บททั้งหมดของ ข้ามภพเปลี่ยนชะตาร้ายยุค70: บทที่ 31 - บทที่ 40

ตกเย็นหลินลู่เสียนมายังลานตากข้าวที่ปูพื้นด้วยผ้ายางกันน้ำเป็นกองหลายสิบกอง ด้านบนมีฟ่อนข้าวมัดกองรวมกันซ้อนทับหลินลู่เสียนเดินไปทางริมลานตากข้าว ฉางเต๋อหลุนกำลังยกฟางข้าวขึ้นตากบนไม้ให้ฟ่อนข้าวห้อยเหนือพื้น“หัวหน้ากลุ่มฉาง ทำไมเอาข้าวมาห้อยเล่นตรงนี้ล่ะ มันเอาไว้ทำอะไร” คนลงแปลงนาในกลุ่มของชายหนุ่มยืนมองแบบจับต้นชนปลายไม่ถูก“เราทดลองวิธีตากข้าวของยุวชนหลิน เธอบอกว่าแบบนี้จะทำให้ตอนนวดข้าวได้ข้าวเต็มเมล็ดไม่แตกหักง่าย นวดข้าวก็ง่าย ป้องกันหนูด้วย” ฉางเต๋อหลุนอธิบายให้ฟัง เพราะไม่ใช่ความลับอะไร“หา! ทำง่าย ๆ แบบนี้แต่ได้ผลดีจริงเหรอ?!”“ไม่แน่นา ดูอย่างวิธีหาปลาที่ยุวชนหลินสอนสิ เธอเป็นคนมีความรู้ อาจจะดีก็ได้นะ”กลายเป็นว่าทุกคนให้ความสนใจราวตากทดลองนี้กันหมด คนที่งานเสร็จเดินมาล้อมมองกันใหญ่ แล้วก็กลับไปนั่งคุยถกเถียงกัน“เหอะ! ราคาคุยมากกว่าน่ะสิ แค่เอาข้าวมาห้อยมันจะดีกว่าขนาดไหนเชียว”“นั่นสิ ยุวชนหญิงคนนี้ขยันเรียกร้องความสนใจ”เถาอุ๋ยอันกับไฉ่หงยังคงหาเรื่องพูดจากระทบหลินลู่เสียนทุกเมื่อถ้าเจอหน้า“ป้าหน้าเหี่ยว ๆ นี่ยังแหกไม่พอเหรอ” หลินลู่เสียนเชืดคางปรายตามองต่ำ เหยียดริมฝ

“ฮ่าฮ่า…เข้าใจผิดหรือตั้งใจ ลองถามคนที่หัวหน้าเนี่ยส่งไปเฝ้าคอกหมูก็รู้”ฉือเหว่ยเฉิงหัวเราะเสียงดัง มองดูเว่ยเฉียงที่หน้าซีดด้วยรอยยิ้มล้อเลียน ส่วนไป๋จื้อหยางค่อย ๆ แสยะยิ้มทำให้ใบหน้าดูเหี้ยมกว่าเดิม“ที่ยุวชนฉือพูดหมายความว่าไงรึยุวชนไป๋” เลขาซ่งหันมองคนที่ถูกพูดถึงทีละคนเนี่ยเสี่ยวเหวินกำลังยืนเงียบมองความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของลูกน้อง ชายหนุ่มเองก็กำลังชั่งใจว่าจะช่วยเว่ยเฉียงดีไหมไป๋จื้อหยางใช้โอกาสนี้รอดูว่าหัวหน้าเนี่ยจะทำยังไงต่อ“อาเมิ่ง เล่าไปตามจริงเถอะ” เนี่ยเสี่ยวเหวินแม้จะอยากเห็นแก่ความสนิทสนม แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับผู้มีเส้นสายในกองทัพ เขาไม่อยากให้ตัวเองเปื้อนโคลนนี้หยางเมิ่งที่ถูกเรียกมองเว่ยเฉียงด้วยสีหน้าซับซ้อน ทั้งผิดหวังไม่เข้าใจหลายส่วน“ไม่มีโจรอะไรทั้งนั้น เหล่าเว่ยเป็นคนเปิดกรงหมูแล้วป้ายสียุวชนไป๋” เล่าเสร็จก็เหมือนได้ปลดปล่อยความอึดอัด“เรื่องจริงเหรอเนี่ย ให้ตาย! ไอ้เด็กเว่ยนี่มันบ้าไปแล้ว”“แกทำแบบนี้ทำไม! ว่างนักรึไงฮ๊ะ! พวกเราต้องตื่นมาจับโจรปลอม วิ่งไล่จับลูกหมูกลางดึก”“อธิบายมาเดี๋ยวนี้ แกโกหกทำไม?!”ชาวบ้านเข้ามารุมผลักรุมต่อว่ารู้สึกเสียหน้าเ

