อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี

อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี

last updateآخر تحديث : 2026-05-12
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
59فصول
1.9Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1 บรรณาการสวามิภักดิ์

Je suis encore arrivée en retard au travail aujourd'hui.

Élever un enfant de quatre ans, ce n'était pas simple.

Ce matin, Leon avait une forte fièvre. Impossible de l'emmener à la garderie. Impossible aussi de le laisser seul à la maison. J'ai dû aller frapper chez ma voisine, Tracy, la supplier de le garder. Elle n'a accepté qu'après que je lui ai promis de la payer.

Je lui ai glissé quelques billets, lancé un dernier regard inquiet à Leon, déposé un baiser sur son front brûlant… puis je me suis précipitée dehors.

Dès que j'ai franchi les portes du restaurant, j'ai senti que quelque chose clochait.

L'air était chargé d'une tension sourde, d'une inquiétude presque palpable.

Je n'avais même pas eu le temps de me précipiter vers les vestiaires pour enfiler mon uniforme que le manager est apparu.

« Où étais-tu, Ariella ? », a-t-il crié.

Damien était d'ordinaire imperturbable, même sous pression. Mais aujourd'hui, il semblait fébrile. Presque nerveux.

J'ai avalé ma salive.

Ce n'était pas un restaurant ordinaire. C'était un établissement haut de gamme réservé à une clientèle triée sur le volet. Si j'avais obtenu ce poste, c'était uniquement grâce à Damien.

Je l'avais rencontré au pire moment de ma vie. Je l'avais aidé un jour dans la rue. Lorsqu'il m'avait demandé comment me remercier, j'avais répondu que je voulais du travail.

Je n'avais fait qu'un an et demi d'université avant d'abandonner. Avec seulement un diplôme de lycée, je prenais tout ce que je pouvais. Parfois deux emplois par jour. Parfois trois. Juste pour subvenir aux besoins de Leon.

De l'aisance à la ruine. Voilà mon histoire.

Et c'était précisément pour cela que je ne pouvais pas me permettre de perdre ce travail.

« Dépêche-toi, Ariella. Aujourd'hui est un jour crucial. On n'a pas droit à l'erreur », a lancé Damien d'un ton acéré, « dans mon bureau. Immédiatement. »

« Oui. J'arrive. »

« Soigne ton apparence », a-t-il ajouté avant de tourner les talons.

Je me suis changée à toute vitesse, j'ai lissé mes cheveux et passé un peu de maquillage pour paraître plus éveillée. Puis j'ai couru vers son bureau, le cœur battant.

À peine entrée, je l'ai vu discuter à voix basse avec deux hommes que je n'avais jamais vus. Leurs visages étaient impassibles, presque inhumains. Ils ont échangé quelques mots supplémentaires, hoché la tête, puis quitté la pièce.

« Ferme la porte », a ordonné Damien dès qu'ils étaient sortis.

Je me suis exécutée.

Il est allé droit au but : « J'ai besoin que tu serves dans le salon VIP à l'étage. »

Les sourcils froncés, j'ai répété : « Le salon VIP privé ? »

Je travaillais ici depuis longtemps, mais je n'avais jamais été autorisée à y monter.

« Oui. Ne demande pas pourquoi. Ne pose aucune autre question. Effectue simplement ton travail », sa voix tremblait légèrement. Pressée. Tendue.

« Tout le monde a l'air nerveux aujourd'hui », ai-je remarqué.

« Ça ne te concerne pas. Je veux que tu restes concentrée. Tu es efficace, tu as de l'expérience, tu as l'allure qu'il faut… et tu as du cran. Mais écoute-moi bien, Ariella. »

Il a baissé la voix : « Là-haut, tu n'es qu'une statue. Un fantôme. »

Un frisson est remonté le long de ma colonne vertébrale.

« Tu n'écoutes rien. Tu ne vois personne. Tu prends les commandes, tu sers, tu repars. C'est tout. Compris ? »

J'ai avalé difficilement : « Compris. »

« Bien. C'était à Gina de s'en charger, mais elle a perdu ses moyens. Alors tu la remplaces », son regard s'est fait dur, « sois forte, Ariella. »

J'ai hoché la tête et quitté la pièce.

