All Chapters of ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: Chapter 11 - Chapter 20

“ได้ยินแล้วใช่ไหมป้า ฉันทำงานบ้านแลกเสบียง อีกอย่าง ดูปากฉันนี่…พวกเขาเต็มใจ!”หลินลู่เสียนกระแทกเสียงสุดท้ายใส่ พร้อมชี้นิ้วให้ดูปากที่พูดทีละคำ“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ ฉันพูดเตือนเพราะหวังดี ไม่อยากให้เธอเอาเปรียบคนอื่น” ป้าคนนั้นแก้ตัวเสียงสะบัดข้าง ๆ คู ๆ เพราะรู้สึกเสียหน้า“พวกผมกับป้าไม่รู้จักกัน ป้าไม่ควรสอดปากมายุ่งนะ” พอไป๋จื้อหยางตอบแบบนี้ ป้าคนที่ถูกต่อว่าว่ายุ่งเรื่องชาวบ้านไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ หน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอับอายลากแขนลูกสาวหนีกลับไปทันทีพอเขาหันกลับมาทางสองสาวหลินลู่เสียนและซุนลี่จวนก็เห็นที้งสองเบิกตาโตมองจนเขาสะดุ้งแย่แล้ว! เผลอด่าผู้หญิงไปขนาดนั้น จะถูกมองแย่หรือเปล่าในใจไป๋จื้อหยางร้อนรน แต่เขาลืมไปหมดแล้วว่าเจอกันบ่นรถไฟเขาก็พ่นวาจาร้าย ๆ ใส่เด็กสาวตั้งแต่แรก จนถูกเธอด่ากลับมา“ใครจะไปอำเภอขึ้นเกวียนได้แล้ว!” ลุงใหญ่ตงที่ขับเกวียนเทียมวัวตะโกนเร่ง ชาวบ้านยื่นส่งเงินเหรียญให้ค่าโดยสารแล้วปีนขึ้นไปหาที่นั่งฉือเหว่ยเฉิงช่วยซุนลี่จวนปีนขึ้นไป เหลือไป๋จื้อหยางยืนรั้งท้ายกับหลินลู่เสียน“พี่หยางปากจัดดีนะ…” ไป๋จื้อหยางหน้าม่อยยิ้มแหย แต่ประโยคต่อมาทำให้เขานั่งยิ้มตาล

ตระกูลหลินสายรอง ลั่วหยางย้อนกลับไปช่วงบ่ายของวันนี้“ว่าไงนะ เด็กลู่เสียนนั่นไปแล้ว?!”“ใช่ครับปู่ เธอขนข้าวของในบ้านไปจนหมด ผมลองถามคนข้างบ้านดูเขาบอกว่า ลูกพี่ลูกน้องลงชื่อสมัครเป็นยุวชนไปชนบทแล้วครับ”หลินอี้จวินคุณชายจากตระกูลหลินสายรอง มารายงานผู้เป็นปู่ด้วยท่าทางตกใจ ตัวเขาแวะไปหาญาติสาวเพราะหวังจะได้ผลประโยชน์จากเธอเล็กน้อย แต่กลับพบว่าบ้านที่เธอเช่าปิด แถมข้าวของที่เคยมีหน้าบ้านหายไปเลียบเคียงถามคนข้างบ้านจึงได้ความตามที่รายงานไป“แกลองถามฟางผิงที่เป็นเพื่อนสนิทของหลินลู่เสียนดู เผื่อเด็กนั่นจะบอกอะไรไว้บ้าง” ผู้เฒ่าหลินเสวี่ยกังสงบอารมณ์ได้ก็รีบวางแผนให้หลานชายคนเดียวไปทำต่อ“ได้ครับปู่ ผมจะรีบไปหาเธอเดี๋ยวนี้” หลินอี้จวินรีบออกไปด้วยความลิงโลด ปู่เขาในที่สุดก็ดูเหมือนจะไม่ขัดขวางเรื่องของเราแล้ว เขาต้องรีบไปบอกคนรักที่แอบคบหากันชายหนุ่มใช้จักรยานกลางเก่ากลางใหม่ปั่นไปยังอีกฟากของเมือง บ้านของฟางผิงเป็นตึกบ้านพักคนงานของโรงงานเหล็กบนชั้นสามก๊อก ก๊อก“ผิงเออร์ พี่อี้จวินเองออกไปคุยธุระกันหน่อยได้ไหม” การมาหาหญิงสาวถึงบ้านในยามที่ไม่มีคนอยู่เขาจำต้องระวังตัว จึงเรียกเธอออก

เย็นวันลงแปลงนาวันแรกการลงแปลงนาครั้งแรกของยุวชนใหม่ราบรื่นกว่าที่คิด ไป๋จื้อหยางและฉือเหว่ยเฉิงแข็งแรงทำงานไวจนไม่น่าเชื่อ งานของตัวเองเสร็จไวตั้งแต่ผ่านช่วงพักมาได้ 2 ชั่วโมงเด็กหนุ่มทั้งสองไปช่วยลี่จวนอีกชั่วโมงเดียวงานก็เสร็จได้แต้มงานรวมกัน 30 แต้ม แถมได้กลับบ้านไปพักกันก่อนเวลา“ยุวชนใหม่นั่นใช่คนหรือเปล่า ทำงานไวอะไรขนาดนั้น”“เด็กสาวตัวเล็กนั่นก็ใช่ย่อยนะ ทำงานเร็วกว่าเด็กสาวในหมู่บ้านเราส่วนใหญ่เสียอีก”“ยุวชนรุ่นเก่าเทียบไม่ได้เลย พวกนั้นมีแต่ทำงานไม่เป็น”ชาวบ้านที่มาลงแปลงนารวมฮือฮามากกับความสามารถนี้ บางคนเริ่มมีสายตาร้อนผ่าว หลายคนมีแววตาใคร่ครวญแฝงอยู่ ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของยุวชนเก่าที่มีหน้าตาไม่น่ามองเพราะโดนสายตาดูแคลนและเปรียบเทียบมีเพียงคนเดียวที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร เขาคือฝานเล่ยที่มองเงียบ ๆ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ ไม่ฉายรอยอารมณ์ใดให้เห็น“พวกเรากลับมาแล้วค่ะ” ซุนลี่จวนรีบวิ่งมารายงานตัวกับหลินลู่เสียนในบ้าน ทำราวกับเด็กน้อยโอ้อวดต้องการคำชมแต่เด็กสาวที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มต้องผิดหวังแล้วครานี้นอกจากจะไม่ชมหรือดีใจ หลินลู่เสียนหน้าซีดเผือด“พวกเธอทำไมกลับมากันเ

