บททั้งหมดของ ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: บทที่ 51 - บทที่ 60

117

ตอนที่ 25 ประโยชน์ของฤดูหนาว (2)

พวกหลินลู่เสียนกลับมาจากอำเภอด้วยรถแทรกเตอร์ นอกจากถุงขี้เลื่อยแล้ว แต่ละคนไม่มีอะไรติดมือกลับมา ตัวอำเภอข้าวของทุกอย่างเริ่มขาดแคลนแล้วยิ่งตลาดมืดถูกปิด เสบียงยิ่งขาดตลาดคนที่ชะล่าใจไม่ยอมตุนของสายเกินไปที่จะหาซื้อ“เหว่ยเฉิง มาช่วยขนท่อนฟืนหน่อย”หลินลู่เสียนเรียกแค่คนเดียว แต่คนที่เหลือก็ตามมาอยู่ดีเพราะอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไร“พี่ฝานไปขอยืมจอบจากกองอำนวยการมาสักสองอัน”สั่งงานเสร็จก็หันมาเลือกฟืนท่อนในห้องเก็บฟืน เลือกขนาดใหญ่กว่าท่อนแขนตัวเองสามเท่า มากองไว้บนพื้น ความยาวแต่ละท่อนราว ๆ 70 เซนติเมตร“ให้ขนออกไปเลยไหมเจ๊” ฉือเหว่ยเฉิงก้มลงหอบฟืนเอาไปกองไว้ลานข้างหลังบ้าน“ไว้นั่นล่ะ… ลี่จวนเธอเข้าบ้านไปติดไฟต้มน้ำ กับเตรียมจุดถ่านในอ่างดินกลางบ้านไว้”ในบ้านตอนนี้เย็นมากจนขนลุก ให้ลี่จวนเตรียมห้องให้อุ่นไว้ก่อนพอเสร็จงานจะได้พักสบาย ๆ“พี่หยางกับพี่ฝานช่วยขุดหลุมให้หน่อยค่ะ เอาที่ยาวสัก 1 เมตร ลึกสัก 80 เซนติเมตร”ผืนดินแห้งแข็งใช้เวลาขุดสักพักก็ได้หลุมขนาดที่ต้องการ ไป๋จื้อหยางหยิบไม้สองท่อนวางขวางหลุม จากนั้นนำท่อนฟืนวางพาดตามยาวแล้วนำท่อนฟืนที่เหลือวางทับจนเต็มหลุมวางไม้เรียงจนค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 26 เตรียมของไหว้ (2)

กินข้าวเสร็จพวกหลินลู่เสียนก็เดินรอเวลาตลาดกลางของรัฐเปิด เรื่องที่ทะเลาะกับคนในร้านอาหารก็ไม่ใส่ใจอีกตลาดกลางวันนี้คึกคักเป็นพิเศษเพราะคนซื้อและคนขาย“จำไว้เจอเนื้อสัตว์ที่จำเป็นซื้อไว้ก่อนไม่ต้องรอ เหลือได้แต่อย่าให้ขาด” นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วอาหารเย็นมื้อสุดท้ายจะออกมาในรูปแบบไหนขึ้นอยู่กับตลาดนี้พวกเขาแบ่งเป็นสามกลุ่มเพื่อเดินสามสายพร้อมกัน ช่องแรกเป็นหลินลู่เสียนกับไป๋จื้อหยางมีร้านขายเนื้อมาเปิดขาย น่าจะมาจากโรงแล่เนื้อของรัฐ คนรุมจนมองไม่เห็นหน้าคนขาย พวกเธอมองอย่างตัดใจรีบเดินต่อเดินต่ออีกห้าแผง เป็นร้านที่ชาวบ้านมาตั้งใหม่ มีผักสดต้นไม่สวยนักวาง แต่เธอว่าได้ยินเสียงไก่จากในตะกร้าสาน“สหายคุณมีไก่มาขายด้วยไหม ฉันซื้อ!” เธอรีบเดินปรี่ไปแสดงความตั้งใจ สายตาไม่ละไปจากตะกร้าในมือมีคูปองกับเงินหยวนพร้อมต่อให้โดนโก่งราคา ไก่ตัวนี้เธอต้องได้!“มีค่ะ ราคาอาจจะแพงสักหน่อยนะคะ สหายรับได้ไหม” เจ้าของร้านทำมือเป็นแบหนึ่งข้าง อีกข้างชูสองนิ้ว“ตกลง!” หลินลู่เสียนสูดหายใจลึกกับราคาที่แพงกว่าปกติสองเท่าตอนที่ยื่นมือส่งเงินกับคูปองเธอไม่ทันระวังตัวว่าจะมีคนคิดไม่ดี แต่ไป๋จื้อหยางที่ค
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 27 คืนข้ามปี (1)