À chaque pas vers le salon VIP, une angoisse sourde me serrait la poitrine.

J'ai poussé la porte et mon souffle s'est arrêté.

La pièce était pleine. Des hommes, affalés sur des canapés somptueux. Des femmes blotties contre eux, leurs mains se promenant sans retenue. Certains murmuraient à voix basse, d'autres s'embrassaient ouvertement.

L'air était saturé d'une odeur que je ne pouvais pas nommer… mais dont je comprenais trop bien la signification.

Pourquoi ?

Parce que j'avais déjà appartenu à ce monde.

Et j'avais juré de ne jamais y revenir.

Je me suis rappelée les consignes de Damien.

Statue. Fantôme. Machine.

J'ai traversé la pièce, ramassé les bouteilles vides, remplacé les verres. Je n'ai croisé aucun regard. Je ne me suis pas attardée.

Pourtant, je les ai reconnus.

Les tatouages, les costumes, l'attitude… Tout, chez eux, hurlait leur appartenance à la mafia.

J'ai gardé les yeux baissés, feignant de ne pas entendre les chuchotements, de ne pas comprendre les transactions murmurées derrière des voix feutrées.

Puis je l'ai senti : une main sur mes fesses.

Mon corps a réagi avant mon esprit. Je l'ai frappée sans réfléchir.

Des rires ont éclaté. J'ai fait comme si rien ne s'était passé. Une fois les commandes prises, je me suis retournée pour partir. Mais on m'a saisi le poignet.

« Où tu vas, petite ? », a fait une voix grave, amusée. « Tu ne veux pas t'amuser un peu ? »

Sans le regarder, j'ai fait de mon mieux pour que ma voix ne trahisse rien : « Je vais passer commande. »

J'ai tenté de me dégager. Sa prise s'est pourtant resserrée.

Il a sorti une liasse de billets, en a tiré quelques-uns et les a lancés contre ma poitrine : « Tiens. De quoi vivre un moment. Alors ? On règle ça vite dans les toilettes ? »

J'ai contenu mon dégoût, le visage aussi neutre que possible.

Je ne pouvais pas perdre ce poste. Alors j'allais tenir. Quoi qu'il en coûte.

« Merci, mais je travaille. »

Un autre homme a attrapé mon bras et a tenté de me tirer sur ses genoux.

Je me débattais. Mon cœur battait si fort qu'il couvrait presque les éclats de rire.

La pièce entière semblait savourer mon humiliation.

« Lâchez-la. »

Deux mots.

Graves. Autoritaires.

Ils ont traversé la pièce et ont fait taire tout le monde.

Pour la première fois, j'ai levé les yeux et je l'ai vu à la tête de la table.

Mon Dieu.

Je me suis figée.

Je n'aurais jamais imaginé le revoir. Pas même en rêve. Encore moins ici. Encore moins si tôt.

Je suis restée immobile, l'esprit vide.

L'homme qui me tenait a ri, ignorant mon trouble : « Quoi, Parrain ? Je m'amuse, c'est tout. Je ne la force pas. Elle en a envie, elle aussi. »

Une autre voix s'est moquée : « Oui, quel est le problème ? C'est qui pour vous ? Votre pute ? »

Ce mot m'a traversée comme une lame.

Puis sa voix s'est élevée, calme et froide : « Oui. »

Il s'est penché légèrement en avant, ses yeux noirs fixant les miens : « Elle est à moi. Et je n'aime pas qu'on touche à ce qui m'appartient. »

La main qui me retenait a lâché aussitôt, comme si je brûlais. L'homme a reculé, livide, et a levé les mains.

« Je… suis désolé… Parrain. Je ne savais pas. Ça ne se reproduira plus. »

Parrain ?

Il est devenu… le Parrain ?

Comment était-ce possible ? Et son père ?

