บททั้งหมดของ ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: บทที่ 41 - บทที่ 50

กลางดึกคืนนั้นไป๋จื้อหยางลอบย่องออกจากบ้านพักยุวชนชาย ด้วยความสามารถของเขาชายอีกสามคนในห้องไม่รู้สึกตัว เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวเขาจึงไม่บอกอาเฉิง“พี่ชายจื้อหยาง รีบเข้ามาเร็ว” ซุนลี่จวนลุกออกจากที่นอนมาเดินวนรอเปิดประตูรั้วได้สักพัก อากาศกลางคืนที่เริ่มเย็นทำให้หน้าแดงเพราะแรงลมเด็กสาวไม่โชคดีหรือมีความสามารถแบบไป๋จื้อหยาง ตอนเธอลุกขึ้นหลินลู่เสียนก็ตื่นแล้ว‘ลี่จวนตื่นขึ้นมาทำอะไรเวลานี้?’หลินลู่เสียนลุกขึ้นมาแง้มประตูห้องไว้ เงี่ยหูฟังลี่จวนเดินออกไปข้างนอกสักพักก็กลับมา เสียงฝีเท้าย่องเดินไปทางห้องครัว“ต้มน้ำแกงปลาก่อนนะคะ ต้มทิ้งไว้แล้วค่อยทำเส้นหมี่”“ได้ น้ำแค่นี้พอไหม ใส่อะไรบ้าง”“พี่คะ เกลือหยิบมือจะใส่ทั้งกำไม่ได้!”เสียงคุยอู้อี้ เสียงโฉงเฉงดังบ้างเบาบ้างลอยมาให้ได้ยิน หลินลู่เสียนยืนยิ้มพิงกรอบประตู หัวใจอิ่มสุขลืมวันนี้ไปเสียสนิท…ชีวิตนี้ต่างจากชีวิตก่อนตรงที่พี่หยางมีลี่จวนแนะนำ เธอกลับไปนอนรอไม่รู้เรื่องรู้ราวต่อดีกว่า ปล่อยให้สองคนนั้นหัวหมุนกันอยู่ในครัวต่อไปก๊อก ก๊อก…ถึงเวลาตื่นนอนตอนเช้า เสียงเคาะประตูหนักแน่นต่างจากทุกที ทำให้หลินลูาเสียนที่กำลังงัวเงียลืมตา

ยังไงก็หนีไม่พ้น ในเมื่อคนก็ยกมาเอาเรื่องถึงหน้าบ้านขนาดนี้แล้ว จึงจำใจเดินกระมิดกระเมี้ยนออกมา“มีอะไรกันคะพ่อ” โค่วเจียอี้ถามเสียงเบา ทำหน้าซื่อ“แกบอกมาสิว่าไปเที่ยวพูดไปทั่วว่ายุวชนหลินสานสัมพันธ์กับคนในหมู่บ้านใช่ไหม ผู้ชายคนนั้นเป็นใครไปตามตัวมาเดี๋ยวนี้” หัวหน้าโค่วที่มองหน้าลูกสาวที่ดูไม่สำนึกก็ยิ่งโมโห“ก็ฉันได้ยินมาแบบนี้จริง ๆ” โค่วเจียอี้ตาแดงขบริมฝีปาก บอกชื่อชายหนุ่มคนหนึ่งออกมาอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจหัวหน้าโค่วได้ยินชื่อผู้ชายก็หลับตาอย่างสิ้นหวัง“หัวหน้าฉาง เลขาซ่ง”หลินลู่เสียนได้ยินข่าวจากป้าฉีแกว่าหัวหน้าทั้งสองของกองพลมาทวงความเป็นธรรมให้ก็รีบปั่นจักรยานตามมากับไป๋จื้อหยางโค่วเจียอี้เห็นคนที่ทำให้เธอเดือดร้อนมาถึงบ้านก็แอบมองโกรธเกรี้ยว แต่ต้องสะดุ้งตกใจเพราะสายตาเย็นเยียบของไป๋จื้อหยาง เธอรีบหดตัวไปหลบหลังพ่อตัวสั่นเทา‘ฮือ น่ากลัวสายตายังกับมองคนตาย'“ยุวชนหลิน ผมไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นถ้าคนของผมทำผิดจะลงโทษให้เป็นเยี่ยงอย่างแน่นอน” หัวหน้าโค่วแสดงความจริงใจ“หัวหน้าโค่วขอบคุณที่เข้าใจค่ะ เรื่องนี้มีผลกับชื่อเสียงและมันทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันไม่อาจปล่อยผ่

