อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี

ท้องฟ้ามีแสงแดดจ้าจนแสบตา แต่เพราะลานด้านหลังของหอเจิ้นเชียงสร้างกระท่อมเล็กเป็นที่พักพิงคนงานไว้ไม่น้อย และที่ว่างบนลานด้านหลังมีราวไม้ มีเสื้อผ้าเก่า ผ้าขี้ริ้ว รวมทั้งของทะเลแห้งแขวนตากอยู่เต็มไปหมด เนื่องด้วยไม่มีแดดตลอดปี กลิ่นอับคาวจึงอบอวล กลิ่นพึงประสงค์ไม่เคยจางไปจากบริเวณนั้นเลยบนพื้นแผ่นหินเป็นมันเขรอะวางกะละมังไม้ใบใหญ่ ซึ่งมีกองชามตะเกียบสกปรกกองไว้สิบกว่าคู่ ม้านั่งเตี้ยที่ไม่สามารถบอกอายุอานามได้ว่าใช้งานผ่านศึกมาเพียงใดหนึ่งตัว อีกคนต้องนั่งยองล้าง บ่อน้ำที่มีตะไคร่ และลูกยุงเจริญเติบโตหนึ่งบ่อ เหล่านี้เป็นองค์ประกอบทั้งหมดของลานหลังด้านหน้าคือภัตตาคาร มีอาหารดีรสเลิศให้ลิ้มชิมได้ไม่หมด แต่ลานด้านหลังนี้กลับมีสภาพชวนสะอิดสะเอียน น้ำเจิ่งนองเฉอะแฉะเหมือนคูน้ำเน่า หากมีลูกค้ามาเห็น ร้อยทั้งร้อยต้องอ้าปากค้างเกิดอาการไม่อยากอาหารไปเลย ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นสถานที่เดียวกันเมื่อสองนายบ่าวมาถึงในตอนแรก น่ากลัวมากว่าจะมีหนูอยู่หรือไม่ มันสกปรกเสียจนที่ให้คนยืนยังไม่มีเลย แน่นอนว่าต้าหลิวกับอังโก้วที่คอยคุมพวกเขาเห็นจนชินกันแล้ว พูดว่า“พอดีเลย พวกคนที่ทำงานล้างชามก่อนหน้าน

นอกเมืองควานเหลียนไกลออกไปหลายลี้ แม่น้ำยาวสุดลูกหูลูกตาส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ร้อนระอุงามล้ำเกินบรรยาย บนที่ลุ่มริมฝั่งแม่น้ำตอนเหนือ ทหารหยานชุนปักหลักยืนกันอยู่นานค่อนวัน ธงของกองทัพปลิวสะบัด หอกดาบวาววับ ขบวนแถวเรียงเป็นระเบียบมีวินัยเคร่งครัด ธงผืนใหญ่ที่มีเพียงตัวอักษร ‘หวัง’ สีดำลวดลายมังกรสีแดงสะบัดรับลมมาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่ เขาอยู่บนหลังม้าพันธุ์ดี ขนสีน้ำตาลแดงเงาวับ บุรุษที่เป็นผู้นํา ศีรษะสวมมงกุฎทอง สวมเกราะสีทองเป็นประกาย ชายผ้าคลุมสีแดงพลิ้วสะบัดไหว ท่วงท่าองอาจไม่ธรรมดา บุรุษในชุดเกราะหันหน้าไปทางแม่น้ำที่ดวงตะวันลอยขึ้น ดวงตาคมกริบดุจหมาป่าคู่นั้นเหลือบขึ้นเล็กน้อย แสงแดดเหลือบทองระยิบระยับที่สะท้อนอยู่ภายในนัยน์ตาของเขา“รายงาน! องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!”ไม่นานเพียงหนึ่งจิบชา บุรุษสวมเครื่องแบบทหารผู้หนึ่งควบม้าเร็วตะบึงมาตามถนนหลวงประหนึ่งลูกธนู ก่อนหยุดฝีเท้าอยู่ที่เบื้องหน้าม้าพันธุ์ดีสีน้ำตาลแดง แล้วโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่วคุกเข่ารายงาน“เรียนองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!” ทหารองครักษ์เงยหน้ากล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “กระหม

หลังค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไป องค์รัชทายาทหวังซีเอ่อก็ส่งข่าวให้ฮ่องเต้แคว้นซีทรงทราบว่าพบตัวองค์ชายสิบอู๋เสี่ยวหวาแล้ว และทางนั้นก็ได้ส่งสารตอบรับกลับมาว่าโปรดดูแลองค์ชายสิบของบรรณาการให้ดีแทนน้ำใจชาวแคว้นซีด้วยพิธีต้อนรับจัดขึ้นอย่างง่าย องค์ชายสิบได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นเฟิ่งอี๋ ขั้นเก้า ชั้นเอก สนมลำดับต่ำต้อยที่สุดในตำหนัก รับใช้ปรนนิบัติองค์รัชทายาทเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่อู๋เสี่ยวหวาได้เข้ามาอยู่ในวังหลวงหยานชุนในฐานะ เฟิ่งอี๋ แล้วไหนจะต้องคอยรับฟังผู้คนนินทาว่าเป็นชาวซีเป่ยไร้เกียรติ แคว้นซีเล็กต่ำต้อย แต่อู๋เสี่ยวหวาก็มิได้เก็บมาใส่ใจนักวังหลวงแคว้นเหยาหยานชุน ณ ตำหนักซิงอี๋เหล่ยหลังจากเขียนอักษรเต็มพรืดเสร็จไปอีกหนึ่งแผ่น อู๋เสี่ยวหวาวางพู่กันลง หมุนคอซึ่งปวดเมื่อยแข็งล้า บิดเอว ถามอันเต๋อจื่ออีกครั้ง“องค์รัชทายาทกลับมาหรือยัง”“ยังพ่ะย่ะค่ะ พี่โจวจือหยวนตําหนักหน้าบอกว่า ถ้าองค์รัชทายาทหวังซีเอ่อเสด็จกลับมา จะทูลให้มาที่ห้องหนังสือทันที”อันเต๋อจื่อส่งชาแดงใส่ผลเป๊ะก๊วยผสมน้ำตาลกรวดชงใหม่ ๆ หนึ่งถ้วยให้องค์ชายสิบ“องค์ชายสิบทรงกระหายหรือไม่ ทรงพักสักหน่อยเถิด ค่อยเขียนต่อดีก