Mes pensées se bousculaient. Un ricanement bas m'a ramenée à la réalité : « Votre jolie petite épouse russe risque de ne pas apprécier. »

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
59 فصول
บทที่ 2 นักเลงอันธพาลในคราบผู้ดี
ท้องฟ้ามีแสงแดดจ้าจนแสบตา แต่เพราะลานด้านหลังของหอเจิ้นเชียงสร้างกระท่อมเล็กเป็นที่พักพิงคนงานไว้ไม่น้อย และที่ว่างบนลานด้านหลังมีราวไม้ มีเสื้อผ้าเก่า ผ้าขี้ริ้ว รวมทั้งของทะเลแห้งแขวนตากอยู่เต็มไปหมด เนื่องด้วยไม่มีแดดตลอดปี กลิ่นอับคาวจึงอบอวล กลิ่นพึงประสงค์ไม่เคยจางไปจากบริเวณนั้นเลยบนพื้นแผ่นหินเป็นมันเขรอะวางกะละมังไม้ใบใหญ่ ซึ่งมีกองชามตะเกียบสกปรกกองไว้สิบกว่าคู่ ม้านั่งเตี้ยที่ไม่สามารถบอกอายุอานามได้ว่าใช้งานผ่านศึกมาเพียงใดหนึ่งตัว อีกคนต้องนั่งยองล้าง บ่อน้ำที่มีตะไคร่ และลูกยุงเจริญเติบโตหนึ่งบ่อ เหล่านี้เป็นองค์ประกอบทั้งหมดของลานหลังด้านหน้าคือภัตตาคาร มีอาหารดีรสเลิศให้ลิ้มชิมได้ไม่หมด แต่ลานด้านหลังนี้กลับมีสภาพชวนสะอิดสะเอียน น้ำเจิ่งนองเฉอะแฉะเหมือนคูน้ำเน่า หากมีลูกค้ามาเห็น ร้อยทั้งร้อยต้องอ้าปากค้างเกิดอาการไม่อยากอาหารไปเลย ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นสถานที่เดียวกันเมื่อสองนายบ่าวมาถึงในตอนแรก น่ากลัวมากว่าจะมีหนูอยู่หรือไม่ มันสกปรกเสียจนที่ให้คนยืนยังไม่มีเลย แน่นอนว่าต้าหลิวกับอังโก้วที่คอยคุมพวกเขาเห็นจนชินกันแล้ว พูดว่า“พอดีเลย พวกคนที่ทำงานล้างชามก่อนหน้าน
اقرأ المزيد
บทที่ 3 บุรุษขึ้นเกี้ยวมงคล
เหตุวุ่นวายหนักจนดึงดูดผู้คนตามท้องถนนหลักพากันวิ่งเข้ามาดูในตรอก บางคนซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์“เกิดเรื่องอะไรน่ะ สู้กันดุเดือดขนาดนี้”“ได้ยินว่าท่านเจ้าเมืองต้องการอนุเพิ่มอีกล่ะ เจ้าสาวเป็นลูกสาวบ้านหยาง”“งั้นที่ต่อสู้อยู่นี่ใครล่ะ”“เฮ้อ บางทีคงเป็นคนในดวงใจของยัยหนูสกุลหยางกระมัง ถึงได้กล้าตายมาขวางอยู่อย่างนี้”แม่ค้าขายซาลาเปาพูดด้วยสีหน้าหดหู่“เวรกรรมเสียจริง ใครก็รู้ท่านเจ้าเมืองควานเหลียงมักมากที่สุด เมียนี่ก็แต่งสิบคนเข้าไปแล้ว คราวนี้ ใครจะหยุดเขาได้”ตึง! ตึง!ฆ้องเบิกทางเสียงดัง ตามด้วยเสียงกลองปานเขย่าฟ้าให้ร่วง พอเห็นทหารกลุ่มใหญ่กรูมา ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็รีบหลีกทางแบบลนลานคุกเข่าสองข้างถนน ไม่กล้าปากมากวิพากษ์วิจารณ์อีก ผู้ที่มาคือ ‘ใต้เท้าเฉินสวี่เหล่ย’ ข้าราชการใหญ่ของอำเภอควานเหลียง หรือท่านเจ้าเมืองนั่นเอง ปีนี้อายุสี่สิบสามรูปลักษณ์ภูมิฐาน รูปร่างอวบอั๋นมีพุง แต่สูงใหญ่ เขาสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดง นั่งบนหลังม้าตัวสูงใหญ่ วางท่าองอาจห้าวหาญคล้ายไก่ตัวผู้สวมหมวกแดง ทหารที่เขานํามามีจํานวนสี่ห้าเท่าของเจ้าหน้าที่เมื่อครู่ เข้าควบคุมสถานการณ์วุ่นวายไว้ในทันที หัวหน้าเจ้า