“ไม่ต้องทำตัวเป็นขาหมามาประจบ ได้กินทุกคนอยู่แล้วน่า” มือเรียวสวยยกขวดกระเบื้องสีขาวที่มีฉลากสีแดงแปะด้านหน้า‘กุ้ยโจวเหมาไถ’หลินลู่เสียนเปิดฝาให้กลิ่นหอมอบอวลของสมุนไพรลอยอวลอยู่ในห้อง ไปกระตุ้นต่อมน้ำลายของชายหนุ่มในบ้านแต่ละคนกลืนน้ำลายจนลูกกระเดือกแหลมสุราเหมาไถ นับเป็นสุราประจำชาติของจีน มีราคาแพงและหาซื้อได้ยาก ขวดที่อยู่ในมือเธอเป็นขวดที่คุณปู่เคยเปิดแล้วแต่ยังดื่มไม่หมดงัดออกมาฉลองก็สมควรแล้วล่ะ“กินข้าวเสร็จเราช่วยกันทำความสะอาดบ้าน ล้างบ้านทั้งสองหลังให้เรียบร้อย พวกเสื้อผ้าที่ยังไม่ซักวันนี้ก็ต้องซักให้หมด”“เข้าใจแล้ว”ทุกคนรับทราบงานที่ต้องทำวันนี้ การทำความสะอาดบ้านทั้งหลังอย่างละเอียดไม่ง่ายเหมือนที่คิด แต่ละคนจึงเร่งมือกินข้าวกันให้เสร็จเร็ว ๆ“เราควรไปช่วยอาจารย์ทำความสะอาดเพิงพักที่คอกวัวไหม?” ฉือเหว่ยเฉิงถามขึ้นตอนปีนขึ้นไปปัดหยากไย่ตรงมุมหลังคามุงแฝก“ถ้าไปแบบเปิดเผยคงทำไม่ได้ ถึงหมู่บ้านนี้จะไม่เข้มงวดเหมือนที่อื่น แต่นักโทษที่ถูกส่งมาปรับเปลี่ยนความคิดทางการเมืองก็ยังถูกจับตามอง”คำพูดของไป๋จื้อหยางเป็นความจริง ที่พวกเขาต้องระวัง“เอาไว้เราชวนอาจารย์มากินอาหา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 27 คืนข้ามปี (2)