ตำหนักเมฆาของเหลียงตี้ ยามเซิน (เวลา15.00-16.59น.)อู๋เสี่ยวหวาซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะแปดเซียนไม้หนาน บางครั้งก็ยกมือซ้ายเท้าแก้ม มองเหม่อออกนอกหน้าต่าง บางครั้งก็ใช้ตะเกียบคีบขนมดอกกุ้ยแก้ว เขี่ยไปเขี่ยมา“นี่เพิ่งจะเริ่มเข้าพิธีดื่มชานะ ให้เกียรติหม่อมฉันหน่อยอู๋เฟิ่งอี๋”เป็นเฉิงลี่เฉี่ยวอดไม่ไหว ยกชาดื่มแล้ววางถ้วยลงเสียงดังกึก หลิ่งเจียวหวงที่ยืนด้านหลังอู๋เสี่ยวหวาเห็นแล้วรีบแอบกระตุกแขนเสื้อเขา“อะแฮ่ม อู๋เฟิ่งอี๋ วันนี้จิตใจไม่สงบด้วยเหตุอันใดเพคะ” หลิ่งเจียวหวงสะกดกลั้นอารมณ์ก่อนกล่าวถาม“เฉิงเหลียงตี้ ข้าอยากไปอีกหลุนหุยสักหน่อย” อู๋เสี่ยวหวาลุกขึ้นพรวดพราดพลางกล่าว“ไปอะไรนะ?”เฉิงลี่เฉี่ยวฟังแล้วไม่เข้าใจ เหลียนเสี่ยนหรู ตำแหน่งเหลียงเยวี่ยนหัวเราะเล็กน้อย ทั้งสองนางนั่งทางขวามือของอู๋เสี่ยวหวา ตำแหน่งสูงขึ้นมานิดหน่อย เพราะไม่มีใครนั่งเสมอตัวกับตำแหน่งที่ต่ำกว่าได้ พรรคพวกของเหลียงตี้มีมาก เฟิ่งอี๋นั้นตัวคนเดียว พวกขุนนางใหญ่ล้วนแอบคิดกันว่าเหลียงตี้สิถึงจะเหมาะสมที่จะเป็นฮองเฮาแห่งหยานชุนในอนาคตซึ่งแน่นอนว่าตําแหน่งฮองเฮานั้นตัดสินไว้นานมากแล้ว แต่องค์รัชทายาททรงยังไม่มีควา

ตั้งแต่เข้ามาภายในตำหนัก อู๋เสี่ยวหวาก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด ซึ่งต่างจากทุกทีผ่านมา นางกํานัลก็ดี ขันที หรือองครักษ์ ทั้งหมดยืนก้มหน้าอย่างกับหุ่นไม้ ไร้คนก้าวขึ้นมาถวายคํานับให้เขา เนื่องด้วยจางฮองเฮาชื่นชอบความเรียบง่าย เครื่องเรือนในนี้จึงตกแต่งน้อยมาก ภายในตัวตำหนักกว้างโล่ง เมื่ออู๋เสี่ยวหวามาถึง จึงถวายความเคารพ จางหรงผิงอยากอบรมเฟิ่งอี๋เรื่องที่สนมเหลียงตี้มาฟ้อง จึงได้ต่อว่าอย่างเยือกเย็น อู๋เสี่ยวหวาก็รับฟังไม่ได้โต้แย้ง มีเพียงแค่แววตาเย็นยะเยือกที่ฉายชัดในนัยน์ตาดำขลับนั้นขณะนั้นที่ด้านนอกแจ้งว่าฮ่องเต้เสด็จ เขาจึงลุกขึ้นรับเสด็จ อู๋เสี่ยวหวาที่ไม่มีชีวิตชีวาใด ๆ มาโดยตลอด เวลานี้กลับยืดหลังตรง มองไปทางด้านนอกอย่างกระตือรืนร้นไม่ธรรมดา เขามาดุจพายุหมุน ก้าวเดินแบบรีบร้อน ดูออกว่าพอได้ข่าวก็มาทันที ด้านหลังมีองครักษ์พกดาบและองค์รัชทายาทก็ติดตามมาด้วยและที่ทรงดำเนินอยู่ด้านหน้าสุดคือฮ่องเต้ ‘หวังหลิ่นอิน’ ในชุดคลุมมังกรผ้าหลิงหลัวสีฟ้าสว่างดูน่าเกรงขาม พออู๋เสี่ยวหวาเห็นเข้าก็น้ำตาคลอเบ้าทันที แต่กลับกัดฟันอดทนสุดชีวิต ไม่ร้องไห้ออกมา กระนั้นยังคงเดินไปยืนประจําที่ท