اقرأ المزيد
บทที่ 4 บรรณาการแคว้นซี
นอกเมืองควานเหลียนไกลออกไปหลายลี้ แม่น้ำยาวสุดลูกหูลูกตาส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ร้อนระอุงามล้ำเกินบรรยาย บนที่ลุ่มริมฝั่งแม่น้ำตอนเหนือ ทหารหยานชุนปักหลักยืนกันอยู่นานค่อนวัน ธงของกองทัพปลิวสะบัด หอกดาบวาววับ ขบวนแถวเรียงเป็นระเบียบมีวินัยเคร่งครัด ธงผืนใหญ่ที่มีเพียงตัวอักษร ‘หวัง’ สีดำลวดลายมังกรสีแดงสะบัดรับลมมาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่ เขาอยู่บนหลังม้าพันธุ์ดี ขนสีน้ำตาลแดงเงาวับ บุรุษที่เป็นผู้นํา ศีรษะสวมมงกุฎทอง สวมเกราะสีทองเป็นประกาย ชายผ้าคลุมสีแดงพลิ้วสะบัดไหว ท่วงท่าองอาจไม่ธรรมดา บุรุษในชุดเกราะหันหน้าไปทางแม่น้ำที่ดวงตะวันลอยขึ้น ดวงตาคมกริบดุจหมาป่าคู่นั้นเหลือบขึ้นเล็กน้อย แสงแดดเหลือบทองระยิบระยับที่สะท้อนอยู่ภายในนัยน์ตาของเขา“รายงาน! องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!”ไม่นานเพียงหนึ่งจิบชา บุรุษสวมเครื่องแบบทหารผู้หนึ่งควบม้าเร็วตะบึงมาตามถนนหลวงประหนึ่งลูกธนู ก่อนหยุดฝีเท้าอยู่ที่เบื้องหน้าม้าพันธุ์ดีสีน้ำตาลแดง แล้วโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่วคุกเข่ารายงาน“เรียนองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!” ทหารองครักษ์เงยหน้ากล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “กระหม
اقرأ المزيد
บทที่ 5 ใต้ผืนฟ้าคือแผ่นดินของกษัตริย์ และข้าคือโอรสกษัตริย์แคว้นเหยา
ภายในกระโจมสีแดง อู๋เสี่ยวหวาสังเกตเห็นสีหน้าองค์รัชทายาทที่นิ่งขรึมกว่าปกติหนึ่งเท่าตัวแล้วไม่สบายใจเอามาก ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้ยังถูกอีกฝ่ายกอดกระชับในวงแขน ไร้ที่หลบซ่อนได้ นี่คือผลของการเป็นของบรรณาการสินะ อย่างไรก็ตาม เขาเป็นถึงองค์ชายสิบแคว้นซี ออกจากวังโดยพลการเพียงเพราะอยากหลบเลี่ยงการเป็นของบรรณาการขององค์รัชทายาท ไม่แคล้วฟ้าสวรรค์บันดาล สุดท้ายก็ต้องตกเป็นขององค์รัชทายาทอยู่ดี“ท่านนี่ว่านอนสอนง่ายอยู่นะองค์ชายสิบ”หวังซีเอ่อที่อยากรังแกบุรุษหนุ่มที่เป็นของบรรณาการมาให้ตกแต่งเป็นภรรยาของเขาในอนาคตกล่าวต่อคนที่อยู่ในวงแขน