All Chapters of ไม่ต้องการเศษใจ: Chapter 41 - Chapter 50

สิ่งแรกที่เทียนหอมต้องเบรกน้อง คือเพื่อนสาวที่นั่งข้าง ตอนนี้น้ำหวานอ้าปากค้างตกใจกับคำพูดของธูป ส่วนเทียนหอมถึงขั้นหน้าซีดเผือดกันเลยทีเดียว "จะให้ผมหรือเปล่า หากไม่ให้ผม ผมจะป่าวประกาศว่าพี่สาวได้ดิบได้ดีแล้วทิ้งน้อง" มันจำเป็นต้องล้วงเงินออกมาให้ธูปตามจำนวนที่น้องขอ เงินส่วนนั้นก็เงินที่มาร์คัสให้ไว้เป็นเงินสดนั่นแหละ "ก็แค่นั้น" "พี่ไม่มีให้แล้วนะ อีกอย่างเงินส่วนนี้เป็นเงินเก็บพี่" เธอแกล้งบอกไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้น้องคิดว่าเธอมีเงิน ทว่าธูปก็คงไม่เชื่อ เพราะสิ่งที่เขาเชื่อคือคำพูดของพ่อตัวเอง หลังจากที่ธูปจากไปแล้ว เทียนหอมก็นิ่งแต่คนที่น่าจะนิ่งกว่าคือน้ำหวานเพื่อนสาว เธอคงใช้ความคิดปะติดปะต่อเรื่องราวที่ผ่านมาที่ตนเคยสงสัยว่าทำไมเพื่อนถึงเปลี่ยนไป ระหว่างที่นั่งเงียบเจ้าตัวเขาก็ไม่ได้พูดหรือคิดจะเล่า สุดท้ายก็เป็นน้ำหวานที่ถามก่อน "ตกลงแกจะไม่เล่าอะไรให้ฉันฟังเลยเหรอเทียน แกคิดว่าฉันเป็นเพื่อนแกอยู่หรือเปล่า" "หวาน ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้คิดจะปิดแก แต่เรื่องนี้ไม่ควรเล่าจริงๆ" "เนี่ย มันทำให้ฉันอยากรู้แล้ว แต่ก็เอาเถอะหากแกไม่สะดวกใจฉันก็จะไม่ร้องขอให้แกเล่าหรอก

ณ บริษัทของพิมพ์รดา วันนี้มาร์คัสเข้าร่วมประชุมผู้ถือหุ้น และมีธุระที่ต้องคุยกับว่าที่พ่อตาของเขา ส่วนเรื่องที่คุยก็เป็นการเตรียมงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เวลาเดินทางใกล้เข้ามาทุกขณะ พิมพ์รดาเองก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ส่วนมาร์คัสรายนั้นออกจะดูเฉยชาเสียมากกว่า ระหว่างที่มาร์คัสนั่งคุยกับติณภพเรื่องการจัดงาน พิมพ์รดาเธอก็รอฟังข้อสรุป ทว่ามือบางก็ยังเลื่อนไถสิ่งต่าง ๆ ในมือถือ สื่อโซเชียลที่เธอเองก็ชอบเข้าไปดู สุดท้ายก็ต้องไปสะดุดที่เพจดังแบรนด์เสื้อผ้าของเจนจิรา แต่นางแบบที่สวมเสื้อผ้าชุดนั้นเธอจำได้แม่น "เอ้...นี้มันน้องคนนั้นนิ" เธอยิ้มออกมาเพราะความสวยของเทียนหอมพร้อมรูปร่างของเธอ แต่หารู้ไม่ว่าหญิงสาวที่เธอชื่นชมความสวยตรงหน้าเขาคือเด็กของว่าที่สามีในอนาคต พิมพ์รดารู้สึกว่าเธออยากให้มาร์คัสดู ว่าเด็กที่เดินชนเธอทั้งสองรอบนั้น น้องเป็นนางแบบร้านเสื้อผ้าที่ตนอุดหนุนเป็นประจำ "มาร์คะ ดูนิสิ น้องผู้หญิงคนนั้นเป็นนางแบบร้านพี่เจนด้วย" "น้องคนไหน" พิมพ์รดายื่นมือถือของตนให้แฟนหนุ่มได้ดูรูปถ่าย ที่อยู่ในนั้น พอมาร์คัสเห็นเท่านั้น ใบหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นทันที "คุณว่าน้องเขาสวยไหม พิม

