อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี

อู๋เสี่ยวหวาบรรณาการแค้วนซี

last updateÚltima actualización : 2026-05-12
Idioma: Thai
goodnovel12goodnovel
No hay suficientes calificaciones
59Capítulos
1.6Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

รอยยิ้มของวังหลวงแคว้นซี คือองค์ชายสิบที่ถูกถวายตัวเป็นเครื่องบรรณาการจากแคว้นที่เรืองอำนาจอย่างแคว้นเหยา ส่งมอบมาให้สวามิภักดิ์แด่องค์รัชทายาท ‘หวังซีเอ่อ’ เพื่อหลีกเลี่ยงสงคราม แต่มิมีผู้ใดล่วงรู้ว่ารอยยิ้มของ ‘อู๋เสี่ยวหวา' นั้นมีให้องค์รัชทายาทเพียงผู้เดียวเท่านั้น ท่ามกลางวันเวลาอันแสนสงบสุข ฮ่องเต้กลับสละราชบัลลังก์ ส่งไม้ต่อยกตำแหน่งให้หวังซีเอ่อก้าวขึ้นรับหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบนับแต่ขึ้นครองราชย์ ซีเอ่อตั้งปณิธานว่าจะครองแผ่นดินโดยความชอบธรรม แต่เมื่อพรหมลิขิตให้พระชายาองค์ชายต่างแคว้นเข้ามามีอิทธิพลในการตัดสินใจต่าง ๆ จึงถูกตราหน้าข้อหาเป็นกบฏถึงขั้นประหารชีวิตโดยไร้ความเป็นธรรมในการไต่สวน ตาชั่งเมตตาธรรมอันเด็ดเดี่ยวของหวังซีเอ่อก็เริ่มเอนเอียงทันที

Ver más

Capítulo 1

บทที่ 1 บรรณาการสวามิภักดิ์

Bobby DeLuca of the Italian Mafia was sitting at his cluttered desk vigorously finishing up the final paperwork so his grumpy old man could see he was capable of becoming the Alpha of the Mafia. His job was a feisty one, but he made sure every ounce of evidence burned alongside the bodies. Bobby was a ruthless killer; he has no remorse for those that defied the Mafia.

Bobby, your Father Vincent is looking for you.” Mico the right hand of Bobby said coming into his office. He knew Bobby was tired and didn’t want to be disturbed but when Vincent calls, you answer the call or be killed.

Yeah, yeah,” Bobby growled; he wasn’t done, he wasn’t going to be rushed. “I’ll get up in a minute.” He said scribbling on the paper. “Finished.” He snapped getting up, pushing his oversized leather chair away from his legs. Bobby glanced at the Grandfather clock, as it hit noon, it chimed.

Mico waited at the door, he knew Bobby was pissed, and he didn’t want to step over anything. Bobby rushed past him, the sooner he gave the paperwork to his Father the better.

Walking into his Father’s office. “Here.” Bobby snapped. “You couldn’t wait could you old man?”

His father turned to face him, a look of disgust. “No. You know I can’t stand waiting.” He said snatching the papers out of Bobby’s hands. He looked down. “A little nicer next time.” He growled throwing them on his neat desk. “Now sit.” He growled.

For what?” Bobby growled. “You got the paperwork; I need a shower.”

Vincent rushed around the desk, grabbing Bobby by the throat, lifting him in the air. “When I tell you to do something, I suggest you do it.” He growled throwing Bobby into the chair. “You need to show your respect, remember I choose who is Alpha, and your attitude is showing me otherwise.” He said walking back around his desk. He took a seat and stared at Bobby for a minute. He was pissed.

Bobby sat up in the chair, rubbing his neck. “Now what?” he growled.

Vincent looked away from him, fishing into his desk drawer. “I have information about a Daughter of yours.” He snapped throwing the folder at him. “Explain it!” he demanded.

Bobby opened the folder, looking at the pictures. He recognized the woman but didn’t remember her name. “I know her face, but don’t remember her name,” he said throwing the folder on the desk. “I have no Daughter.” He growled. He was growing tired of this already, his body was dirty, he wanted to sleep.

