยฟังข้ารับใช้ฝ่ายในถ่ายทอดรับสั่งจากฮ่องเต้โดยสะดวกทุกเวลา ‘เรือนถงชิงหยง’ ถือเป็นห้องหนังสือของกรมกลาโหมก็ว่าได้กลางสวนหน้ามีกระบี่ยาวทำจากทองสัมฤทธิ์ขนาดยักษ์หนึ่งเล่ม ช่างฝีมือหล่อตามรับสั่งไท่ซ่างหวง บนด้ามกระบี่สลักอักษรตัวใหญ่ดูแข็งแรงมีพลังสี่ตัว ปกปักษ์บ้านพิทักษ์ชาตินอกกําแพงของลานหลังปลูกสนหลัวฮั่น ลําต้นสูงใหญ่ใบเขียวเข้ม ประหนึ่งป้อมปราการคุ้มกัน ทําให้คนนอกก็มองลอดเข้ามาไม่เห็นด้านใน ตอนหวังซีเอ่ออยู่ในวัง สถานที่พักย่อมคือเรือนถงชิงหยงที่อยู่ใกล้คุกหลวง ที่ขังอดีตฮองเฮาและเหล่ากบฏทั้งหมด รอการประหารในวันพรุ่งนี้ รังนกกระจอกแม้นจะเล็กแต่มีข้าวของเครื่องใช้เพียบพร้อม เวลานี้แสงเทียนภายในห้องพักสว่างไสว หวังซีเอ่อนั่งบนหลัวฮั่นลายไม้รูปปีกไก่แกะสลักภาพจวินจื่อหลัน คลุมหนังเสือดำผืนหนึ่งบนต้นขา โดยมีหมอหลวงเฒ่ากงกงริ้วรอยเต็มหน้าจอนผมสองข้างขาวหงอกกําลังจับชีพจรให้อยู่“ท่านหมอหลันแม้เทียบโจวเต่อไม่ได้ แต่ก็เป็นท่านหม
Read more

บทที่ 17.2 แสดงละครเก่งยิ่งกว่าคณะงิ้ว

อู๋เสี่ยวหวาขยับตัวอย่างยากลำบาก ในห้องคุกนี้กว้างขวาง ที่นอนเป็นหญ้าคาซ้อนทับหลายชั้นจนเหมือนฟูกเตียง อู๋เสี่ยวหวางอแขนขึ้นหนุนหัวมองไปยังช่องทางหน้าต่างเล็กบนสุด แสงคบเพลิงสว่างสลัวไหวเงียบเชียบ แล้วสายตาเขาก็พลันเหลือบมองด้านหลังเหล่าทหารที่เข้าเวรคนอื่น ๆ ได้ทั้งหมดล้วนเฝ้าอยู่ด้านนอก การคุ้มกันหนาแน่น แม้แต่มดตัวเดียวก็ออกไปไม่ได้ อันเต๋อจื่อลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะไม้เก่าสีซีด บนโต๊ะมีชุดน้ำชาหนึ่งกาที่เอาไว้ให้นักโทษดื่ม อันเต๋อจื่อหยิบแล้วริน สองมือประคองรองถ้วยชานำมาให้องค์ชายสิบของเขา“น้ำชาพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายสิบ”“อื้ม...ขอบใจเจ้านะอันเต๋อจื่อ” อู๋เสี่ยวหวาลุกขึ้นเอื้อมมือไปรับไว้แล้วยกดื่ม ขบคิดเรื่องก่อนหน้านี้ที่สนมเสียนเฟยมอบจดหมายฉบับหนึ่งให้เขาโดยไม่ได้พูดอะไรอีก มีเพียงคำพูดเดียวที่เล็ดลอดออกมา“อีกหนึ่งชั่วยามจะมีคนพาองค์ชายสิบออกไปเพคะ ข้าช่วยได้เท่านี้ ดูแลตัวเองด้วยลาก่อน”อู๋เสี่ยวหวารับมันมาและแอบเปิดดู ให้อันเต่อจื่อนั่งกำบังไว้ให้ เนื้อความทุกอย่างที่เขาได้อ่าน ทำให้เขาถึงกับกำกระดาษนั้นไว้แน่น กัดริมฝีปากเข้าหากัน“สารเลวยิ่งนัก! ซีเอ่อกำลังตกอยู่ในอันตราย..”
Read more