หญิงสาวรายนั้นเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง พร้อมใบหน้าที่บูดบึ้ง รู้สึกทั้งเสียหน้าและเสียใจที่มาร์คัสพูดแบบนั้น ส่วนเทียนหอมไม่ต้องถามเธอก็พอเดาได้ว่า คนที่เดินจากไปเมื่อกี้เป็นสาวในสังกัดของนักธุรกิจหนุ่มรูปหล่อคนนี้ มาร์คัสหันหน้ามาจ้องใบหน้าหวานของคนที่นั่งตรงข้าม เทียนหอมไม่เอ่ยถามหรือปริปากพูดแม้สักคำ จนทำให้เขารู้สึกว่า ตัวเองไม่สำคัญกับเทียนหอมแม้แต่นิด "จะไม่หึงหน่อยเหรอ" "ทำไมต้องหึงค่ะ" "ผู้หญิงเดินมาพูดใส่ขนาดนั้น น่าจะหึงผัวสักหน่อยนะ" ร่างเล็กที่ก้มหน้าเสหลบสายตาเขาอยู่นั้น จำเป็นต้องเงยขึ้นมาสบตา จากนั้นเธอก็พูดในสิ่งที่เขาเตือนเธอตลอด "นั่นมันเรื่องส่วนตัวของคุณหนูไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายอยู่แล้ว" พูดจบเธอก็งุดหน้าต่ำลงเช่นเดิม แต่ภายในใจใครจะรู้ว่าเธอเศร้าขนาดไหนรู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรใช้คำว่ารักกับเขา แต่ใจเหมือนจะไม่รักดีเสียแล้ว มันห้ามไม่ให้รู้สึกแบบนั้นไม่ได้จริงๆ มื้อคำในวันนี้บรรยากาศไม่ได้เพิ่มความโรแมนติกให้เธอแม้แต่นิด เพราะสิ่งต่าง ๆ ที่มันวนอยู่ในหัวคือคำเตือนของสิงห์ที่บอกเธอในวันแรก ห้ามรักเขาไม่อย่างนั้นเธอนั่นแหละจะเสียใจ ทานมื้อคำเรียบร้อยทั้งคู่ก็

วันเวลาเหมือนจะเยียวยาจิตใจของเด่นดวงขึ้นมาให้เข้มแข็งได้มาก เธอกลับมาขายอาหารที่เดิม ส่วนเทียนหอมก็ต้องกลับไปเรียน เทียวไปเทียวมาระหว่างคอนโดกับบ้าน เพราะไม่อยากให้แม่รู้สึกเหงา ระหว่างที่เทียนหอมกำลังนั่งพักช่วงกลางวันอยู่นั่น เสียงมือถือของเธอก็ดังขึ้น กริ่ง เธอรีบกดรับ "สวัสดีค่ะ" (น้องเทียนพี่เจนนะ พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า) "พรุ่งนี้เหรอคะ" (ใช่จ้ะ พอดีเขามีงานเดินแบบการกุศล พี่อยากได้น้องเทียนไปร่วมในงานด้วย) "เดินแบบเหรอคะ แต่เทียนไม่เคยเดินแบบเลยนะคะ" (ไม่เป็นไรวันนี้เขามีซ้อม ถ้าหนูตกลง มาซ้อมได้ที่โรงแรมนะ พี่จะส่งพิกัดไปให้) เจนจิรา วางสาย ส่วนเทียนหอมเธอก็คิดว่าจะไปดีหรือเปล่า ใบหน้าหวานเงียบเพราะครุ่นคิด อีกทั้งช่วงนี้มาร์คัสก็บอกเธอไว้ก่อนหน้าแล้วว่าเขายุ่งเรื่องงาน อาจไม่ได้มาหา หากเธอตัดสินใจว่าจะไปก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรตามมา ตกเย็นของวันนั้นเทียนหอมขอแยกกับน้ำหวานที่หน้ามหาลัยเพราะตัดสินใจว่าจะไปหาเจนจิรา ที่เป็นแม่งานจัดงานในครั้งนี้ พอมาถึงสถานที่ ก็มีเหล่านางแบบมากหน้าหลายตาที่เดินซ้อมอยู่ เทียนหอมเธอเป็นเด็กใหม่แน่นอนว่า ก็ต้องฝึกมากหน่อยเพราะกลัวว่าจะทำออก

มาร์คัสพาเทียนหอมกลับมาที่คอนโดส่วนตัวของเขา พอรถยนต์ของชายหนุ่มจอดสนิทเขาก็ตวัดสายตามามองเทียนหอม หญิงสาวเริ่มกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แววตาที่เธอสบตาเมื่อครู่เปี่ยมไปด้วยโทสะอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ "ลงสิ !" ตวัดน้ำเสียงเชิงคำสั่ง จากนั้นก็เปิดประตูฝั่งคนขับลงไปพร้อม ๆกับเทียนหอมที่นั่งอีกฝั่ง เมื่อลงมาแล้ว ชายหนุ่มตัวสูงก็รีบเดินมาคว้าต้นแขนของเทียนหอมแน่น พร้อมกับบีบมันแรงๆ จนเธอต้องนิ่วหน้าพร้อมคำพูด "หนูเจ็บนะ หนูเดินเองได้" แต่อย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ปล่อย สุดท้ายเทียนหอมก็ต้องยอมปล่อยให้เขาจับลากขึ้นมาที่ห้อง #ภายในห้อง "โอ้ย!" ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงที่โซฟาตัวยาว ใบหน้าหวานฟุบลงไปก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นแล้วพลิกตัวกลับมาพร้อมประโยคที่ต้องต่อว่าคนตัวสูง "คุณ! ทำแรงเกินไปแล้วนะ หนูแค่ออกไปทำงาน ไม่ได้ออกไปเที่ยวสักหน่อย" "แต่เธอกำลังขัดคำสั่งฉัน อีกอย่างฉันไม่ชอบที่พวกผู้ชายเหล่านั้น มองเธอเหมือนจะกลืนกิน" อันนั้นก็ไม่ได้อันนี้ก็ไม่ได้ ไม่รู้ว่ามาร์คัสจะเอาอะไรกับเธอกันแน่ แต่ที่แน่ๆ เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เขาเป็นเพราะเขารัก หรือแค่หวงก้าง "คุณมาร์คัส หนูเป็นคนนะ ต้องการชีวิต