Oh, you have a Daughter.” Vincent snapped at him. “Do I need to teach you a lesson?” he said getting up and walking to the other side of the desk, he leaned against it. “My information is correct.” He snapped at Bobby. “You were a careless son of a bitch in New York fourteen years prior. The whore you paid got pregnant. What the hell were you thinking!”

Bobby thought about New York and fourteen years prior. The boys and he went and paid some girls, he was careful. He used protection. “I used protection, why now?” Bobby said shaking his head.

Not.” Vincent smacks him upside the head. “You do realize the DeMarco family resides in New York City. Where you bought your whore.” He said shaking his head. “You need to get this right, bring the girl here. Hopefully Brenda your whore isn’t with the DeMarco family, otherwise, a new war has started and you will have to finish this before it blows up in your face. DeMarco is a dirty son of a bitch.” He said walking to the window. “Get the girl here, and we’ll finish with DeMarco later.” He said without looking at him. “I give you a month to handle this or I’ll take you out.” He said turning to face Bobby. “Thirty days. Get out!” he growled.

Bobby walked out of the office, leaving the door open. He was pissed, he needed to find Mico and get this started. His father threatened his life. He knew this was serious business. Mico was waiting in Bobby’s office.

So?” Mico asked.

I’m pissed.” He said throwing his wine glass at the wall. “I have a daughter.” He said punching the wall. “How the fuck do I have a daughter?”

Where is this daughter?” Mico question, he stayed in the corner. When Bobby got mad, he was crazy.

New York City,” Bobby said pacing around the office. Boxes littered the floor, he needed to clean up. “The one whore I paid for, got pregnant!” Bobby looked down at his hand, it hurt and was bleeding but it was expected since he punched a brick wall hard enough to leave knuckle imprints. “My father says I have thirty days, or I am a dead man. Get out!” Bobby growled.

Mico did as he asked, Bobby rarely asked him to leave the room, so he knew this was serious.

Bobby sat down at his desk, pushing papers aside, he found his phone. Dialing a number of an informant he had in the city. “It’s Bobby.” He growled into the phone.

Long time, how are you?” the man on the other side asked.

Not good Geno.” He said gritting his teeth. “I need you to find Brenda, I don’t know her last name. But she hung around Little Italy, she has a Daughter, I want to know if this is true or not.” He spoke. “I’m coming to New York, once I have a plane ready, but I need answers yesterday.”

I’ll be in touch,” Geno said before hanging up.

Bobby left his office, Mico was waiting for him by the stairs. “You need to get our plane ready, I need a shower, ten minutes.” Bobby snapped before walking down the hall to his bedroom.

Bobby was ready in five minutes. He grabbed his bag and headed to the plane. Mico was waiting at the door for him. “I called the boys in New York to let them know to expect us,” Mico said following Bobby up the stairs.

I called Geno,” Bobby said sitting down. He pulled out his phone and dialed Geno again. “We’ll be there in eight hours, have a hotel ready when we arrive.” He said hanging up the phone before Geno could annoy him with any other questions.

Bobby closed his eyes, one of his migraines was creeping up. He didn’t need this, his blood boiled at the thought of having a Daughter, possibly by a DeMarco whore. He knew that a war with NYC would be disastrous. No turning back now.

Here,” Mico said handing him some narcotics.

Thanks.” Bobby snatched them from his hand. He tossed the pills into his throat and drank some water. Closing his eyes, he played this whole situation out. It was either going to be easy, or it’s going to be blood. Knowing Bobby’s luck, there would be plenty of bloodshed.

Mico tapped Bobby on the shoulder. Bobby shook his head; he opened his eyes. “What?” he growled with fire in his eyes.

We’re in New York. You slept through the ride. Boys are waiting out.” He said walking to the door.

Bobby adjusted his shirt. He wasn’t dressed in a suit this time. He wore black jeans and a plain black top. He put his shades on, combing his black hair out of his face, he walked to the door. The plane was small, but he didn’t need anything bigger.

Walking down the three steps, Mico waited by a black escalade. Bobby looked at his team, they were perfect. He thought about running the mafia in the states but didn’t like the American culture too much. Mico slid in next to Bobby.

Bobby’s phone rang, it wasn’t a number he recognized. “Yeah?” he snapped in the phone.

Bobby DeLuca, what gives me the pleasure of you in my country?” the man asked.

