บททั้งหมดของ ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: บทที่ 21 - บทที่ 30

20 นาทีต่อมาตกลงกันเรียบร้อยทางกองอำนวยการก็มีประกาศทางเครื่องกระจายเสียงในหมู่บ้าน ราวกับมีงานรื่นเริงบางคนถึงขนาดจูงครอบครัวลูกเล็กเด็กแดงมานั่งดูฉางอ้ายกั๋วก็ตามปู่อย่างฉางจุนจี้มา“ก่อนอื่นไปหาท่อนไผ่ยาวราวสองเมตรมา ผู้หญิงใช้ท่อนไผ่ไม่ต้องหนามาก ผู้ชาย…”หลินลู่เสียนสอนตั้งแต่การทำลำไผ่สำหรับแทงปลา รอจนมีคนตัดและเหลาไผ่ครบก็สอนวิธีสะบัดแขน ใช้กล้ามเนื้อตรงส่วนไหนจึงจะออกแรงได้ดีการสอนแบ่งเป็นครั้งละ 5 คน สอนหลักการเสร็จก็ให้ลงมือทำ ใช้เวลา 3 ชั่วโมง จึงได้บุคคลกลุ่มแรกที่จับปลาได้“หัวหน้าฉาง ไหน ๆ คนในหมู่บ้านก็มาแล้ว ปลาที่จับได้ก็ให้ก่อไฟเผากินกันเถอะค่ะ จับเพิ่มอีกหน่อยก็ใช้ได้” หลินลู่เสียนเห็นปลากองใหญ่ก็เสนอความคิด ปลาที่จับได้จะมีปลาเหลียนกับปลาซ่ง“ปลาพวกนี้คาวนะหัวหน้าฉาง เลขาซ่ง ฉันเคยกินหนหนึ่ง”“เนื้อปลามันมีกลิ่นดิน ไม่อร่อยเลย”เป็นเรื่องปกติที่พอมีอะไรใหม่ในชุมชน ก็จะมีทั้งคนที่ยินดี คนที่ไม่ยินดี และคนที่รอดูก่อน“เหอะ! จับปลานี่เสียเวลาเปล่า หัวหน้าฉางไม่น่าจะไปบ้าจี้ตามพวกคนนอกนี่เลย” เถาฮุ่ยอันยืนส่งสายตาเหยียดอยู่บนฝั่ง ด้านข้างมีถังหู่กับสะใภ้ใหญ่ถังยืนขน

คืนนั้นไป๋จื้อหยางนอนกระสับกระส่ายอยู่บนคั่ง ร่างกายเปี่ยมพลังของวัยหนุ่มรู้สึกร้อนรุ่ม ยิ่งคิดถึงตอนแจกเนื้อและตอนเดินกลับยิ่งร้อนผ่าวสัมผัสบางเบาไม่ตั้งใจแต่เหมือนตั้งใจ“ไม่หรอกน่า ลู่เสียนคงไม่ตั้งใจมากกว่า”ปลายนิ้วนุ่มกับเล็บมนสะกิดแผ่วตรงกลางอุ้งมือหยาบของเขา สัมผัสนั้นแทบมอดไหม้เส้นประสาทตลอดร่างกายให้ตื่นตัว จนเขาต้องรีบรับเนื้อหมูป่าทั้งหมดมาถือไว้แล้วสาวเท้าเดินนำกลับออกไปโดยไม่รู้ว่าด้านหลังหลินลู่เสียนยกยิ้มกริ่มตามหลังแม้เขาจะเดินออกมาก่อนแต่พอถึงด้านนอกก็ยังต้องหยุดรอคนอื่น หลินลู่เทียนเดินตามมาทัน แต่คงเพราะรีบจึงทำท่าสะดุดหินจะล้ม เขาจึงรีบหันไปรับคนตัวบางได้ทัน“ระวัง!!”เส้นผมดำขลับหลุดกระจายออกจากเปีย ปลายผมปัดผ่านใบหน้าของเขา มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ สดชื่นเหมือนดอกมะลิ ฝ่ามือเล็กคว้าท่อนแขนเขาด้วยความตกใจ มือนั้นเลื่อนลงเล็กน้อยเหมือนลูบไล้“ขอบคุณนะคะพี่หยาง ทางเดินมันมืดน่ะค่ะฉันวางเท้าไม่ระวังถึงได้เหยียบหินแล้วจะล้ม” หลินลู่เสียนเหมือนจะเขินอาย จึงยกข้างนิ้วชี้แตะปากขัดเขินก้มหน้าน้อย ๆ แล้วเอียงหนี‘เชี่ย…โคตรน่ารัก’ท่าทางขัดเขินนี้น่ารักอ่อนหวานจนหัวใจเขาเต้นตุบ