อาหารมื้อใหญ่ถูกกวาดเสียจนเกลี้ยง กินเสร็จต้องรีบเก็บล้างเพราะพรุ่งนี้เชื่อกันว่าห้ามทำงานบ้านจัดการทุกอย่างแล้วทุกคนก็ยกกันออกมานั่งนอกเรือน ที่ตอนนี้จุดกองไฟขนาดใหญ่ให้ความอบอุ่นไว้ตรงลานบ้าน“ใครจะรอข้ามปี ก็ออกมานั่งรอ มีพวกขนมถังหยวนให้กิน” หลินลู่เสียนวางถ้วยลงบนแคร่ไม้“พี่ลู่เสียน ฉันจะกลับเข้าไปทำเจียวจื่อ (เกี๊ยว) ก่อนค่ะ” เกี๊ยวเป็นสัญลักษณ์ถึงความมั่งคั่งร่ำรวย เพราะฉะนั้นจะขาดไม่ได้“พี่ไปช่วยห่อ” หลินลู่เสียนอาสาไปช่วยห่อเกี๊ยว จะปล่อยให้ทำงานคนเดียวได้ยังไง“เดี๋ยวอาจารย์กลับก่อน ตกดึกจะมีคนมารอข้ามปีตรงลานตากข้าว ถ้าเห็นอาจารย์ไม่อยู่จะแย่เอา” เขาก็อยากนั่งรอข้ามปีกับเด็ก ๆ แต่สถานะไม่เอื้ออำนวยฝานเล่ยเดินไปส่งอาจารย์กลับเหลือไป๋จื้อหยางนั่งอยู่กับฉือเหว่ยเฉิงสองคน“เดี๋ยวผมไปช่วยลี่จวนทำเกี๊ยวดีกว่า พี่อยู่นี่แหละ” ฉือเหว่ยเฉิงเดินเข้าบ้านไป สักพักหลินลู่เสียนก็เดินออกมานั่งบนแคร่ไม้ไผ่“ดูเหมือนฉันจะไม่มีฝีมือการทำอาหารเลยจริง ๆ ค่ะ นี่ก็โดนลี่จวนไล่ออกมา”หลินลู่เสียนกลอกตา ไม่สลดหรือรู้สึกแย่ที่ทำอาหารไม่ได้ ฉันสวย ฉันรวย ต่อไปหาเงินให้ได้เยอะ ๆ ก็จ้างคนมาทำให้ก
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 28 ญาติที่ชัง (1)

หลินลู่เสียนตัดสินใจให้ทั้งสองอยู่เธอทำเป็นคาดเดาไม่ได้ว่าสองคนนี้แต่งงานกันแล้ว การจะให้คนนอกมาอยู่ต้องแจ้งหัวหน้าหมู่บ้าน“หัวหน้าฉางคะ ในเมื่อที่พักเป็นของส่วนรวมก็ให้พวกเขาจ่ายเงินเข้ากองพลเป็นค่าเช่าก็แล้วกัน คนละ 3 เหมาต่อคืน”หัวหน้าฉางพอรู้ว่าเป็นญาติหลินลู่เสียนก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะถึงยังไงบ้านพักยุวชนสองหลังนั้นก็ว่าง แต่พอเจอข้อเสนอนี้ทำให้รู้ว่าญาติที่มา ไม่ได้สนิทสนมกับยุวชนหลิน“หัวหน้าหมู่บ้านให้อยู่บ้านพักยุวชนได้ ค่าเช่าวันละ 3 เหมาต่อคน” หลินลู่เสียนพาฟางผิงกับหลินอี้จวินมาบ้านพักของเธอและโจวอิงไท่“อะไรนะ ต้องจ่ายวันละ 3 เหมาต่อคนเลยเหรอ ลู่เสียนฉันขอพักกับเธอได้ไหม เธอก็รู้ว่าบ้านฉันค่อนข้างลำบาก ให้ฉันนอนตรงพื้นที่โถงกลางก็ได้”ฟางผิงเห็นกระถางดินในห้องโถง และอากาศอุ่นสบาย คิดว่าที่นั่นเธอนอนได้สบายเลยด้วยซ้ำ“แล้วเธอมีเงินซื้อตั๋วรถไฟมาที่นี่ได้ยังไง นี่เป็นคำพูดหัวหน้าหมู่บ้านถ้าไม่อยากจ่ายคงต้องนอนบ้านเดียวกับหลินอี้จวิน ชื่อเสียงเธอจะไม่เสียหายเหรอ?”หลินลู่เสียนพยายามกดดันให้ฟางผิงเลือก แต่ยังไงเธอก็ต้องให้พวกเขาจ่าย อยู่ที่ว่าจะเลือกจ่ายเท่าไหร่“นอนบ้านเดี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 28 ญาติที่ชัง (2)