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos
Sin comentarios
59 Capítulos
บทที่ 2 นักเลงอันธพาลในคราบผู้ดี
ท้องฟ้ามีแสงแดดจ้าจนแสบตา แต่เพราะลานด้านหลังของหอเจิ้นเชียงสร้างกระท่อมเล็กเป็นที่พักพิงคนงานไว้ไม่น้อย และที่ว่างบนลานด้านหลังมีราวไม้ มีเสื้อผ้าเก่า ผ้าขี้ริ้ว รวมทั้งของทะเลแห้งแขวนตากอยู่เต็มไปหมด เนื่องด้วยไม่มีแดดตลอดปี กลิ่นอับคาวจึงอบอวล กลิ่นพึงประสงค์ไม่เคยจางไปจากบริเวณนั้นเลยบนพื้นแผ่นหินเป็นมันเขรอะวางกะละมังไม้ใบใหญ่ ซึ่งมีกองชามตะเกียบสกปรกกองไว้สิบกว่าคู่ ม้านั่งเตี้ยที่ไม่สามารถบอกอายุอานามได้ว่าใช้งานผ่านศึกมาเพียงใดหนึ่งตัว อีกคนต้องนั่งยองล้าง บ่อน้ำที่มีตะไคร่ และลูกยุงเจริญเติบโตหนึ่งบ่อ เหล่านี้เป็นองค์ประกอบทั้งหมดของลานหลังด้านหน้าคือภัตตาคาร มีอาหารดีรสเลิศให้ลิ้มชิมได้ไม่หมด แต่ลานด้านหลังนี้กลับมีสภาพชวนสะอิดสะเอียน น้ำเจิ่งนองเฉอะแฉะเหมือนคูน้ำเน่า หากมีลูกค้ามาเห็น ร้อยทั้งร้อยต้องอ้าปากค้างเกิดอาการไม่อยากอาหารไปเลย ไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นสถานที่เดียวกันเมื่อสองนายบ่าวมาถึงในตอนแรก น่ากลัวมากว่าจะมีหนูอยู่หรือไม่ มันสกปรกเสียจนที่ให้คนยืนยังไม่มีเลย แน่นอนว่าต้าหลิวกับอังโก้วที่คอยคุมพวกเขาเห็นจนชินกันแล้ว พูดว่า“พอดีเลย พวกคนที่ทำงานล้างชามก่อนหน้าน
Leer más
บทที่ 3 บุรุษขึ้นเกี้ยวมงคล
เหตุวุ่นวายหนักจนดึงดูดผู้คนตามท้องถนนหลักพากันวิ่งเข้ามาดูในตรอก บางคนซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์“เกิดเรื่องอะไรน่ะ สู้กันดุเดือดขนาดนี้”“ได้ยินว่าท่านเจ้าเมืองต้องการอนุเพิ่มอีกล่ะ เจ้าสาวเป็นลูกสาวบ้านหยาง”“งั้นที่ต่อสู้อยู่นี่ใครล่ะ”“เฮ้อ บางทีคงเป็นคนในดวงใจของยัยหนูสกุลหยางกระมัง ถึงได้กล้าตายมาขวางอยู่อย่างนี้”แม่ค้าขายซาลาเปาพูดด้วยสีหน้าหดหู่“เวรกรรมเสียจริง ใครก็รู้ท่านเจ้าเมืองควานเหลียงมักมากที่สุด เมียนี่ก็แต่งสิบคนเข้าไปแล้ว คราวนี้ ใครจะหยุดเขาได้”ตึง! ตึง!ฆ้องเบิกทางเสียงดัง ตามด้วยเสียงกลองปานเขย่าฟ้าให้ร่วง พอเห็นทหารกลุ่มใหญ่กรูมา ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็รีบหลีกทางแบบลนลานคุกเข่าสองข้างถนน ไม่กล้าปากมากวิพากษ์วิจารณ์อีก ผู้ที่มาคือ ‘ใต้เท้าเฉินสวี่เหล่ย’ ข้าราชการใหญ่ของอำเภอควานเหลียง หรือท่านเจ้าเมืองนั่นเอง ปีนี้อายุสี่สิบสามรูปลักษณ์ภูมิฐาน รูปร่างอวบอั๋นมีพุง แต่สูงใหญ่ เขาสวมชุดเจ้าบ่าวสีแดง นั่งบนหลังม้าตัวสูงใหญ่ วางท่าองอาจห้าวหาญคล้ายไก่ตัวผู้สวมหมวกแดง ทหารที่เขานํามามีจํานวนสี่ห้าเท่าของเจ้าหน้าที่เมื่อครู่ เข้าควบคุมสถานการณ์วุ่นวายไว้ในทันที หัวหน้าเจ้า