ก๊อก ก๊อก…“ลู่เสียน ลี่จวน พวกเรามาแล้ว” ไป๋จื้อหยางเคาะประตูเรือนก็ถอยออกมาจัดเสื้อ จับผม มือไม้เกะกะไปหมดระหว่างยืนรอคนด้านในเปิดประตูใจก็เต้นรัวดั่งกลองศึกแอ๊ด…บานประตูไม้ค่อย ๆ แง้มออกเผยวงหน้ารูปไข่หวาน แต่รอยยิ้มที่เปิดออกหวานละมุนยิ่งกว่า!!!ความงดงามที่เปิดให้เห็นเต็มตาทำเอาไป๋จื้อหยางแทบหยุดหายใจ ดวงตาดอกท้ออ่อนละลายหวานเชื่อมกวาดไล่จากผิวหน้าขาวกระจ่างเอิบอิ่ม ริมฝีปากแดงเรื่อแวววาว คิ้วโค้งขนตางอนเป็นแพหนาผมยาวรวบบิดเป็นมวยปักปิ่นไม้หอมแกะสลักลายดอกบ๊วย มีลูกผมคลอเคลียตรงแก้มนวลสองข้าง‘สวยเหมือนนางฟ้า’พอคิดว่าเธอแต่งตัวเสียสวยงามเพื่อตัวเอง ใจยิ่งพองโตปนขัดเขิน โหนกแก้มกับปลายติ่งหูร้อนผ่าวขึ้นมาทันที“ลู่เสียนวันนี้สวยจังเลย” คำพูดชมทื่อ ๆ แต่กลับกระแทกใจคนฟังได้ผลดี หลินลู่เสียนที่คิดว่าคุมอารมณ์ได้รู้สึกเขินอายจนต้องเม้มปากบ้างแล้ว“เข้ามาก่อนค่ะ”ชายหนุ่มหญิงสาวที่ต้องตากัน หลุดเข้าไปอยู่ในโลกที่สายตามองเห็นเพียงกันและกัน ส่วนเกินอย่างฉือเหว่ยเฉิงที่ยืนไร้ตัวตนด้านนอกก็มีความคิดเป็นของตัวเอง‘เชี่ยไรวะเนี่ย! อย่างกับคู่ดูตัวนัดเจอกัน ฉิบหายมาก ต้องหาทางชิ่งก่อนด