หลินอี้จวินวิ่งเข้าไปเอาฟืนติดไฟตามที่หลินลู่เสียนบอก แล้วสองสามีภรรยาก็รีบหนีหัวซุกหัวซุนไปยังบ้านที่ขอเช่าอยู่“พี่ลู่เสียนสองคนนี้มีชีวิตรอดมาจนถึงป่านนี้ได้ยังไง ทำอะไรไม่เป็นเลยทั้งสองคน” ซุนลี่จวนยังนึกทึ่งแถมพวกเขายังกล้ามาหาพี่ลู่เสียนทั้งที่ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลยสักอย่าง“คงกะมากินดื่มอยู่อย่างคุณหนูคุณชาย ให้เจ๊ลู่เสียนเลี้ยงดู โลกนี้มันมีเรื่องดี ๆ แบบนั้นด้วยเหรอ” ฉือเหว่ยเฉิงต้องยอมรับว่าเขาได้เปิดหูเปิดตา“โลกนี้มีคนทุกรูปแบบ” ฝานเล่ยพึมพำเสียงเบา“เสียนเออร์ไม่เป็นไรนะ อย่าอารมณ์เสียกับคนแบบสองคนนั้นเลย ถ้าพวกเขาไม่ยอมกลับ เดี๋ยวพวกเราช่วยไล่กลับเอง” ไป๋จื้อหยางมาช่วยลูบหลังปลอบ คนตัวเล็กตอนนี้หน้าตาเดือดจัดแทบจะพ่นไฟ“น่าโมโหชะมัด”หลินอี้จวินเดินเข้าไปในบ้านพักก็รีบเป่าฟืนให้ไฟลุกขึ้น ใช้ฟืนซีกอันเล็กเป็นเชื้อไฟ ไม่นานฟืนใต้เตียงคั่งก็จุดติดให้ความอบอุ่นตลอดทางตั้งแต่เดินออกมาจากบ้านพักรวมของยุวชน หลินอี้จวินก็เดินกระแทกกระทั้นมาตลอดทาง“นังหลินลู่เสียน แกคิดว่าแกเป็นใคร ทายาทสายตรงของบ้านใหญ่เหรอ เฮอะ! สุดท้ายแกก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ต้องแต่งออก จะสืบทอดตระกูลได้ยังไง”
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 29 เริ่มเนื้อหาเล่ม 2 เรื่องบังเอิญ (1)

หลินลู่เสียนมารู้ว่าฟางผิงวางยาเธอ ตอนที่กำลังเดินไปที่บ้านหัวหน้าฉางกับซุนลี่จวน ตรงลานตากข้าวมีชาวบ้านมารวมกลุ่มกันช่วงกลางวันเพื่อนั่งตากแดดอุ่นชาวบ้านหลายคนแอบนินทาและเรียกเธอด้วยคำเรียกหลายอย่าง'หัวขโมยตัวน้อย'‘อวดอ้างของผู้อื่นรวย’‘หมาป่าตาขาว’บ้านถังเป็นตัวตั้งตัวตีในการว่าร้าย คนที่นางเถาฮุ่ยอันพูดคุยก็เป็นป้าสะใภ้ปากยาวที่สนิทสนมกัน นั่งหัวเราะคิกคักยิ่งพูดยิ่งคะนองปาก“ญาติยังพูดอีกนะว่าเด็กนั่นเอาคูปองของที่บ้านมาหมด แบบนี้คือขโมยคูปองมาหรือเปล่า?”“มิน่าล่ะอยู่ดีกินดี มีเนื้อกินกันตลอด”“เหอะ จะอะไรเสียอีก ตัวขาดทุนทำงานลงแรงไม่ได้ ไม่มีบ้านไหนเขาจะให้คูปองกับเงินมามากขนาดนั้นหรอก ขโมยมาแน่อยู่แล้ว” เถาฮุ่ยอันหน้าตาเย้ยหยันเต็มที่ เรื่องทับถมคนที่นางชิงชังไม่มีพลาดแม้ชาวบ้านจะอิจฉาชีวิตความเป็นอยู่สุขสบายของหลินลู่เสียน แต่ยุวชนคนนี้ใจกว้างมีบุญคุณหลายอย่างกับชาวบ้าน โดยเฉพาะถ่านดำที่พวกเขาได้รับมา ทำให้หน้าหนาวนี้ไม่ยากลำบาก ย่อมมีคนทนไม่ไหวพูดปกป้องสักคำสองคำ“นางเถา มีปากก็อย่าพูดไปเรื่อย เราไม่รู้ว่าเรื่องจริงเป็นยังไง”“ใช่ แกจะไปฟังความข้างเดียวจากปากคนอื่นแล้ว
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 29 เรื่องบังเอิญ (2)