Leer más
บทที่ 4 บรรณาการแคว้นซี
นอกเมืองควานเหลียนไกลออกไปหลายลี้ แม่น้ำยาวสุดลูกหูลูกตาส่องประกายภายใต้แสงอาทิตย์ร้อนระอุงามล้ำเกินบรรยาย บนที่ลุ่มริมฝั่งแม่น้ำตอนเหนือ ทหารหยานชุนปักหลักยืนกันอยู่นานค่อนวัน ธงของกองทัพปลิวสะบัด หอกดาบวาววับ ขบวนแถวเรียงเป็นระเบียบมีวินัยเคร่งครัด ธงผืนใหญ่ที่มีเพียงตัวอักษร ‘หวัง’ สีดำลวดลายมังกรสีแดงสะบัดรับลมมาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย รูปร่างสูงใหญ่ เขาอยู่บนหลังม้าพันธุ์ดี ขนสีน้ำตาลแดงเงาวับ บุรุษที่เป็นผู้นํา ศีรษะสวมมงกุฎทอง สวมเกราะสีทองเป็นประกาย ชายผ้าคลุมสีแดงพลิ้วสะบัดไหว ท่วงท่าองอาจไม่ธรรมดา บุรุษในชุดเกราะหันหน้าไปทางแม่น้ำที่ดวงตะวันลอยขึ้น ดวงตาคมกริบดุจหมาป่าคู่นั้นเหลือบขึ้นเล็กน้อย แสงแดดเหลือบทองระยิบระยับที่สะท้อนอยู่ภายในนัยน์ตาของเขา“รายงาน! องค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!”ไม่นานเพียงหนึ่งจิบชา บุรุษสวมเครื่องแบบทหารผู้หนึ่งควบม้าเร็วตะบึงมาตามถนนหลวงประหนึ่งลูกธนู ก่อนหยุดฝีเท้าอยู่ที่เบื้องหน้าม้าพันธุ์ดีสีน้ำตาลแดง แล้วโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่วคุกเข่ารายงาน“เรียนองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ!” ทหารองครักษ์เงยหน้ากล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “กระหม
Leer más
บทที่ 5 ใต้ผืนฟ้าคือแผ่นดินของกษัตริย์ และข้าคือโอรสกษัตริย์แคว้นเหยา
ภายในกระโจมสีแดง อู๋เสี่ยวหวาสังเกตเห็นสีหน้าองค์รัชทายาทที่นิ่งขรึมกว่าปกติหนึ่งเท่าตัวแล้วไม่สบายใจเอามาก ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้ยังถูกอีกฝ่ายกอดกระชับในวงแขน ไร้ที่หลบซ่อนได้ นี่คือผลของการเป็นของบรรณาการสินะ อย่างไรก็ตาม เขาเป็นถึงองค์ชายสิบแคว้นซี ออกจากวังโดยพลการเพียงเพราะอยากหลบเลี่ยงการเป็นของบรรณาการขององค์รัชทายาท ไม่แคล้วฟ้าสวรรค์บันดาล สุดท้ายก็ต้องตกเป็นขององค์รัชทายาทอยู่ดี“ท่านนี่ว่านอนสอนง่ายอยู่นะองค์ชายสิบ”หวังซีเอ่อที่อยากรังแกบุรุษหนุ่มที่เป็นของบรรณาการมาให้ตกแต่งเป็นภรรยาของเขาในอนาคตกล่าวต่อคนที่อยู่ในวงแขน ซึ่งจู่ ๆ ก็ไม่ขัดขืนอีกแล้ว“ข้าจะขัดขืนไปไย สุดท้ายก็หนีความจริงไม่พ้น”ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว มาถึงแล้วยังไงล่ะ ทั้งสองถึงแม้อายุห่างกันห้าปี เติบโตกันคนละแคว้นและต่างนิสัยกัน อู๋เสี่ยวหวาคือคนที่ไม่รักษามารยาท ไม่มีเปลือกนอก ซื่อตรง ไม่ประจบสอพลอ เคารพความยุติธรรม รักษากฏ แบบที่ขุนนางใหญ่กับเหล่านางกํานัลยกย่องชมเชย ส่วนหวังซีเอ่อคือ นิ่งสงบเยือกเย็น เฉยชา เคารพผู้อื่น แตกฉานในการปกครองบ้านเมือง รักประชาราษฎร์เหมือนบุตรตนเองและบิดามารดาองค์รัชทายาทห
Leer más
บทที่ 6 สนมชายตำแหน่งเฟิ่งอี๋
หลังค่ำคืนนั้นผ่านพ้นไป องค์รัชทายาทหวังซีเอ่อก็ส่งข่าวให้ฮ่องเต้แคว้นซีทรงทราบว่าพบตัวองค์ชายสิบอู๋เสี่ยวหวาแล้ว และทางนั้นก็ได้ส่งสารตอบรับกลับมาว่าโปรดดูแลองค์ชายสิบของบรรณาการให้ดีแทนน้ำใจชาวแคว้นซีด้วยพิธีต้อนรับจัดขึ้นอย่างง่าย องค์ชายสิบได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นเฟิ่งอี๋ ขั้นเก้า ชั้นเอก สนมลำดับต่ำต้อยที่สุดในตำหนัก รับใช้ปรนนิบัติองค์รัชทายาทเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่อู๋เสี่ยวหวาได้เข้ามาอยู่ในวังหลวงหยานชุนในฐานะ เฟิ่งอี๋ แล้วไหนจะต้องคอยรับฟังผู้คนนินทาว่าเป็นชาวซีเป่ยไร้เกียรติ แคว้นซีเล็กต่ำต้อย แต่อู๋เสี่ยวหวาก็มิได้เก็บมาใส่ใจนักวังหลวงแคว้นเหยาหยานชุน ณ ตำหนักซิงอี๋เหล่ยหลังจากเขียนอักษรเต็มพรืดเสร็จไปอีกหนึ่งแผ่น อู๋เสี่ยวหวาวางพู่กันลง หมุนคอซึ่งปวดเมื่อยแข็งล้า บิดเอว ถามอันเต๋อจื่ออีกครั้ง“องค์รัชทายาทกลับมาหรือยัง”“ยังพ่ะย่ะค่ะ พี่โจวจือหยวนตําหนักหน้าบอกว่า ถ้าองค์รัชทายาทหวังซีเอ่อเสด็จกลับมา จะทูลให้มาที่ห้องหนังสือทันที”อันเต๋อจื่อส่งชาแดงใส่ผลเป๊ะก๊วยผสมน้ำตาลกรวดชงใหม่ ๆ หนึ่งถ้วยให้องค์ชายสิบ“องค์ชายสิบทรงกระหายหรือไม่ ทรงพักสักหน่อยเถิด ค่อยเขียนต่อดีก
Leer más
บทที่ 7.1 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
หลังฝนตกหนักห้าวันติดต่อกัน ท้องฟ้าโปร่งใสเป็นพิเศษ นกกระจิบบินเข้าอุทยานตำหนักชิงอี๋เหล่ย ส่งเสียงร้องวุ่นวายไม่หยุด บ่าวรับใช้สาดน้ำที่หน้าระเบียง กวาดถูขั้นบันได วันยุ่ง ๆ เริ่มจากเวลานี้อู๋เสี่ยวหวาตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงคึกคักนี้ หลังจากหาวหวอดใหญ่หนึ่งที ก็ลูบขอบเตียงด้านนอกด้วยความเคยชิน ผิวผ้าด้านข้างเย็นเฉียบว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่“ซีเอ่อ?”