บททั้งหมดของ ไม่ต้องการเศษใจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ภายในห้องนอนสุดหรูของคอนโด หญิงสาวร่างบางถูกจับขาแยกออกจากกัน มือใหญ่ช้อนใต้เข่าเพื่อรั้งเรียวขายกขึ้นจนถึงไหล่ เด็กสาวหน้าหวานที่ถูกกระแทกแก่นกายลงทางช่องทางรัก ได้แต่เบ้หน้าด้วยความจุกเสียด "ฮึก" ทุกครั้งที่ช่องทางอุ่นนุ่มถูกเสียบด้วยความโอฬารของอีกฝ่ายทำให้ร่างของเธอแล่นริ้วด้วยความเสียวซ่าน ปักปักปัก เสียงเนื้อกระทบกันดังอยู่หลายครั้ง ชายหนุ่มหน้าลูกครึ่งกัดฟันขบกรามแน่นอดกลั้นถึงความสุขที่กำลังจะล้นออกมา ยิ่งความเป็นชายแทรกลึกเข้าไปมันยิ่งทำให้ตัวของเขาสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างนั้น "อ๊ะ" สะโพกของเธอถูกยกขึ้นสูง ก่อนจะถูกเติมรสรักเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่อาจต้านทานความรู้สึกที่มีได้ "อ๊ะ บะ เบาได้ไหมหนูจุกไปหมดแล้ว" ที่สุดเธอก็ต้องเปล่งเสียงออกมา พร้อมหยดน้ำตาที่รินไหลไม่ใช่ว่าความเจ็บปวดไม่มี แต่ที่ต้องอดทนเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหากับตัวเองมากกว่า "ช่วยไม่ได้ พ่อเธอเลือกที่จะขายเธอให้ฉันก็ต้องรับกับขนาดฉันให้ได้สิ" เป็นคำพูดที่ดูเห็นแก่ตัวมาก แต่ว่า มันก็คงจะเป็นเรื่องจริง เพราะเธอยอมเป็นนางบำเรอให้เขาแม้ว่าความเจ็บปวดจะมากเท่าไหร่ก็คงต้องรับและเก็บมันไว้ "ฮี้อ" เทียนหอมเม้มปา

เทียนหอมเดินตรงมาทางร้านที่แม่เธออยู่ เมื่อเห็นว่าแม่กำลังยืนจัดของเธอไม่รอช้าที่จะเข้าไปถามด้วยความสงสัย "แม่ค่ะ แม่เรียกหนูมามีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ" เด่นดวงหันมาทางลูกสาว จากนั้นเธอก็ยิ้มออกมาด้วยใบหน้าที่ชื่นมื่น แล้วตอบกลับเสียงเรียบ "ไม่มีอะไรมากหรอกลูก มา ๆ นั่งก่อนสิ" ภายในร้านอาหารตามสั่งและเป็นร้านข้าวแกงด้วย ที่แม่ของเธอเป็นเจ้าของ โชคดีหน่อยว่าช่วงนี้ลูกค้าไม่เยอะ โดยปกติแล้วคนจะเยอะช่วงค่ำ เทียนหอมเดินตามแม่เข้ามาในร้าน จากนั้นก็นั่งลงที่เก้าอี้ แววตาที่เธอมองแม่มันมีแต่ความรักและความเป็นห่วงทั้งนั้น "ธูปได้ออกมาช่วยแม่บ้างหรือเปล่า" อดไม่ได้ที่จะถามหาน้องชายต่างพ่อ ธูปโตพอที่จะช่วยงานได้แต่น้อยครั้งนักที่เขาจะยื่นมือเข้าช่วย ส่วนเด่นดวงเมื่อลูกสาวถามแบบนั้นก็เอาแต่ส่ายหัว จะว่าไปก็คงชินกับนิสัยลูกชายคนเล็กของบ้านแล้ว "ช่างน้องเถอะลูก หนูก็รู้ว่าธูปนิสัยเป็นยังไงก็เหมือนพ่อเขานั่นแหละ" "หากไม่ติดที่หนูต้องทำงานที่ร้านหมูกระทะหนูจะออกมาช่วยแม่ขาย" "ไม่เป็นไรหรอก ทำที่นั่นแหละอย่างน้อยก็ได้ค่าขนม ค่าน้ำ" ถามข่าวคราวกันอยู่สักพักจากนั้น เด่นดวงก็ลุกขึ้นไปหยิบซองสีน้

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนของมือถือดังขึ้นมือบางของเทียนหอมก็ไม่รอช้าที่จะหยิบมากดดู แค่เพียงได้อ่านและได้เห็นชื่อที่กำกับไว้ หญิงสาวถึงชั้นชะงักตกใจ กวาดสายตามองหา ทว่ามันก็ไม่เจอเพราะร้านที่มาร์คัสอยู่ มองจากด้านนอกเป็นกระจกทึบไม่สามารถมองเห็นเขาได้ แต่คนข้างในมองเห็นได้ชัด จะมีแค่ส่วนหน้าร้านกับตู้โชว์ชุดเท่านั้นที่คนด้านนอกจะมองเห็น "แกมองหาอะไรหรือเทียน" เสียงน้ำหวานเอ่ยถาม จากนั้นสายตาของเพื่อนรักก็มองตามสายตาเพื่อน ทว่าน้ำหวานเองก็ไม่รู้ว่าเพื่อนมองหาอะไร "ไม่มีอะไร รีบกินเถอะจะได้กลับ" ทั้งน้ำหวานและใบหม่อนเพื่อนอีกคนต่างมองหน้ากัน ท่าทางเพื่อนสาวตัวเล็กจะตื่นกลัวอะไรแปลกๆ แต่เธอเองก็ไม่รู้ได้ว่าเทียนหอมเป็นอะไร ทานอยู่สักพัก เมื่ออิ่มแล้วก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินกลับมหาลัยที่ตนเล่าเรียน แต่ก็ไม่วายสายตากวาดมองไปทั่วบริเวณนั้น มันน่าแปลกทำไมผู้ชายคนนั้นรู้ว่าเธอกำลังมีความสุข หรือว่าเขาจะอยู่แถวนี้ แต่ถ้าอยู่แถวนี้ทำไมเธอไม่เห็น แต่ก็ช่างเถอะสิ่งที่เทียนหอมคิดคือ รีบออกจากตรงนี้น่าจะดีที่สุด เทียนหอมเดินกลับมาพร้อมความเงียบ ข้อความที่ส่งมานั้นมันยังฝังอยู่ในโซนประสาท หรือว่าเขาแ

เทียนหอมยิ้มขึ้นเพราะคนที่อยู่ในรถคือเจ้านาย เจ้าของร้านหมูกระทะ "มาขึ้นรถ มันดึกแล้วเดี๋ยวพี่ไปส่ง" หญิงสาวไม่รอช้าเดินไปที่รถของเพียงภพ รู้สึกอุ่นใจได้บ้างเพราะคนที่เรียกขึ้นรถเป็นคนที่จิตใจดี แถมเธอเองก็นับถือเขาเหมือนพี่ชาย "ขอบคุณมากค่ะ เทียนนึกว่าพี่กลับไปแล้วเสียอีก" "เคลียร์บัญชีอยู่หลังร้าน ดีนะที่เจอเรา ว่าแต่กลับคนเดียวบ่อยเหรอ" "ก็ทุกวันนะคะ" "แล้วน้ำหวานกลับยังไงพี่นึกว่ากลับด้วยกัน ตอนมาก็มาด้วยกันนิ" "น้ำหวานกับเทียนพักคนละที อีกอย่างน้ำหวาน แฟนเขามารับ" ชายหนุ่มหันมาจ้องหน้า ปกติตนจะอยู่ที่สาขาแรกมากกว่า ส่วนที่นี่จะมีผู้จัดการดูแลให้ แต่ทุกครั้งที่เข้ามาจะเห็นน้ำหวานและเทียนมาพร้อมกันตลอดเลยอดที่จะถามไม่ได้ ในเมื่อรู้คำตอบแล้วก็เลยแอบแซวบ้าง "แล้วเทียน ไม่หาแฟนสักคน เวลากลับจะได้มีคนไปส่ง" "กลัวจะไปเป็นภาระคนอื่นสิคะ อีกอย่างใครจะมาชอบเทียน เทียนไม่มีเวลาคุยกับใครหรอกค่ะ" "เทียนสวย หาแฟนคงไม่ใช่เรื่องยากหรอกมั้ง" คงจะจริงอย่างที่เพียงภพบอก แต่เทียนหอมเธอรู้ดีเต็มอกว่า เด็กที่ปกปิดความเป็นอยู่ของตัวเองคงไม่อาจมีใครได้ตอนนี้ "พี่เคยมาส่งเทียนอยู่ครั้งหนึ่ง

ระหว่างทางที่อยู่บนรถ เทียนหอมเงียบมากไม่กล้าที่จะพูดอะไรไปมาก คิดถึงคำที่เพื่อนบอกหากเป็นแบบนั้นเธอก็คงไม่รบกวนพี่ภพให้มาส่งแน่ "เป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง พลางหันมามองเด็กที่นั่งข้างอยู่อย่างนั้น "เปล่าค่ะ" "แต่พี่เห็นเราเงียบตั้งแต่ขึ้นรถแล้วนะ" เขาพยายามชวนเธอคุย ทว่าเทียนหอมดูเหมือนจะระวังตัวมาก กลัวคนอื่นจะนินทา สุดท้ายก็ต้องตอบคำถามพี่เขา "ก็วันนี้เทียนดื่มไปสองแก้วรู้สึกมึน ๆ เลยไม่ค่อยอยากพูด" "งั้น ก็นั่งพักเถอะ ง่วงก็หลับถึงแล้วพี่จะปลุก" เขาพูดแล้วหันมายิ้มจากนั้นก็จดจ้องมองทางต่อ ส่วนเทียนหอมเธอยิ้มตอบเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เอาหัวพิงลงที่เบาะรู้สึกว่ามันมึนหัวจริงๆ รถของเพียงภพขับเข้ามาจอดที่ลานจอดของคอนโด เมื่อจอดสนิทก็หันมามองใบหน้าหวานของสาวน้อยข้างๆ เขาอมยิ้มอยู่เล็กน้อยจากนั้นก็เรียกคนที่นั่งหลับเบาๆ "เทียน ถึงแล้ว" ร่างเล็กงัวเงียลืมตาตื่น เมื่อเห็นว่ารถจอดอยู่หน้าคอนโดแล้ว เธอก็รีบหันมาขอบคุณ "ขอบคุณพี่ภพนะคะที่มาส่งเทียน" "เราเป็นผู้หญิงกลับดึก ๆ มันอันตราย แล้วเพื่อนอยู่ข้างบนหรือเปล่า" "เอ่อ....คงอยู่มั้งคะ" ตอบออกไปเพื่อความสบายใ