เดือนครึ่งผ่านพ้นไปน้ำในบึงและลำธารที่จับตัวแข็งละลายหมดแล้ว พวกหลินลู่เสียนกับซุนลี่จวนย้ายกลับไปยังบ้านดินหลังเดิม อาจารย์สวีก็ย้ายวัวกลับไปที่คอกการติวคณิตศาสตร์เข้มข้นถึงคราวยุติ เวลาสามเดือนสามารถอัดเนื้อหาเพื่อการสอบเข้าได้อย่างไม่น่าเชื่อ แม้อาจารย์สวีจะบอกว่าเนื้อหาที่สอนไปเป็นในส่วนของมัธยมต้นเท่านั้นเนื้อหาของมัธยมปลายอาจารย์จะทำสรุปให้พวกเขามาอ่านกันเอง มีส่วนไหนที่ติดขัดค่อยส่งตัวแทนไปแอบถามตอนกลางคืน“ลี่จวน พี่มีเรื่องขอให้ช่วยหน่อย คืนนี้รอหนุ่ม ๆ กลับบ้านไปก่อนไว้เราค่อยคุยกัน” ซุนลี่จวนมองหลินลู่เสียนที่ดูเคร่งเครียดไม่เป็นตัวของตัวเองก็เครียดตามต้องเป็นเรื่องร้ายแรงคอขาดบาดตายแน่เลย!หลินลู่เสียนมีเรื่องให้คิดไม่ตกตัดสินใจไม่ได้ตลอดทั้งวัน พอเธอเงียบคนอื่นก็พลอยเงียบตาม แต่ในใจหลินลู่เสียนห่างไกลจากความเครียดที่คนรอบตัวคิดมาก‘ไปเอาถุงยางมาเก็บไว้ก่อนดีไหม?’เดือนหน้าในชีวิตก่อน เธอแต่งงานกับพี่หยางถ้าไม่อยากรีบท้องก็ต้องป้องกันไว้ก่อน แต่ถ้าถึงเวลานั้นแล้วยื่นส่งให้พี่หยาง ผู้ชายเขาจะคิดยังไงกันล่ะ…โอ๊ย! คิดไม่ตกจะปรึกษาใครก็ไม่ได้!“พี่ลู่เสียน มีเรื่องกลุ้มใจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 30 มองหาอาจารย์คนที่สอง , ขอแต่งงาน (1)