เขาเลิกผ้าห่มปักดิ้นลุกขึ้นนั่งหัวฟู อันเต๋อจือรีบเดินมา รวบม่านคลุมเตียงไหมปักชิ้นงามขึ้น นางกำนัลวัยขบเผาะสี่นางเดินเข้ามารับใช้เฟิ่งอี๋ ล้างหน้า หวีผม“เฟิ่งอี๋ เมื่อคืนทรงบรรทมสนิทดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”อันเต๋อจื่อยิ้มตาหยี ขันทีอายุอานามเดียวกันกับอู๋เสี่ยวหวาที่ติดตามมารับใช้จากแคว้นซี ในคราแรกเขาไม่ได้ถูกส่งมาเฝ้ารับใช้องค์ชายสิบ จึงต้องกลับแคว้นซี แต่เขาคุกเข่าขอร้องอยู่หลายครั้ง ขอฝ่าบาททรงอนุญาตให้เขาอยู่ที่นี่ คอยรับใช้องค์ชายสิบอู๋เสี่ยวหวา ฮองเฮาแคว้นเหยาจางหรงผิงเห็นแก่เขาที่เป็นคนซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ไม่เคยทอดทิ้งเจ้านายจึงอนุญาตให้อยู่รับใช้ข้างกายอู๋เสี่ยวหวาต่อ ทั้งสองตัวติดกันใช้ชีวิตเป็นบ่าวกับนายมาถึงสิบปีแล้ว ปัจจุบันเขาย
Leer más
บทที่ 7.2 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
ตำหนักเมฆาของเหลียงตี้ ยามเซิน (เวลา15.00-16.59น.)อู๋เสี่ยวหวาซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะแปดเซียนไม้หนาน บางครั้งก็ยกมือซ้ายเท้าแก้ม มองเหม่อออกนอกหน้าต่าง บางครั้งก็ใช้ตะเกียบคีบขนมดอกกุ้ยแก้ว เขี่ยไปเขี่ยมา“นี่เพิ่งจะเริ่มเข้าพิธีดื่มชานะ ให้เกียรติหม่อมฉันหน่อยอู๋เฟิ่งอี๋”เป็นเฉิงลี่เฉี่ยวอดไม่ไหว ยกชาดื่มแล้ววางถ้วยลงเสียงดังกึก หลิ่งเจียวหวงที่ยืนด้านหลังอู๋เสี่ยวหวาเห็นแล้วรีบแอบกระตุกแขนเสื้อเขา“อะแฮ่ม อู๋เฟิ่งอี๋ วันนี้จิตใจไม่สงบด้วยเหตุอันใดเพคะ” หลิ่งเจียวหวงสะกดกลั้นอารมณ์ก่อนกล่าวถาม“เฉิงเหลียงตี้ ข้าอยากไปอีกหลุนหุยสักหน่อย” อู๋เสี่ยวหวาลุกขึ้นพรวดพราดพลางกล่าว“ไปอะไรนะ?”เฉิงลี่เฉี่ยวฟังแล้วไม่เข้าใจ เหลียนเสี่ยนหรู ตำแหน่งเหลียงเยวี่ยนหัวเราะเล็กน้อย ทั้งสองนางนั่งทางขวามือของอู๋เสี่ยวหวา ตำแหน่งสูงขึ้นมานิดหน่อย เพราะไม่มีใครนั่งเสมอตัวกับตำแหน่งที่ต่ำกว่าได้ พรรคพวกของเหลียงตี้มีมาก เฟิ่งอี๋นั้นตัวคนเดียว พวกขุนนางใหญ่ล้วนแอบคิดกันว่าเหลียงตี้สิถึงจะเหมาะสมที่จะเป็นฮองเฮาแห่งหยานชุนในอนาคตซึ่งแน่นอนว่าตําแหน่งฮองเฮานั้นตัดสินไว้นานมากแล้ว แต่องค์รัชทายาททรงยังไม่มีควา
Leer más
บทที่ 7.3 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
