All Chapters of รักร้าย บอดี้การ์ดมาเฟีย: Chapter 81 - Chapter 90

ยลดาซบหน้ากับแกร่งบนหลังของตรัยคุณ หลังจากที่เล่นน้ำจนเหนื่อย ไม่ยอมเดินกลับห้อง อ้อนให้เขาแบกกลับพนักงานของโรงแรมต่างมองกันเป็นตาเดียว เพราะทุกคนไม่เคยเห็นเจ้านายหนุ่มในมุมแบบนี้ ปกติเขาจะเป็นคนมาดนิ่ง สุขุม จริงจังกับการทำงาน ถือเป็นคนหนุ่มที่ไฟแรงทุกคนที่เข้ามารับคำสั่งงานจากเขาจะต้องทำออกมาให้ดีที่สุด ไม่มีคำว่าพลาด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ตรัยคุณเคยสั่งเปลี่ยนพนักงานใหม่ยกชุดมาแล้วเพียงเพราะขัดคำสั่ง และแข็งข้อกับเขา พนักงานเก่าๆบางคนเห็นเขาอายุยังน้อย ก็ไม่ค่อยเชื่อในฝีมือการทำงาน แต่เมื่อเขาสามารถเพิ่มกำไรให้กับโรงแรมหนึ่งเท่าตัวภายในระยะเวลาแค่ไม่กี่เดือน ทำให้ทุกคนต้องก้มหัวและยอมรับในความสามารถของเขาไปโดยปริยาย และพร้อมใจที่จะทุ่มเทการทำงานไปพร้อมกับเขา"บอกให้เลิกตั้งนานก็ไม่ยอม ทีแบบนี้บอกเหนื่อย" ตรัยคุณเอ่ยว่าอย่างไม่จริงจังนักขณะยืนรอลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังห้องพักชั้นบนสุดของโรงแรม ซึ่งเป็นที่พัก ที่นอน ตั้งแต่เข้ามาดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารโรงแรมแห่งนี้"จริงๆ ยูมิก็ไม่เหนื่อยหรอก ยูมิแค่อยากอ้อนพี่เดย์ ยูมิอ้อนได้ไหม""พี่เดย์ให้ยูมิอ้อนไปตลอดชีวิตเลย" ตรัยคุณ

ท่ามกลางแสงสีเสียงภายในคลับหรูของโรงแรม ที่ทุกคนในงานล้วนแต่งกายด้วยชุดสีขาวหลากหลายสไตล์ ทั้งหญิงชายที่กำลังนั่งดื่มกิน บ้างก็พูดคุยหัวเราะต่อกระซิก บ้างก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างไม่เกรงสายตาผู้คนรอบข้าง สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับสองสาวที่พึ่งเคยเข้ามายังสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรกสองสาวใบหน้าจิ้มลิ้มที่อยู่ในชุดสีขาว มะปรางสวมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวที่โชว์แผ่นหลังเนียน ส่วนยลดาสวมใส่เสื้อเกาะอกสีขาว กับกระโปรงสีขาวเข้าชุด ทั้งคู่โพกผ้าที่ศีรษะสไตล์สาวโบฮีเมียนผู้คนหลากหลายเชื้อชาติกำลังโยกตัวไปตามจังหวะเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มไปทั้งคลับหรู"เหล้าหรือเปล่า" มะปรางเอ่ยถาม"ไม่มีกลิ่นเหล้านะ หอมเหมือนน้ำผลไม้ อร่อย! มะปรางลองชิมสิ" ยลดาหยิบแก้วที่ภายในแก้วมีน้ำสีสวย พลางสูดดมว่ามีกลิ่นแอลกอฮอล์หรือไม่ เมื่อไม่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์ เธอจึงลองชิมน้ำสีสวย ก่อนจะชักชวนให้มะปรางลิ้มลอง"อร่อยจริงๆ ด้วย" มะปรางเห็นด้วยเมื่อได้ลองชิมน้ำสีสวยนั้น"พี่ค่ะ เอาแบบนี้มาอีก" ยลดาหันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ให้ทำน้ำแบบนี้มาให้เธอกับมะปรางอีกคนละแก้ว และมีแก้วต่อไปเรื่อยๆ"มะปรางงงงง ทำไมยูมิมองหน้ามะปรางไม่ชัดเลย