บทที่ 18.1 ประชิดแคว้นเหยาชุน

อู๋เสี่ยวหวาและอันเต๋อจื่อกลับมายังแคว้นซีเป่ยอย่างปลอดภัย แต่ร่างกายนั้นช่างอิดโรย สะบักสะบอมยิ่งนักในช่วงเวลาที่หลบหนี องค์รัชทายาทอู๋ติ้งเกาได้รับบาดเจ็บถูกธนูปักที่หลังสองดอก แลกกับความปลอดภัยของน้องเล็กอย่างอู๋เสี่ยวหวา ซึ่งอู๋เสี่ยวหวาทำได้แค่ต่อว่าตนเองในใจ เป็นเพราะตนเองแท้ ๆ‘ไม่ต้องช่วยข้าก็ได้ ให้ข้าที่โง่เง่าตายไปเลย ก่อแต่ปัญหาให้พวกท่าน’ อู๋เสี่ยวหวาอุบอิบในใจพลางใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่ร่วงลงมา“นี่มันอะไรกัน ช่วยข้ากลับมาแล้วเสด็จพี่สามยังเย็นชาเหมือนเดิมเลย!” อู๋เสี่ยวหวาผลุนผลันลุกขึ้นนั่ง เขามาเยี่ยมอาการองค์รัชทายาท“ขอโทษ เป็นข้าไม่ดีเอง เสด็จพี่สามอย่าโกรธช้านะ ข้าจะไม่วิ่งวุ่นวายอีก แล้วท่านเคยสัญญาว่าจะปกป้องข้า ในตอนนี้ท่านทำได้ตามที่ตรัสแล้ว...”อู๋เสี่ยวหวาที่ราวกับเจ็บปวดใจมากที่เห็นพี่ชายองค์รัชทายาทเจ็บตัว เขางอเข่าทั้งคู่ขึ้นเอาหมอนมากอดไว้ในอกแน่นๆ จากเล็กจนโต ในโลกของอู๋เสี่ยวหวานอกจากครอบครัวแล้ว พี่สามคือคนสำคัญที่สุด สูญเสียเขาไปก็เหมือนส่วนหนึ่งของดวงวิญญาณหลุดหาย มีเพียงแค่เสด็จพี่สามที่ดีและรักห่วงใยเขาอย่างจริงใจ“เอาน่า เจ้าอย่าร้องไห้งอแงอีกเลย
Read more

บทที่ 18.2 ประชิดแคว้นเหยาชุน

“องค์ชายสิบ ขอทรงโปรดรั้งอยู่ก่อนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมีเรื่องกราบทูล” หลังเลิกว่าราชการยังไม่ได้ออกจากท้องพระโรงไปไกล คนไล่ตามหลังอู๋เสี่ยวหวามาพร้อมกับอันเต๋อจื่อคือ องค์ชายหก ‘อู่ซั่วสี’ อู๋เสี่ยวหวาหยุดฝีเท้าอย่างช่วยไม่ได้ แต่ไม่ยอมหันหน้าไป เพียงแกล้งทําเป็นไม่มีอะไร“หือ? เมื่อคืนเจ้าบรรทมดึกดื่นเช่นนั้นหรือ” น้ําเสียงขององค์ชายหกเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“น้องสิบ น้ำเสียงวันนี้เหตุใดฟังแหบ ๆ น่าจะกระทบอากาศเย็นละมั้ง”“ข้า...เอ่อ...ไม่ใช่ กระหม่อมสบายดีเสด็จพี่หก” อู๋เสี่ยวหวายังคงหันหลังให้พวกเขาแต่โบกมือแบบไว้ท่า ทั้งยังวางมาดสูงศักดิ์แบบฮ่องเต้ด้วย“น้องต้องไปเยี่ยมองค์รัชทายาทแล้ว ถ้าเสด็จพี่หกไม่มีเรื่องสำคัญก็ไปเถอะ”“น้องสิบ! ข้ายังมีเรื่อง...” อู๋ซั่วสียังคงเข้าไปใกล้จากทางซ้าย อู๋เสี่ยวหวารู้สึกถึงร่างสูงใหญ่สง่าผึ่งผายแฝงความกดดันนั้น ก็รีบหันหน้าไปทางขวา ทว่าเป็นองค์ชายฝาแฝดจอมปัญหา ‘อู๋จินฟาน และ อู๋โหยงฉี่’กลับเดินเข้ามาจากทางขวา เขาตกใจจนเผลอรีบหันไปทางซ้าย แล้วสายตาตื่นตระหนกของเขาก็ตกเข้าสู่ในนัยน์ตาล้ำลึกอีกทั้งยังคมกริบขององค์ชายหกในทันที“เหวอ! เจ้าอย่ามองนะ!”อู๋
Read more