ผ่านไปค่อนคืนยังไม่มีอะไรผิดแปลกเกิดขึ้น ชาวบ้านได้เหล้าต้มของลุงเขยผู้หนึ่งดื่มกินก็เริ่มเมามาย คนส่วนหนึ่งตัดสินใจกลับไปพักผ่อน“สหายหลิน ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?” คงฮุ่ยฉิงรอเวลาจนชาวบ้านเริ่มไม่มีสติก็เริ่มดำเนินตามแผน‘มาแล้ว! รอจนจะหลับ ชักช้าจริง'หลินลู่เสียนแอบบ่นในใจ ใจจริงอยากรีบจัดการให้เสร็จจะได้รีบกลับไปนอนบ้าง“พวกเรามีเรื่องต้องคุยกันหรือไง?” โดนตวัดเสียวหงุดหงิดถาม คงฮุ่ยฉิงกัดปากข่มอารม พยายามฝืนยิ้มให้“ไม่มีอะไรมากหรอก พอดีฉันมาคิดดูแล้ว เราก็ไม่ได้ขัดแย้งอะไรกัน มีแต่พวกฉันที่คอยหาเรื่องเธอก่อน เลยอยากจะมาขอโทษเธอน่ะ ฉันชงน้ำหวานมาขอโทษเธอด้วย หวังว่าเธอจะรับไว้”คงฮุ่ยฉิงขอโทษเสียงสบาย ๆ ยื่นแก้วน้ำที่ใส่น้ำหวานส่งให้ ในใจก็ลุ้นว่าหลินลู่เสียนจะรับไว้หรือเปล่า ไม่กี่อึดใจเด็กสาวก็ยื่นมือมารับแก้วในมือเธอเอาน้ำหวานเทใส่แก้วของตัวเองจึงวางใจ“มานั่งคุยกันหน่อยสิ ฉันอยากรู้ว่าพวกเธอมีปัญหาอะไรกับฉันนัก กาน้ำหวานวางบนตอไม้ก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยดื่ม” หลินลู่เสียนรีบพูดดักคอก่อนคงฮุ่ยฉิงจะเดินหนีเท่ากับบังคับให้หล่อนต้องนั่งลงคุยคงฮุ่ยฉิงมองตอไม้ที่อยู่เยื้องไปทางด้านหลัง เ

หลินลู่เสียนเดินเข้าไปลูบโต๊ะหนังสือไม้หวงฮวาหลี กลางโต๊ะมีรอยขวานฟัน ขาหักหายไปสองข้าง โต๊ะเป็นโต๊ะแบบมีลิ้นชักสองข้าง แต่ลิ้นชักด้านหนึ่งว่างเปล่า“น่าเสียดาย…” โต๊ะตัวนี้คล้ายกับของคุณปู่ของเธอที่ถูกทางการยึดไปพร้อมบ้านเธอลองดึงลิ้นชักออกมาสภาพยังดี ตอนที่ลูบขอบลิ้นชักเธอพิจารณาความหนาของขอบโต๊ะกับความสูงของลิ้นชัก ก่อนจะมองซ้ายมองขวาว่ามีคนเข้ามาในโกดังนี้อีกไหมหลินลู่เสียนมุดลงใต้โต๊ะที่ตั้งเอียง ใช้ข้อนิ้วเคาะด้านบนได้ยินเสียงกลวงก๊อง ก๊อง..‘ช่องลับแบบบานเลื่อนไม้แผ่นเดียว?’ตุบ!พอบานเลื่อนเปิดออกของที่ถูกซ่อนก็หล่นลงบนตัก เป็นหนังสือคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี รวม 6 เล่ม แม้แต่หลินลู่เสียนยังตกตะลึงจนตาค้าง‘นี่…โชคดีเกินไปแล้ว?’หลินลู่เสียนรีบเก็บหนังสือใส่ช่องลับ แล้วรีบเดินกลับไปหาพนักงานขายวัยกลางคน“สหายคะ ฉันอยากได้โต๊ะที่อยู่ในโกดังแรกต้องทำยังไงเหรอคะ พอดีฉันยกเองไม่ไหวน่ะค่ะ” ลำพังแรงผู้หญิงยกโต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวนั้นไม่ขึ้นแน่นอน“ของในนี้ใครมีปัญญาหยิบฉวยก็เอามาชั่งคิดเงิน”“สหายช่วยฉันยกได้ไหมคะ ฉันสามารถจ่ายค่าแรงเพิ่มให้ได้ค่ะ แค่ยกมาชั่งน้ำหนักขายเดี๋ยวตอนขนฉั