All Chapters of ไม่ต้องการเศษใจ: Chapter 31 - Chapter 40

รอชายหนุ่มอยู่พักใหญ่ ร่างสูงก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเดินมาหยุดยืนต่อหน้าเทียนหอมก็เอ่ยถามขึ้น "รอนานไหม" "นิดหน่อยค่ะ" "เมื่อวานพี่เล่าให้เพื่อนพี่ฟังแล้ว ไม่น่ามีปัญหา" "ขอบคุณมากนะคะ ที่คอยช่วยเหลือเทียน" "ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย... ไปกันเถอะ" เพียงภพเดินนำเทียนหอมไปที่รถ ทั้งคู่เดินทางมาที่ร้านที่เพื่อนของเพียงภพเป็นเจ้าของ ระยะทางดูเหมือนจะไม่ได้ไกลมาก ชายหนุ่มวิ่งรถแค่แป๊บเดียวก็ถึงที่หมาย พอมาถึงก็พาเทียนหอมเข้ามาที่ร้านทันที "เจน ฉันมาเด็กมาฝาก" เจนจิรา หรือเจนหันมามองตามเสียงที่เพื่อนเรียก เมื่อเห็นเทียนหอมยืนอยู่เธอก็ยิ้มหวานออกมา เพราะใบหน้าและรูปร่างของเทียนหอมมันเหมาะสำหรับCollectionใหม่ของเธอ "คนนี้เหรอ สวยใช้ได้" "แน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่แนะนำหรอก" คนถูกชมก็เหมือนจะเขินอยู่มาก เทียนหอมยิ้มหวานจากนั้นเจ้าของร้านก็เชิญให้ไปนั่งเพื่อคุยรายละเอียด งานที่ร้านโดยปกติก็จะจ้างเหล่านักศึกษา นางแบบมาช่วยถ่าย ทว่าเพียงภพบอกว่ามีเด็กมาเสนอให้พิจารณา จึงทำให้เจนยังไม่ได้เรียกใครมาเป็นนางแบบให้ ระหว่างที่นั่งฟังค่าตอบแทน ก็รู้สึกได้ว่าพี่เจ้าของร้านน่าจะเป็นคนใจดี เพ

กลางดึกของคืนนั้น มาร์คัสเดินทางมาที่คอนโด ทว่าเทียนหอมร้องไห้จนหลับ หญิงสาวนอนตะแคงห่มผ้าผืนหนาแต่ใบหน้ามันยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ มาร์คัสยืนจ้อง จากนั้นเขาก็ก้มลงไปจูบที่หน้าผาก พร้อมประโยคคำพูด "หากเธออยู่แบบผู้หญิงทั่วไปมันคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้" เขาไม่ได้โทษตัวเองแม้แต่น้อย แต่กับโทษเทียนหอม ซึ่งจริงๆแล้วเทียนหอมเธอก็อยู่แบบของเธอ หากเธอไม่หางานก็ไม่มีเงินใช้ แทนที่จะโทษตัวเองที่ไม่ยอมแบ่งเศษเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ เลี้ยงดูเธอ ยืนมองหน้าเทียนหอมสักพัก เขาก็เดินเข้าไปจัดการอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่มี อันที่จริงก็เป็นแค่ชุดคลุมเท่านั้น มาร์คัสเดินตรงมาที่เตียง ก่อนที่จะคลานเข่าขึ้นมาแล้วล้มตัวแทรกเข้าไปในผ้าห่ม เอื้อมแขนไปคว้าร่างของเทียนหอมเข้ามากอดแน่น จนทำให้เทียนหอมต้องลืมตาตื่นขึ้น "คุณมาร์คัส!!" "ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า ใครมันจะหื่นได้ทุกวัน" เทียนหอมไม่ได้สนใจว่าเขาจะมาเพราะอะไร แต่ที่มันติดอยู่ในใจคือ คำสั่งที่เขาสั่งทำร้ายคนที่เธอนับถือ "ปล่อยหนูเถอะ จะกอดหนูทำไม ในเมื่อในใจคุณคิดว่าหนูเป็นคนไม่ดี" "อย่าเรื่องมากได้ไหม ที่ฉันทำไปเพราะปกป้องศักดิ์ศรีตัวเอง เธอเป็นเด็กของฉัน