บทที่ 19.1 บุกทะลวงผ่าวงปิดล้อม

คล้อยบ่าย ดวงตะวันลอยสูงโด่งส่องแสงจ้าจนตาพร่า ลมหนาวเย็นเยือกม้วนฝุ่นทรายขึ้นในอากาศประหนึ่งแหขนาดยักษ์คลี่กางโอบคลุมทุกสรรพสิ่งเบื้องล่าง แทบมองอะไรไม่เห็น“เสด็จพี่หก” อู๋เสี่ยวหวาเรียกขานหาองค์ชายหก“พี่อยู่นี่น้องสิบ!"“ที่เสด็จพี่หกเคยพูดก่อนหน้านี้ คืออยากมาสนามฝึกเพื่อขัดเกลาเตรียมกองทัพบุกแคว้นเหยาชุนใช่หรือไม่” น้ำเสียงอู๋เสี่ยวหวาฟังดูมีความหน่ายรําคาญ เหมือนกุมปากพูด“ใช่แล้วน้องสิบ ที่เราอยู่เวลานี้คือสนามฝึกทางใต้ไม่ผิดแน่นอน”“ถ้างั้นที่ข้าเคยพูดว่าไม่ต้องการสถานะพิเศษใช่หรือไม่”“ถูก เจ้าบอกว่าต้องการอยู่ด้วยกันกับเหล่าทหาร และพวกเขาก็กําลังอยู่เบื้องหน้าของเจ้าแล้วน้องสิบ” น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังขององค์ชายหกอู๋ซั่วสี ดังขึ้นที่เหนือศีรษะของอู๋เสี่ยวหวา"นี่มันไม่ถูกต้อง เสด็จพี่หก!" คิ้วของอู๋เสี่ยวหวาขมวดมุ่น“ถึงแม้สองอย่างนี้จะใช่ทั้งหมด แต่ตรงไหนไม่ถูกงั้นหรือ” อู๋ซั่วสีตรัสถาม“ทั้งหมดนี่แหละ! สภาพข้าตอนนี้ดูพิลึกมาก!” อู๋เสี่ยวหวาอดไม่อยู่ตะเบ็งเสียงออกมา โชคดีลมพายุทรายรุนแรง คนที่อยู่ใกล้ ๆ จึงไม่ได้ยินคําบ่นของเขา“เราดูเหมือนกำลังตรวจพลฝึกซ้อมทหารใหม่ตรงไหน เห
Read more

บทที่ 19.2 บุกทะลวงผ่าวงปิดล้อม

เมื่อลงจากหลังม้าแล้วยื่นเสื้อคลุมให้องค์ชายหก ในใจของอู๋ซั่วสีเกิดลางสังหรณ์ไม่มงคลอย่างหนึ่ง แล้วก็เป็นจริงดังคาด อู๋เสี่ยวหวาถอดเสื้อกั๊กด้านในออกด้วย เผยให้เห็นชุดคลุมมังกรทอด้ายเหลืองทองอร่าม ซ้ำยังถอดหมวกกันหิมะ เจ้าตัวดูสบาย ๆ เหมือนกําลังว่าราชกิจในท้องพระโรงอย่างไรอย่างนั้น“เหล่าทหารสวมใส่กันน้อยเช่นนี้ ไม่มีเหตุผลที่น้องจะใส่จนอุ่นขนาดนั้นเสด็จพี่หก"คําพูดของอู๋เสี่ยวหวาถูกต้องด้วยเหตุและผล องค์ชายหกไม่อาจฝ่าฝืนคำร้องของน้องเล็ก จำต้องรับเอาหมวกและผ้าคลุมที่เขาถอดออกวางไว้กับกังชิน จากนั้นอู๋เสี่ยวหวาก็อดทนต่อสายลมที่หอบฝุ่นทรายกวาดพัดเสียดใบหน้า เดินเข้าไปยังใจกลางขบวนแถวสี่เหลี่ยมจตุรัสของกองทหารดําทะมึน หลังจากสูดหายใจเข้าแล้วเปล่งเสียงกล่าวดัง ๆ“ทหารหาญแห่งซีเป่ยทุกท่าน เพื่อปกป้องพระราชวัง ไร้ซึ่งเหมันต์ ไร้ซึ่งคิมหันต์ ฝึกซ้อมทั้งวันทั้งคืน เหน็ดเหนื่อยแล้วจริง ๆ เตรียมพร้อมครั้งนี้ศึกใหญ่ใกล้เข้ามาแล้ว” เสียงนี้แม้ไม่เข้มแข็งมีพลัง แต่กลับดังมาก กระทั่งองค์ชายหกอู๋ซั่วสียังตกใจ อู๋เสี่ยหวาสามารถแสดงพลังได้เต็มที่ขนาดนี้เชียวหรือ ตั้งแต่กลับมาจากแคว้นเหยาชุน เขาเข้ม
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status