หลินลู่เสียนพอขึ้นฝั่งได้ก็เกือบจะหมดสติไป ยังดีที่ชาวบ้านยังพอมีจิตสำนึก ป้าสะใภ้สองคนช่วยกันหอบหิ้วเธอกลับบ้านพักยุวชนป้าฉีกับซุนลี่จวนแตกตื่นพาเธอไปยังโรงพยาบาลในตัวเมือง โดยเหมารถแทรกเตอร์ไปส่ง“ยุวชนหลินบอกว่ามีคนผลักตกน้ำ ใครชี้ตัวคนผลักได้จะให้เงิน 100 หยวน”“100 หยวนเลยเหรอ ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม!”“นี่ตั้งใจทำร้ายถึงตายเลยนะ ผลักตกน้ำถ้าว่ายน้ำไม่เป็นก็ตายสถานเดียวเลย”การตกน้ำก็มีเรื่องให้พูดมากกันอยู่แล้ว ยิ่งเป็นการผลักตกอย่างตั้งใจ ข่าวลือยิ่งร้อนแรงทุกคนในหมู่บ้านต่างช่วยกันมองหาคนร้ายไม่ใช่คุณธรรมอะไรหรอก เพื่อเงินล้วน ๆ‘หนาว อึดอัด ปวดหัว'“นะ น้ำ…แค่ก แค่ก” เสียงแหบสั่นของเด็กสาวร่างกายบอบบางบนเตียง หันเหความสนใจของพยาบาลสาวที่กำลังเปลี่ยนขวดน้ำเกลือ“คนไข้รู้สึกตัวแล้วเหรอคะ กินน้ำก่อนค่ะ เดี๋ยวฉันตามคุณหมอมาดูอาการคุณ”หลินลู่เสียนรู้สึกคอไม่แห้งมากนักหลังได้ดื่มน้ำ ตอนนี้ตัวเธอรู้สึกไม่สบายตัวแถมยังอ่อนแรง หันมองรอบตัวน่าจะเป็นโรงพยาบาล‘แค่ก แค่ก แฮ่ก แฮ่ก” พยาบาลตามหมอมาดูอาการหลินลู่เสียน คนไข้ไอแรง แถมมีอาการเหนื่อยหอบ มือกำตรงชายโครงเพราะรู้สึกปวด“คนไข้มีไข้ส

กลางดึกคืนนั้นโจวอิงไท่เห็นตำรวจมาสืบสวนเรื่องการตกน้ำของหลินลู่เสียน แล้วยิ่งชาวบ้านพูดกันหนาหูจนเรื่องยิ่งกระฉ่อน รู้สึกร้อนรนไม่เป็นสุข เธอนัดพี่เกอหมิงมาหา“อิงไท่ เปิดประตูหน่อย” ฟานเกอหมิงร้องเรียกเสียงต่ำอยู่ตรงประตูหลังครัวโจวอิงไท่ไม่ได้จุดตะเกียง เพราะไม่ต้องการให้คนผิดสังเกต“พี่เกอหมิง ตำรวจมาสืบสวนแล้ว จะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?” เสียงของโจวอิงไท่สั่นเพราะตื่นกลัวความจะแตก“ไม่มีหลักฐานกับพยานไม่ต้องกลัวไป ตอนนั้นไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลยนอกจากผู้ชายคนนั้นที่โดดลงไปช่วยหลินลู่เสียน” ฟานเอกหมิงสวมกอดหญิงสาวในดวงใจ ลูบหลังปลอบประโลมให้คลายใจใบหน้าชายหนุ่มเรียบเฉยราวกับเรื่องที่พูดเขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับมัน“ผู้ชายคนนั้นไม่เห็นว่าพี่เป็นคนผลักหล่อนใช่ไหมคะ” โจวอิงไท่กระซิบถามเบากลัวคนจะได้ยิน“หึ…เขาเดินมาไม่ทันหรอก พี่หลบลงในน้ำตรงจุดที่น้ำไหลจากลำธารลงสู่บึงตั้งแต่นังนั่นหล่นลงไปในน้ำแล้วฟานเกอหมิงยิ้มมุมปากบอกเสียงเฉยชา ที่เขาผลักนังนั่นตกน้ำจะว่าเป็นความคิดชั่ววูบก็ไม่เชิง เขาเพียงแค่เห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะถึงลงมือ ใครจะคิดว่านังนั่นว่ายน้ำเป็นแถมยังโชคดีขนาดมีผู้ชายกระโดดลงไ

พวกเขาขนของในบ้านหลายเที่ยว เพราะหลินลู่เสียนให้ขนเอามาทั้งหมด ของห่อใส่ผ้ายางกันน้ำป้องกันการเปียกชื้นโดยเฉพาะเครื่องนอน ฟูก หมอน ผ้าห่ม และเสื้อผ้าเสบียงอาหารสามารถนำใส่กระสอบขนมาได้จึงไม่ยุ่งยากเท่า เหลือก็แต่ผักสดที่เก็บไว้ในยุ้งฉางที่ต้องขนระวัง ถ้าผักช้ำจะเน่าเสียง่าย“รอหิมะตกเบาลงแล้วค่อยไปคุยกับหัวหน้าฉาง เวลาแบบนี้ไม่มีใครคิดออกจากบ้านแน่” ไป๋จื้อหยางกับฝานเล่ยกำลังช่วยกันแขวนหมูน้ำค้างไว้ใต้ชายคารอบบ้านหมูที่เพิ่งหมักนี้ยังตากแดดตากน้ำค้างไม่ได้ที่ สองหนุ่มจึงต้องช่วยกันเพราะซุนลี่จวนทำหมูน้ำค้างไว้เยอะมาก ส่วนฉือเหว่ยเฉิงขนถ่านไปเก็บในห้องเก็บฟืนงานนอกบ้านสามหนุ่มอาสาทำทั้งหมด สองสาวจึงช่วยกันนำของไปจัดเรียง คั่งที่พวกเธอจะใช้นอนก็ทำความสะอาดปูฟูก หาเชือกมาแขวนห้อยผ้ายางล้อมเป็นสัดส่วน มีความเป็นส่วนตัวยามนอนและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า“พี่ลู่เสียน ห้องครัวที่นี่กว้างมากเลยค่ะ แถมก่อเตาไว้สองเตาด้วย” ซุนลี่จวนเอาถุงข้าวกับธัญพืชไปเก็บในครัวพอเก็บของเข้าที่ ทั้งห้าคนก็หันมาสนใจทำความสะอาดเรือนใหม่ทั้งหลัง ใครใช้ให้แต่ก่อนอยู่กันเฉพาะหนุ่มโสดช่วยกันไม่นานเรือนทั้งหลังก็มีกลิ