ตรัยคุณอุ้มยกยลดาขึ้นมาคร่อมโดยให้หว่างขาของเธอคร่อมใบหน้าของเขาไว้ ทำให้ใบหน้าของเธอจ่อแก่นกายของเขาในท่า 69"หนอนยักษ์ต้องโดนทำโทษ...อึก!""น้องหนูก็ต้องโดนทำโทษเหมือนกัน"เมื่อเห็นเจ้าหนอนยักษ์อยู่ตรงหน้า ยลดาก็ไม่รอช้าที่จะจัดการทำโทษมันอีกครั้ง เธออ้าปากอมท่อนเอ็นใหญ่แล้วดูดแรงๆ มือเล็กก็รูดขึ้นรูดลง ราวกับจะรีดน้ำมันออกมาให้หมดตรัยคุณแหกแยกเรียวขาเล็กออกกว้าง ทำให้กลีบดอกไม้อันอวบอูมแยกออก เผยให้เห็นเกสรสีสวยที่เขาโหยหามาเกือบเจ็ดเดือน เขาใช้สองมือกดสะโพกของเธอลงมา แล้วส่งลิ้นร้อนปาดเลียตั้งแต่โคนขาอ่อนไล้ไปหาดอกไม้งามกลางกาย ตวัดไปที่ติ่งเสียวของเธออย่างหนักหน่วง เขาทั้งดูดทั้งเลียให้เธอจนน้ำสีใสไหลเลอะใบหน้าของเขา"อื้มมม...แพล่บๆ...จ๊วบๆๆ""บ๊วบๆๆ...อ๊อกๆๆ...แพล่บๆ"ทั้งคู่ดูดเลียให้กัน จนร่างกายของทั้งคู่เกร็งกระตุกเสร็จสมไปพร้อมๆ กัน ต่างคนต่างดูดกลืน ปาดเลียน้ำรักเข้าปากทุกหยาดหยด"อึก!...จาให้น้องหนูจัดการเจ้าหนอนยักษ์" ยลดาเอ่ยเสียงยืดยานคาง มีอาการสะอึกเป็นระยะ ก่อนจะเลื่อนสะโพกนั่งคร่อมคนตัวโต ทั้งที่ยังหันหลังให้ แล้วจับท่อนเอ็นที่ใหญ่จนล้นมือมาถูวนที่ปากช่องทางรักขอ

ตรัยคุณนอนมองคนตัวเล็กที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอด เมื่อบทรักอันยาวนานพึ่งผ่านพ้นไป เขายอมรับผู้หญิงคนนี้เข้ามาอยู่ในหัวใจ ทั้งรักและหวงแหนเธอมากกว่าสิ่งใด เพียงแค่คิดว่าจะไม่มีเธอ มันก็ทำให้เขากลายเป็นคนบ้าคลั่ง แต่เมื่อมีเธออยู่ในอ้อมกอดมันก็ทำให้เขากลายเป็นคนบ้ากามไปเสียได้"พี่เดย์รักยูมินะ" นิ้วเรียวยาวลากไล้บนพวงแก้มนุ่มแผ่วเบา ราวกลับว่ากลัวมันจะบอบช้ำ ถ้าเขาเผลอออกแรงมากเกินไป"ฮ่าๆๆๆ ตายซะเจ้าหนอนยักษ์" จู่ๆ คนในอ้อมกอดก็เปล่งเสียงออกมาทั้งที่เปลือกตายังคงปิดสนิท ทำให้เขาแทบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เธอคงแค้นมันมากที่ทำให้เธอเจ็บปวดคราวนั้น ถึงได้หัวเราะออกมาด้วยความสะใจ เมื่อลงโทษมันได้"ยัยบ๊องเอ่ย" ตรัยคุณกับรวบคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่นมากขึ้น แล้วก้มจูบที่ขมับของเธออย่างรักใคร่ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงและหลับสนิทไป"อื้อ...พี่เดย์ขา" คนตัวเล็กค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะร้องเรียกหาคนตัวโต ที่ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่บนเตียงกับเธอตากลมโตค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น ก่อนจะเบิกตากว้าง แล้วลุกขึ้นนั่งกวาดตามองหาคนตัวโต"ตื่นแล้วเหรอ" ตรัยคุณถามเมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามา แล้วเห็นคนตัวเล็กนั่งหน้ามุ่

"พี่เดย์ อย่าแกล้ง ยูมิจะนอน" มือเล็กปัดซ้ายป่ายขวาเมื่อรู้สึกถึงการรบกวนจากคนตัวโต ที่จูบพรมไปทั่วทั้งใบหน้า"ลุกขึ้นมากินข้าว จะห้าโมงเย็นแล้ว" ตรัยคุณยังคงจูบพรมไปทั่วใบหน้าจิ้มลิ้ม"ห้าโมงแล้วเหรอ ทำไมยูมิยังง่วงอยู่เลย" ยลดายังไม่ยอมลุก พลิกตัวหันหลังนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนานุ่ม"จับผัวขย่มทั้งคืนไม่หลับไม่นอนก็ต้องง่วงสิ""พี่เดย์ หยุดพูดไปเลยนะ" ยลดาหันมาตวาดแหวใส่ทันที เมื่อเขาพูดให้เธอได้อาย"รับตัวเองไม่ได้หรือไง หืม?""ก็ยูมิเมานี่ คนเมาทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัวหรอก""แต่เขาว่ากันว่าเวลาเมาจะเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา เมียตัวน้อยของพี่เดย์นี่หื่นไม่เบานะ อึดด้วย ทนด้วย""พี่เดย์! หยุดพูดไปเลยนะ" ยลดามุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม รู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว"อายเหรอ ไม่เห็นต้องอายเลย พี่เดย์ชอบ ออกมา เดี๋ยวก็หายใจไม่ออกหรอก" ตรัยคุณพยายามดึงผ้าห่มออกจากร่างเล็ก แต่เธอก็ฝืนไว้ไม่ให้เขาดึงได้"พี่เดย์ก็หยุดพูดเรื่องเมื่อคืนก่อนสิ""โอเค พี่เดย์ไม่พูดแล้ว ลุกมากินยาอีกเม็ดก่อน เดี๋ยวเลยเวลา""แน่นะ" ยลดาค่อยๆ โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม"อืม" ตรัยคุณตอบรับ พร้อมทั้งยื่นเม็ดยาคุมฉุกเฉินเม็ดที่สอง