ฟานเกอหมิงเพิ่งจะเดินกลับมาถึงจุดรอเกวียน กลับพบว่าสาวในดวงใจโดนยุวชนสาวรุ่นน้องตบตีทำร้าย เขาไม่รู้เหตุผลก่อนหน้า แต่คิดว่าคนอ่อนโยนแบบอิงไท่ย่อมไม่หาเรื่องใครก่อน“สหายหลิน! คุณทำแบบนี้ผมแจ้งตำรวจจับคุณข้อหาทำร้ายร่างกายได้นะ” ฟานเกอหมิงประคองโจวอิงไท่ที่ล้มพับกุมแก้มตัวเองอยู่บนพื้นขึ้นมา“เกอหมิง ฮึก…” โจวอิงไม่หายตกตะลึงจากการถูกตบหน้ากะทันหัน น้ำตาก็ไหลพรากราวสายน้ำหลาก น้ำตาใสไหลผ่านน่องแก้มเป็นสายยาวจรดปลายคางยุวชนสาวรุ่นพี่พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ทำให้ฟายเกอหมิงยิ่งปวดใจ ส่วนโจวอิงไท่ก้มหน้าคู้ห่อตัวลง ยกมือปิดสายตาโกรธจัดร้ายกาจไม่ให้ใครเห็น‘นังหลินลู่เสียน แกกล้าทำฉันขนาดนี้ คอยดูเถอะแกจบไม่สวยแน่'“ฟานเกอหมิง…จุ๊ ๆ นายนี่มันโดนพิษดอกบัวจนสมองกลับไปหมด นายจะแจ้งตำรวจน่ะรู้สาเหตุหรือยังว่าทำไมยัยนี่ถึงโดนฉันตบ” หลินลู่เสียนเหยียดสายตามองฟานเกอหมิงอย่างดูแคลนชัดเจนชายหนุ่มถูกมองจนใบหน้าชาวาบดวงตาของผู้ดูแลกลุ่มยุวชนแข็งกร้าวขึ้นแล้วหายไปในเวลาต่อมา จังหวะเดียวกับที่หลินลู่เสียนหันศีรษะไปมองโจวอิงไท่ที่ยืนทำตัวสั่นอยู่ข้างกัน“อิงไท่ทำอะไรสหายจนถึงกับต้องลงมือลงไม้กัน” ฟานเ

ชีวิตก่อนเธอมีบุญคุณกับบ้านฉางที่หัวหน้าฉางยอมเขียนจดหมายย้ายหมู่บ้านให้โดยง่าย เพราะหยางอ้ายกั๋วตกน้ำไข้ขึ้นสูงกลางดึกทำอย่างไรก็ไม่ลด ได้ยาลดไข้แบบเม็ดของหลินลู่เสียนจึงรักษาชีวิตไว้ได้แต่เพราะไข้สูงเผาสมองนานเกินไป…เด็กคนนั้นพอฟื้นขึ้นมาจึงไม่เหมือนเดิม สมองถดถอยกลับไปราวกับเด็กสามขวบ“ฉันไม่อยากแลกบุญคุณคนด้วยชีวิตของเด็กคนหนึ่งหรอกนะ”บุญคุณนั้นแม้จะสำคัญมากในชีวิตก่อน แต่ถ้าหลินลู่เสียนเปลี่ยนแปลงชีวิตไม่ให้ซ้ำรอยเดิม มันก็ไม่ได้จำเป็นอีกต่อไปแต่ติดตรงที่เธอไม่รู้ว่าหยางอ้ายกั๋วตกน้ำตอนไหน ตกตรงไหนเนี่ยสิ!หรือว่า…จะเป็นตอนที่ฝนแรกของปีตกลงมาหลินลู่เสียนคิดว่าเป็นไปได้ เพราะฝนตกแล้วเป็นความยินดีให้กับชาวนาที่ทำนาปลูกข้าว เป็นสัญญาณแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ข้าวจะได้ผลผลิตเต็มหน่วยเพราะมีน้ำเพียงพอพอฝนตกเด็ก ๆ หลายบ้านก็ออกมาวิ่งเล่นน้ำฝน“เหลือจุดที่ตกน้ำสินะ” เธอพึมพำกับตัวเอง สายตาก็สอดส่องมองไปรอบบึงน้ำ“พี่ลู่เสียนคะ แล้วเราต้องไปแทงปลาตรงไหนเหรอคะ ในเมื่อเราไม่รู้ว่าจุดไหนน้ำตื้นน้ำลึกเธอเกือบหลุดแล้วไม่ล่ะ!ดีที่ลี่จวนทักขึ้นมา คนที่เพิ่งมาอยู่ในหมู่บ้านแค่เดือนเดียวจะ