ซึ่งจู่ ๆ ก็ไม่ขัดขืนอีกแล้ว“ข้าจะขัดขืนไปไย สุดท้ายก็หนีความจริงไม่พ้น”ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว มาถึงแล้วยังไงล่ะ ทั้งสองถึงแม้อายุห่างกันห้าปี เติบโตกันคนละแคว้นและต่างนิสัยกัน อู๋เสี่ยวหวาคือคนที่ไม่รักษามารยาท ไม่มีเปลือกนอก ซื่อตรง ไม่ประจบสอพลอ เคารพความยุติธรรม รักษากฏ แบบที่ขุนนางใหญ่กับเหล่านางกํานัลยกย่องชมเชย ส่วนหวังซีเอ่อคือ นิ่งสงบเยือกเย็น เฉยชา เคารพผู้อื่น แตกฉานในการปกครองบ้านเมือง รักประชาราษฎร์เหมือนบุตรตนเองและบิดามารดาองค์รัชทายาทห
اقرأ المزيد
บทที่ 6 สนมชายตำแหน่งเฟิ่งอี๋
หลังค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไป องค์รัชทายาทหวังซีเอ่อก็ส่งข่าวให้ฮ่องเต้แคว้นซีทรงทราบว่าพบตัวองค์ชายสิบอู๋เสี่ยวหวาแล้ว และทางนั้นก็ได้ส่งสารตอบรับกลับมาว่าโปรดดูแลองค์ชายสิบของบรรณาการให้ดีแทนน้ำใจชาวแคว้นซีด้วยพิธีต้อนรับจัดขึ้นอย่างง่าย องค์ชายสิบได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นเฟิ่งอี๋ ขั้นเก้า ชั้นเอก สนมลำดับต่ำต้อยที่สุดในตำหนัก รับใช้ปรนนิบัติองค์รัชทายาทเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่อู๋เสี่ยวหวาได้เข้ามาอยู่ในวังหลวงหยานชุนในฐานะ เฟิ่งอี๋ แล้วไหนจะต้องคอยรับฟังผู้คนนินทาว่าเป็นชาวซีเป่ยไร้เกียรติ แคว้นซีเล็กต่ำต้อย แต่อู๋เสี่ยวหวาก็มิได้เก็บมาใส่ใจนักวังหลวงแคว้นเหยาหยานชุน ณ ตำหนักซิงอี๋เหล่ยหลังจากเขียนอักษรเต็มพรืดเสร็จไปอีกหนึ่งแผ่น อู๋เสี่ยวหวาวางพู่กันลง หมุนคอซึ่งปวดเมื่อยแข็งล้า บิดเอว ถามอันเต๋อจื่ออีกครั้ง“องค์รัชทายาทกลับมาหรือยัง”“ยังพ่ะย่ะค่ะ พี่โจวจือหยวนตําหนักหน้าบอกว่า ถ้าองค์รัชทายาทหวังซีเอ่อเสด็จกลับมา จะทูลให้มาที่ห้องหนังสือทันที”อันเต๋อจื่อส่งชาแดงใส่ผลเป๊ะก๊วยผสมน้ำตาลกรวดชงใหม่ ๆ หนึ่งถ้วยให้องค์ชายสิบ“องค์ชายสิบทรงกระหายหรือไม่ ทรงพักสักหน่อยเถิด ค่อยเขียนต่อดีก
اقرأ المزيد
บทที่ 7.1 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
หลังฝนตกหนักห้าวันติดต่อกัน ท้องฟ้าโปร่งใสเป็นพิเศษ นกกระจิบบินเข้าอุทยานตำหนักชิงอี๋เหล่ย ส่งเสียงร้องวุ่นวายไม่หยุด บ่าวรับใช้สาดน้ำที่หน้าระเบียง กวาดถูขั้นบันได วันยุ่ง ๆ เริ่มจากเวลานี้อู๋เสี่ยวหวาตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงคึกคักนี้ หลังจากหาวหวอดใหญ่หนึ่งที ก็ลูบขอบเตียงด้านนอกด้วยความเคยชิน ผิวผ้าด้านข้างเย็นเฉียบว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่“ซีเอ่อ?”