บททั้งหมดของ ไม่ต้องการเศษใจ: บทที่ 21 - บทที่ 30

หลังจากเสร็จกิจในคืนนั้น มาร์คัส เขาไม่ได้ค้างกับเทียนหอมที่ห้องชายหนุ่มจากไปอย่างไร้เยื่อใย แถมเขายังทิ้งท้ายไว้ด้วยความเจ็บปวด ส่วนเทียนหอมเธอเองก็ไม่อยากท้อง อะไรที่จะทำให้ไม่เป็นบ่วงในเวลานั้นเธอไม่รอช้าที่จะรีบจัดการมัน ร้านยาอยู่หน้าปากซอยหญิงสาวเร่งรีบไปซื้อยาคุม แม้ว่าตอนนี้มันจะดึกมากแล้วทว่าร้านยาก็เปิดให้บริการอยู่ เธอได้มาแล้วก็กินตามที่หมอสั่ง หวังว่าสิ่งที่เธอกลัวมันจะไม่เกิดขึ้นหรอกนะ สองวันผ่านไป ไม่รู้ว่าเขายุ่งอยู่หรือเปล่าตั้งแต่วันนั้น มาร์คัสก็ไม่ได้มาที่ห้องส่วนคนที่มาตรวจตราความเรียบร้อยเป็นสิงห์ สิงห์จะแวะมาดูเทียนหอมเป็นระยะ ที่มาก็คงจะมาจับผิดเพราะมาร์คัสสั่งสิงห์ไว้แล้วว่าให้จับตาดูเธอให้ดี พร้อมกับสั่งให้สิงห์ไปสืบเรื่องผู้ชายเจ้าของร้านนั้นมาด้วย หากเทียนหอมโกหกนั่นหมายความว่าเพียงภพจะต้องรับกรรม มหาลัย "เทียนแกเห็นข่าวประชาสัมพันธ์ของบริษัท NG กรุ๊ป หรือยังเขาเปิดรับฟรีแลนด์นะ เขาบอกว่า คอมมิชชั่นเยอะมากหากเราทำได้หลังหนึ่ง จะได้เงินเป็นแสนเลยนะแก เราลองไปสมัครดูไหม เขาไม่ได้บังคับนะ" "ไหน เอามาดูสิ" น้ำหวานพูดเชิญชวนเพื่อน จากนั้นก็ยื่นมือถือให้เท

วันถัดมา วันนี้แล้วที่เทียนหอมกับน้ำหวานต้องเดินทางมาที่บริษัทNGกรุ๊ป สองสาวมุ่งมั่นมากอยากหางานพิเศษทำ เขาว่ากันว่าบริษัทนี้เป็นบริษัทใหญ่หากใครทำผ่านหรือมีคนติดต่อมา คอมมิชชั่นส่วนหนึ่งจะตกเป็นของคนทำงานทันที "เทียนทำไมคนเยอะอย่างนี้วะ" "เขาก็คงเหมือนเรานั่นแหละ อยากได้เงิน" "อย่างว่า ใครจะไม่อยากได้เพื่อฟลุก" สองสาวนั่งคุยกัน ก่อนที่จะมีพนักงานขายเข้ามาอธิบายรายละเอียดของเนื้องานให้เข้าใจ จากนั้นก็ยื่นเอกสารให้กรอก แม้ว่าจะเป็นฟรีแลนด์แต่ข้อมูลทุกอย่างก็ต้องยื่นเผื่อว่าทำงานได้ จะได้มีข้อมูลสำหรับรับเงิน หลังจากที่กรอกรายละเอียดแล้ว เทียนหอมและน้ำหวานก็ลุกเดินออกจากห้องนั้น ทว่าเทียนหอมเกิดอยากเข้าห้องน้ำ จึงบอกให้เพื่อนสาวรออยู่ด้านนอกส่วนตัวเองเดินไปที่ห้องน้ำของบริษัท ระหว่างที่เดินก็เอาแต่มองส่วนต่าง ๆ ของบริษัทจนลืมมองคนที่เดินสวนมา ระหว่างนั้นทำให้เทียนหอมชนเข้ากับพิมพ์รดาอย่างจัง พรึบ! "ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ" เธอรีบขอโทษเป็นการใหญ่ เพราะสิ่งที่อยู่ในมือของพิมพ์รดาคือแฟ้มเอกสาร ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังช่วยเก็บเพราะรู้สึกผิดที่ชนอีกคน "นี่เธอ เวลาเดินมองทางหน่อยสิ" เป็นเ