“ใช่ เห็นว่าช่วงนี้องค์รัชทายาทสนิทสนมกับเฟิ่งอี๋มากเกินไป ไม่เหมาะไม่ควร เหลียงตี้ที่เพียบพร้อมกว่า แสนสง่างามกว่า อยู่มานานกว่ากลับได้รับการปฏิบัติที่ห่างเหิน จึงได้มีรับสั่งห้ามไปหาเฟิ่งอี๋แต่เพียงผู้เดียว ให้แวะเวียนไปเยือนพระสนมนางอื่นบ้าง เฮ้อ แต่ว่าก็ว่านะ ตำหนักชิงอี๋เหล่ยเนี่ยหากขาดองค์รัชทายาทมาเยือน ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียวเลยจริง ๆ"“บังอาจนัก พวกกำเริบเสิบสานนินทานาย!”ประโยคตําหนิของอู๋เสี่ยวหวาทําให้นางกํานัลทั้งสองตกใจมาก พวกนางรีบคุกเข่าลง ก้มศีรษะคํานับขออภัย “ฟะ..เฟิ่งอี๋! โปรดให้อภัยด้วย! บ่าวไม่รู้ว่าพระองค์อยู่ตรงนี้..”“ฐานะเป็นนางกํานัลกลับปากพล่อย ดอกไม้ไม่หอม ต้นไม้ไม่เขียวอะไร หาที่ตายใช่หรือไม่!”“พวกบ่าวมิกล้าอีกแล้ว! ขอเฟิ่งอี๋โปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ!” นางกํานัลทั้งสองตกใจจนหน้าซีดเผือด กล่าวทั้งตัวสั่นงันงก“ไม่ได้! ปล่อยพวกเจ้าไว้ไม่ได้! ข้าจะกราบทูลฮองเฮาให้อบรมพวกเจ้า!” อู๋เสี่ยวหวาตําหนิหนัก สั่งขันทีไล่สองคนนี้ออกไป“เฟิ่งอี๋โปรดอย่าทรงกริ้วพ่ะย่ะค่ะ วางพระทัยให้นิ่ง ๆ ”อันเต๋อจื่อพูดปลอบอู๋เสี่ยวหวา ต่อมาอู๋เสี่ยวหวาที่คล้ายกับเพิ่งได้สติคืนมามองอั
Leer más
บทที่ 7.4 ดอกไม้ไม่หอมต้นไม้ไม่เขียว
ตั้งแต่เข้ามาภายในตำหนัก อู๋เสี่ยวหวาก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด ซึ่งต่างจากทุกทีผ่านมา นางกํานัลก็ดี ขันที หรือองครักษ์ ทั้งหมดยืนก้มหน้าอย่างกับหุ่นไม้ ไร้คนก้าวขึ้นมาถวายคํานับให้เขา เนื่องด้วยจางฮองเฮาชื่นชอบความเรียบง่าย เครื่องเรือนในนี้จึงตกแต่งน้อยมาก ภายในตัวตำหนักกว้างโล่ง เมื่ออู๋เสี่ยวหวามาถึง จึงถวายความเคารพ จางหรงผิงอยากอบรมเฟิ่งอี๋เรื่องที่สนมเหลียงตี้มาฟ้อง จึงได้ต่อว่าอย่างเยือกเย็น อู๋เสี่ยวหวาก็รับฟังไม่ได้โต้แย้ง มีเพียงแค่แววตาเย็นยะเยือกที่ฉายชัดในนัยน์ตาดำขลับนั้นขณะนั้นที่ด้านนอกแจ้งว่าฮ่องเต้เสด็จ เขาจึงลุกขึ้นรับเสด็จ อู๋เสี่ยวหวาที่ไม่มีชีวิตชีวาใด ๆ มาโดยตลอด เวลานี้กลับยืดหลังตรง มองไปทางด้านนอกอย่างกระตือรืนร้นไม่ธรรมดา เขามาดุจพายุหมุน ก้าวเดินแบบรีบร้อน ดูออกว่าพอได้ข่าวก็มาทันที ด้านหลังมีองครักษ์พกดาบและองค์รัชทายาทก็ติดตามมาด้วยและที่ทรงดำเนินอยู่ด้านหน้าสุดคือฮ่องเต้ ‘หวังหลิ่นอิน’ ในชุดคลุมมังกรผ้าหลิงหลัวสีฟ้าสว่างดูน่าเกรงขาม พออู๋เสี่ยวหวาเห็นเข้าก็น้ำตาคลอเบ้าทันที แต่กลับกัดฟันอดทนสุดชีวิต ไม่ร้องไห้ออกมา กระนั้นยังคงเดินไปยืนประจําที่ท
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status