เขาเลิกผ้าห่มปักดิ้นลุกขึ้นนั่งหัวฟู อันเต๋อจือรีบเดินมา รวบม่านคลุมเตียงไหมปักชิ้นงามขึ้น นางกำนัลวัยขบเผาะสี่นางเดินเข้ามารับใช้เฟิ่งอี๋ ล้างหน้า หวีผม“เฟิ่งอี๋ เมื่อคืนทรงบรรทมสนิทดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”อันเต๋อจื่อยิ้มตาหยี ขันทีอายุอานามเดียวกันกับอู๋เสี่ยวหวาที่ติดตามมารับใช้จากแคว้นซี ในคราแรกเขาไม่ได้ถูกส่งมาเฝ้ารับใช้องค์ชายสิบ จึงต้องกลับแคว้นซี แต่เขาคุกเข่าขอร้องอยู่หลายครั้ง ขอฝ่าบาททรงอนุญาตให้เขาอยู่ที่นี่ คอยรับใช้องค์ชายสิบอู๋เสี่ยวหวา ฮองเฮาแคว้นเหยาจางหรงผิงเห็นแก่เขาที่เป็นคนซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ไม่เคยทอดทิ้งเจ้านายจึงอนุญาตให้อยู่รับใช้ข้างกายอู๋เสี่ยวหวาต่อ ทั้งสองตัวติดกันใช้ชีวิตเป็นบ่าวกับนายมาถึงสิบปีแล้ว ปัจจุบันเขาย
اقرأ المزيد
บทที่ 7.2 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
ตำหนักเมฆาของเหลียงตี้ ยามเซิน (เวลา15.00-16.59น.)อู๋เสี่ยวหวาซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะแปดเซียนไม้หนาน บางครั้งก็ยกมือซ้ายเท้าแก้ม มองเหม่อออกนอกหน้าต่าง บางครั้งก็ใช้ตะเกียบคีบขนมดอกกุ้ยแก้ว เขี่ยไปเขี่ยมา“นี่เพิ่งจะเริ่มเข้าพิธีดื่มชานะ ให้เกียรติหม่อมฉันหน่อยอู๋เฟิ่งอี๋”เป็นเฉิงลี่เฉี่ยวอดไม่ไหว ยกชาดื่มแล้ววางถ้วยลงเสียงดังกึก หลิ่งเจียวหวงที่ยืนด้านหลังอู๋เสี่ยวหวาเห็นแล้วรีบแอบกระตุกแขนเสื้อเขา“อะแฮ่ม อู๋เฟิ่งอี๋ วันนี้จิตใจไม่สงบด้วยเหตุอันใดเพคะ” หลิ่งเจียวหวงสะกดกลั้นอารมณ์ก่อนกล่าวถาม“เฉิงเหลียงตี้ ข้าอยากไปอีกหลุนหุยสักหน่อย” อู๋เสี่ยวหวาลุกขึ้นพรวดพราดพลางกล่าว“ไปอะไรนะ?”เฉิงลี่เฉี่ยวฟังแล้วไม่เข้าใจ เหลียนเสี่ยนหรู ตำแหน่งเหลียงเยวี่ยนหัวเราะเล็กน้อย ทั้งสองนางนั่งทางขวามือของอู๋เสี่ยวหวา ตำแหน่งสูงขึ้นมานิดหน่อย เพราะไม่มีใครนั่งเสมอตัวกับตำแหน่งที่ต่ำกว่าได้ พรรคพวกของเหลียงตี้มีมาก เฟิ่งอี๋นั้นตัวคนเดียว พวกขุนนางใหญ่ล้วนแอบคิดกันว่าเหลียงตี้สิถึงจะเหมาะสมที่จะเป็นฮองเฮาแห่งหยานชุนในอนาคตซึ่งแน่นอนว่าตําแหน่งฮองเฮานั้นตัดสินไว้นานมากแล้ว แต่องค์รัชทายาททรงยังไม่มีควา
اقرأ المزيد
บทที่ 7.3 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