คืนนั้นคงเป็นอีกคืนที่ไม่ได้ใจดีกับเทียนหอมมากนัก มาร์คัสก็ยังคงหื่นกระหายเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน หลังจากร่วมหลับนอนกันแล้วคืนนี้คงเป็นอีกคืนที่ชายหนุ่มร่างสูงไม่ยอมกลับไปที่บ้าน เขานอนค้างกับเทียนหอมที่คอนโด โดยไม่สนใจเลยว่าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าตัวเองจะแต่งงาน #เช้า วันที่ต้องเร่งรีบไปเรียนอีกวัน ทว่าสิ่งที่แปลกมากคือ มาร์คัสตื่นพร้อมเธอแล้วบอกให้เธอติดรถมาด้วย "ปกติหนูก็ไปเองทุกวัน หนูไม่รบกวนคุณหรอกค่ะ" "อย่าเรื่องมากได้ไหม เธอโชคดีแค่ไหนแล้วที่ฉันให้ขึ้นรถไปด้วย" สิ่งที่เขาพูดมานั้น เหมือนว่าเป็นบุญอันใหญ่หลวงของสาวน้อยที่กำลังยืนมองหน้าเขาอยู่ แต่เทียนหอมก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอไม่อยากจะปัญหากับเขาสักนิด และสุดท้ายก็ต้องยอมไปตามที่เขาเสนอ ระหว่างทางมานั้น เทียนหอมเธอเงียบมาก ไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำแต่เหมือนฟ้าไม่ค่อยเป็นใจเท่าไหร่ เพราะอะไรนะเหรอ ก็เจ้าของร้านหมูกระทะที่เธอไปทำงานด้วย ดันโทรมาตอนนี้ โดยปกติแล้ว เพียงภพจะโทรหาเธอเวลาเลิกเรียนมากกว่า กริ่ง ทันทีที่เสียงมือถือดังขึ้นเธอก็ต้องล้วงมือเข้าไปดู แต่พอเห็นเบอร์ ก็ต้องตวัดสายตามามองคนที่ขับรถ ไม่ใช่อะไรในหัวกำลัง

หลังจากที่สิงห์ไปแล้ว เทียนหอมเธอก็นั่งทานอยู่เพียงลำพัง พร้อมความคิดมากมายที่ฉุกคิดขึ้นมา รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษ แสดงว่าทุกครั้งที่เธอเห็นสิงห์ นั่นหมายความว่าเขาได้รับคำสั่งมาเฝ้าตัวเธออย่างนั้นเหรอ #สองวันถัดมา การตกงานไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเทียนหอมหรอกนะ เพราะในชีวิตประจำวันแล้ว ทุกอย่างก็ต้องกินต้องใช้ อีกอย่างเธอไม่อยากเอาเงินส่วนที่แบ่งจากแม่มาใช้เผื่อวันใดวันหนึ่งมันจำเป็นมากกว่านี้ เทียนหอมตัดสินใจเดินมาหางานที่ห้างแห่งหนึ่ง ตำแหน่งงานที่อยากทำคงไม่พ้นงานพาสไทม์เป็นแน่ ทว่าร้านที่เธอสนใจดันเต็มหมด หากจะรองานฟรีแลนด์มีหวังอดตายเพราะงานส่วนนั้นไม่ได้เงินเดือน หากทำได้ ถึงจะได้ค่าคอมมิชชั่น " ร้านไก่ ร้านไอติม ร้านกาแฟ ไม่มีที่ไหนเปิดรับเลย" เทียนหอมบ่นขึ้นกับตัวเองแน่นอนว่าห้างแห่งนี้มันอยู่ใกล้ที่พัก หากมีที่ทำงานก็ดูเหมือนจะสะดวกกับการเดินทาง ระหว่างที่เดินอยู่นั้น เจ้ามือถือเครื่องโปรดก็ดังขึ้น และคนที่โทรเข้ามาคือ เจ้าของร้านหมูกระทะ โทรศัพท์ "สวัสดีค่ะ" (เทียน ลาออกทำไมไม่บอกพี่ หากพี่ไม่เข้ามาที่ร้านคงไม่รู้ ใจดำจริง ๆ เลย ) "ขอโทษด้วยนะคะพี่ภพ เทียนเกรงใจหากจ

และแล้วรถหรูของมาร์คัสก็วิ่งมาถึงตัวคอนโด วันนี้สิงห์ไม่ได้ติดตามมาด้วยเพราะถูกสั่งให้ไปเฝ้าที่บ่อน เป็นหูเป็นตาแทนเขา ชายหนุ่มหน้าเครียดมาก เขาสาวเท้าขึ้นลิฟต์ จากนั้นก็ยืนรอจนกระทั่งลิฟต์เปิด พอลิฟต์เปิดออกกว้างก็มุ่งหน้าไปที่ห้องของตัวเองด้วยใบหน้าที่เรียกว่าเคร่งขรึม ส่วนเทียนหอมเธอรู้ว่ามาร์คัสจะมา ดังนั้นหญิงสาวก็ยังไม่เข้านอนเธอนั่งอยู่บนโซฟาที่ห้องโถง ไม่นานเสียงประตูห้องก็เปิดออกทันที เทียนหอมหันควบไปมอง จากนั้นก็ดีดตัวเองลุกขึ้น ใช่ ! เธอนั่งไม่ติด กลัวว่ามาร์คัสจะเป็นฟืนเป็นไฟเรื่องที่เธอไปกับเพียงภพ ทว่า "เธอคิดจะทำอะไรของเธอ!" "คือหนูบังเอิญเจอพี่เขาเท่านั้นนะคะ หนูไม่ได้ขัดคำสั่งคุณ..." "ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าเธอกับมันจะเป็นยังไง แต่ที่ฉันอยากรู้คือเธอจงใจทำให้พิมพ์รู้ใช่ไหมว่าเธอเป็นใคร พิมพ์บอกฉันว่าเจอเธอที่บริษัท เธอไปทำอะไรที่นั่น ฉันบอกไว้ก่อนนะ พิมพ์สำคัญกับฉันมาก เธอมันก็แค่..." ดูเหมือนว่ามาร์คัสจะยังพูดไม่จบ เทียนหอมก็ต้องสวนขึ้นเพราะคำพูดของเขาก็พอบ่งบอกได้ว่าเขามองเธอไร้ค่ามาตั้งนานแล้ว "แค่เด็กที่พอเอามาขาย หนูรู้ตัวดีค่ะ ที่หนูไปที่นั่นเพราะอยากได้งา