หลังจากสั่งแล้วก็ออกไปทำธุระของตนเอง เพราะไซต์งานที่กำลังก่อสร้างยังไม่ลงตัวสักเท่าไหร่ ส่วนเทียนหอมเธอไม่มีอะไรทำเพราะมาร์คัสเองก็สั่งให้อยู่แต่ในบ้าน และที่สำคัญเธอมีการ์ดที่ยืนคุมอยู่หน้าบ้านอีกต่างหาก หลังจากที่มาร์คัสกลับมาจากไซต์ก่อสร้าง เขาก็พาเทียนหอมออกมาเดินซื้อเสื้อผ้าที่ห้างแถวนั้น และที่สำคัญไปกว่านั้น เขาเป็นคนซื้อให้ โดยที่เงินห้าพันที่ให้เทียนหอม เทียนหอมเองก็ไม่ได้ควักแม้แต่บาทเดียว ซื้อของเรียบร้อย ก็เอ่ยถามคนตัวเล็กที่เดินข้าง ๆ ทันที "เธอหิวหรือยัง หากอยากกินอะไรก็บอก" "อะไรก็ได้ค่ะ หนูไม่เรื่องมาก" เขาเอียงคอมองหน้าเทียนหอมเล็กน้อย พร้อมทั้งเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถามไปในตัว ขนาดเขาเปิดทางให้ขนาดนี้เทียนหอมก็ยังไม่เหมือนเด็กที่เคยผ่านมา "เธออยากกินปิ้งย่างไหม" "แล้วแต่คุณเลยค่ะ" ยิ่งรู้สึกว่าคนที่ยืนตรงหน้าเหมือนพิมพ์รดาแฟนสาวไม่มีผิด ไม่เรื่องมาก ไม่จู้จี้ ทำให้มาร์คัสเผยรอยยิ้มขึ้นมาให้เห็น "งั้นกินปิ้งย่างแล้วกัน" พูดจบเขาก็เดินนำเทียนหอมไปที่ร้าน มองหาโต๊ะแล้วมุ่งหน้าเข้าไปนั่ง ไม่นานนักพนักงานที่ร้านก็เดินมาให้บริการ เทียนหอมไม่รู้ว่าจะสั่งอะไร เธอกางเมน

หลังจากที่สิงห์ พามาร์คัสไปแล้ว เทียนหอมเธอก็ไม่รู้จะทำอะไรกับ กับข้าวที่สิงห์ซื้อมาวางไว้ที่โต๊ะ มันเยอะเต็มไปหมดจนเธอไม่รู้ว่าจะทานอะไรดี สุดท้ายหยิบเพียงน้ำเต้าหู้ขึ้นมาทานเท่านั้น หลังจากแกะแล้วเทลงแก้วก็นั่งเหม่อพร้อมความคิดต่าง ๆ ในหัว สิงห์บอกเธอว่าเขาไม่มีวันทิ้งเธอแต่ตัวเธอต้องอยู่ให้เป็นนั้นคงหมายถึงสถานะเมียน้อย เมียเก็บที่เขาซ่อนไว้ไม่ให้คนที่เขาจะแต่งงานด้วยรับรู้ เพียงแค่เสี้ยวความคิดแวบเข้ามาในหัวเทียนหอมก็ต้องก้มหน้าลง ยกฝ่ามือร้อนขึ้นมาปกปิด ซุกใบหน้าหวานร้องไห้อยู่อย่างนั้น แน่นอนว่าเธอมีความรู้สึก คงไม่มีใครอยากเป็นเมียน้อยคนอื่น หากเขาไม่ยอมรับออกหน้าออกตา เธอควรหาวิธีที่จะไปให้พ้นทางเขาสิ วินาทีที่คิดอยู่นั่นเอง เสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตาเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกออกจากที่เพื่อที่จะเดินไปหยิบ โทรศัพท์ "ว่าไงน้ำหวาน" (เทียนแกไปไหนเนี่ย ไม่มาเรียนอีกแล้วนะ อีกอย่างฉันติดต่อแกยากมาก) ปลายสายรีบพูดขึ้นในขณะที่อีกคนแทบจะไม่ได้อ้าปากเพื่ออธิบายขยายความ ทว่า เธอเองก็ไม่ได้บอกเพื่อนไว้ก่อนล่วงหน้าจริงๆ เพราะคิดว่ามาร์คัส จะกลับในช่วงเย

รุ่งเช้า เหตุที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เจ้าหน้าที่ตำรวจได้รับแจ้งเหตุมีคนถูกทำร้าย จากนั้นก็สืบจากกล้องวงจรปิดทุกจุด ปรากฏว่ารถยนต์ที่ขับเลขทะเบียนเป็นของนักธุรกิจหนุ่ม ตำรวจเดินทางเข้ามาพบมาร์คัสที่บ้านในยาวเช้า แต่ขณะเดียวกันชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นกลัวสักนิด "ขอโทษนะครับที่มารบกวนแต่เช้า ทางเราได้รับแจ้งว่ามีคนถูกทำร้ายได้รับบาดเจ็บ ส่วนหลักฐานก็คือกล้องวงจรปิดที่เกิดเหตุ และพยานบุคคลที่เห็น ชายหนุ่มรับฟังข้อกล่าวหา จากนั้นก็นิ่ง มือหนาเอื้อมไปหยิบถ้วยกาแฟขนาดเล็กขึ้นมาดื่ม จากนั้นก็วางมันลงด้วยท่าทางที่เย็นชา ใบหน้าเรียบเฉย "คงเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นแหละครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น แน่นอนว่าเขาไม่มีทีท่าว่าจะตกใจกับเรื่องที่ตำรวจเดินทางมาแจ้งให้รับทราบข้อกล่าวหา จนทำให้นายตำรวจนายนั้นต้องหันหน้ามาสบตาเพื่อนของเขาที่นั่งข้าง มาร์คัสยังคงเงียบ เขาไม่ได้โต้แย้งแต่อย่างใด เพราะรอฟังว่าตำรวจจะว่าอย่างไรต่อ สุดท้าย "ทางเราขอเชิญคุณไปให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ ที่โรงพักได้ไหมครับ" พอตำรวจพูดแบบนั้น คนที่ดูจะเป็นห่วงนายมากที่สุดคือสิงห์ สิงห์ขยับเท้ามาใกล้มาร์คัสที่นั่งอยู่ เมื