“ใช่ เห็นว่าช่วงนี้องค์รัชทายาทสนิทสนมกับเฟิ่งอี๋มากเกินไป ไม่เหมาะไม่ควร เหลียงตี้ที่เพียบพร้อมกว่า แสนสง่างามกว่า อยู่มานานกว่ากลับได้รับการปฏิบัติที่ห่างเหิน จึงได้มีรับสั่งห้ามไปหาเฟิ่งอี๋แต่เพียงผู้เดียว ให้แวะเวียนไปเยือนพระสนมนางอื่นบ้าง เฮ้อ แต่ว่าก็ว่านะ ตำหนักชิงอี๋เหล่ยเนี่ยหากขาดองค์รัชทายาทมาเยือน ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียวเลยจริง ๆ"“บังอาจนัก พวกกำเริบเสิบสานนินทานาย!”ประโยคตําหนิของอู๋เสี่ยวหวาทําให้นางกํานัลทั้งสองตกใจมาก พวกนางรีบคุกเข่าลง ก้มศีรษะคํานับขออภัย “ฟะ..เฟิ่งอี๋! โปรดให้อภัยด้วย! บ่าวไม่รู้ว่าพระองค์อยู่ตรงนี้..”“ฐานะเป็นนางกํานัลกลับปากพล่อย ดอกไม้ไม่หอม ต้นไม้ไม่เขียวอะไร หาที่ตายใช่หรือไม่!”“พวกบ่าวมิกล้าอีกแล้ว! ขอเฟิ่งอี๋โปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ!” นางกํานัลทั้งสองตกใจจนหน้าซีดเผือด กล่าวทั้งตัวสั่นงันงก“ไม่ได้! ปล่อยพวกเจ้าไว้ไม่ได้! ข้าจะกราบทูลฮองเฮาให้อบรมพวกเจ้า!” อู๋เสี่ยวหวาตําหนิหนัก สั่งขันทีไล่สองคนนี้ออกไป“เฟิ่งอี๋โปรดอย่าทรงกริ้วพ่ะย่ะค่ะ วางพระทัยให้นิ่ง ๆ ”อันเต๋อจื่อพูดปลอบอู๋เสี่ยวหวา ต่อมาอู๋เสี่ยวหวาที่คล้ายกับเพิ่งได้สติคืนมามองอั
اقرأ المزيد
บทที่ 7.4 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
ตั้งแต่เข้ามาภายในตำหนัก อู๋เสี่ยวหวาก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด ซึ่งต่างจากทุกทีผ่านมา นางกํานัลก็ดี ขันที หรือองครักษ์ ทั้งหมดยืนก้มหน้าอย่างกับหุ่นไม้ ไร้คนก้าวขึ้นมาถวายคํานับให้เขา เนื่องด้วยจางฮองเฮาชื่นชอบความเรียบง่าย เครื่องเรือนในนี้จึงตกแต่งน้อยมาก ภายในตัวตำหนักกว้างโล่ง เมื่ออู๋เสี่ยวหวามาถึง จึงถวายความเคารพ จางหรงผิงอยากอบรมเฟิ่งอี๋เรื่องที่สนมเหลียงตี้มาฟ้อง จึงได้ต่อว่าอย่างเยือกเย็น อู๋เสี่ยวหวาก็รับฟังไม่ได้โต้แย้ง มีเพียงแค่แววตาเย็นยะเยือกที่ฉายชัดในนัยน์ตาดำขลับนั้นขณะนั้นที่ด้านนอกแจ้งว่าฮ่องเต้เสด็จ เขาจึงลุกขึ้นรับเสด็จ อู๋เสี่ยวหวาที่ไม่มีชีวิตชีวาใด ๆ มาโดยตลอด เวลานี้กลับยืดหลังตรง มองไปทางด้านนอกอย่างกระตือรืนร้นไม่ธรรมดา เขามาดุจพายุหมุน ก้าวเดินแบบรีบร้อน ดูออกว่าพอได้ข่าวก็มาทันที ด้านหลังมีองครักษ์พกดาบและองค์รัชทายาทก็ติดตามมาด้วยและที่ทรงดำเนินอยู่ด้านหน้าสุดคือฮ่องเต้ ‘หวังหลิ่นอิน’ ในชุดคลุมมังกรผ้าหลิงหลัวสีฟ้าสว่างดูน่าเกรงขาม พออู๋เสี่ยวหวาเห็นเข้าก็น้ำตาคลอเบ้าทันที แต่กลับกัดฟันอดทนสุดชีวิต ไม่ร้องไห้ออกมา กระนั้นยังคงเดินไปยืนประจําที่ท
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status