คู่รักที่บังเอิญพบกันอับอายจนอยากหายตัวได้ ทั้งสองวางตัวและสีหน้าไม่ถูก หลินลู่เสียนแทบจะหลั่งน้ำตากระอักเลือด‘จะคิดเหมือนกันอะไรตอนนี้!’หมดกันภาพจำพังทลายในพริบตา เอ๊ะ! แต่คิดในอีกแง่… ไม่ใช่ว่าตาบื้อนี่เตรียมเด็ดดอกไม้ฉันแล้วเหรอ?!พี่หยางเตรียมจะขอแต่งงานใช่ไหม?!หลินลู่เสียนคิดใบหน้าที่ตอนแรกมีแต่ความอาย มาตอนนี้ประกายตากลับเปลี่ยนเป็นหวานเชื่อม การมีความทรงจำของชีวิตก่อนก็มีทั้งข้อดีข้อเสีย บางอย่างรู้ล่วงหน้าย่อมดีแต่บางอย่างก็ขาดเสน่ห์ของความคาดหวังไป“มีทะเบียนสมรสมาไหมคะ ถ้ายังไม่แต่งงานรับถุงยางไม่ได้ค่ะ ทางเราไม่สนับสนุนการกระทำผิดศีลธรรม”เสียงเย็นขาเข้มงวดของเจ้าหน้าที่พยาบาลกลางคน เหมือนน้ำเย็นสาดใส่สติให้ตื่นจากความเพ้อฝัน“แฮ่ม…ผมมีแผนจะแต่งงานครับ แต่ยังไม่อยากให้ภรรยาท้อง ไม่ทราบว่าจะขอได้หรือเปล่า” ไป๋จื้อหยางทำหน้าหนาขอ ถ้ามองดูดี ๆ จะเห็นว่าหูเขาแดงเหมือนหยดเลือด“ฉันไม่รับแล้วค่ะ เรื่องแบบนี้ให้ผู้ชายเป็นคนจัดการดีกว่า…เนอะ” หลินลู่เสียนตอบน้าพยาบาลเสียหวานหยดแต่ตาไม่หันเหจากคนทำตัวไม่รู้ไม่ชี้เธอทำทีเป็นเดินนวยนาดผ่านด้านหลังร่างสูงลำบึ้ก จากนั้น…บีบก้นแน่น
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ 30 มองหาอาจารย์คนที่สอง , ขอแต่งงาน (2)

3 อาทิตย์ต่อมาต้นฤดูใบไม้ผลิหมุนวนกลับมาอีกครั้ง หมู่บ้านทงจิวกำลังจะเริ่มลงแปลงนาในอึก 2 วัน แทนที่บรรยากาศในหมู่บ้านจะคึกคักเหมือนปีก่อนที่พวกหลินลู่เสียนเพิ่งเดินทางมาถึงปีนี้ชาวบ้านมีแต่ใบหน้ากระวนกระวาย บรรยากาศก็หนักอึ้งเหตุเพราะเริ่มมีข่าวว่า’ท่านผู้นำป่วยหนัก’“ยุวชนหลิน เธอคิดว่าข่าวนี่เป็นจริงไหม?” ป้าฉีพาหลินลู่เสียนและซุนลี่จวนขึ้นเขามาหาเห็ดป่าหลินลู่เสียนแยกตัวออกไปเก็บเห็ดหยางตู่ตามจุดที่เคยทำแผนที่ไว้ ปล่อยลี่จวนไปกับป้าฉี เธอกลับมารวมกลุ่มตรงลานพักป้าฉีถึงเริ่มเปิดปากขึ้นมา“ในอำเภอพูดกันหนาหูแล้วค่ะ ที่นั่นเขามีไฟฟ้ามีวิทยุฟัง คงจะจริงนั่นล่ะค่ะ” หลินลู่เสียนไม่ให้ความหวัง เพราะอีกไม่ถึงครึ่งปีท่านผู้นำจะจากไปที่ทุกคนกังวลและหวาดกลัวคือความไม่แน่นอนพวกชาวบ้านกลัวการเปลี่ยนแปลง…ป้าฉีเห็นหลินลู่เสียนยังมีท่าทางสบาย ๆ คิดว่าเรื่องคงไม่หนักหนา นางคิดว่ายุวชนหลินมีญาติในกองทัพคงรู้อะไรมาบ้างถึงได้มาหยั่งเชิงถามหารู้ไม่ว่าที่วางตัวสบาย ๆ เพราะหลินลู่เสียนมีแผนสำหรับอนาคตไว้รอแล้ว และอนาคตที่ว่าไม่ได้อยู่ที่นี่หลินลู่เสียนกลับมาล้างเห็ดหยางตู่ที่ได้มาแล้วนำไปตากแห้
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-02
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
45678
...
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status