หลินลู่เสียนกับไป๋จื้อหยางให้ข้อมูลกับเจ้าหน้าที่ได้ละเอียดเป็นประโยชน์ต่อการสืบสวน เจ้าหน้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุเก็บหลักฐาน พบว่ามีรอยเท้าผู้สมรู้ร่วมคิดกับถังหู่อีกคน“คนที่มากับนายเป็นใคร! สารภาพมาเสียดีกว่าเผื่อโทษจะเบาลง”ถังหู่ถูกคำถามกดดัน แล้วยังมีหลักฐานที่ตำรวจหามาได้ สุดท้ายทนความกดดันไม่ไหวสารภาพทุกอย่างออกมาจนหมดทั้งแผนที่ให้เว่ยเฉียงเบนความสนใจ ชายที่เขาชวนไปก่อเหตุด้วยก็ถูกขยายผลจนตามจับได้ในอีกไม่กี่วันต่อมาถังหู่ถูกจำคุก 4 ปี…เตรียมตัวถูกส่งไปใช้แรงงานที่ค่ายกักกันทางเหนือ เว่ยเฉียง และผู้สมรู้ร่วมคิดจำคุก 1 ปี“ขอบคุณนะคะคุณตำรวจ ฉันขอเวลาคุยกับผู้กระทำผิดได้ไหมคะ” หลินลู่เสียนมาติดตามคดีและรับทราบบทสรุป เธอค่อนข้างพอใจมาก“มันขัดกับระเบียบครับ ขอโทษครับผมไม่สามารถอนุญาตให้เข้าพบได้” จินฉางหมิงปฏิเสธ เขารักษากฎเคร่งครัดมาตลอด“ฉันขอแค่ 5 นาทีเท่านั้นค่ะ” หลินลู่เสียนต่อรอง เธอต้องการพูดกับถังหู่แค่ประโยคเดียว เพราะรู้ว่าชายหนุ่มไม่มีทางสำนึก“ก็ได้ครับ” ทนการรบเร้าไม่ไหว นายตำรวจหนุ่มจึงเดินนำไปทางห้องขัง“ถังหู่มีคนมาเยี่ยม” นายตำรวจเรียกผู้ต้องหาให้ออกมาด้านหน้าห้

“ทำไมวันนี้กลับกันเร็วจังล่ะ” ป้าฉีกับชาวบ้านกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นสนตรงข้างลานรวมตัวถามขึ้นเพราะแปลกใจแน่นอนว่าหลินลู่เสียนตั้งใจให้ไป๋จื้อหยางปั่นเลยทางกลับบ้านพักยุวชนมาทางนี้“มีเรื่องน่ะสิคะป้าฉี วันนี้ในอำเภอมีทหารออกปฏิบัติการเต็มเลย พวกฉันตกใจเลยรีบกลับ” หลินลู่เสียนรีบลงจากจักรยานไปนั่งข้างป้าฉีเล่าเสียงเบา แต่ได้ยินกันแทบทุกคน“ทหาร! ทหารทำอะไรรึ” ป้าฉีกับป้าไป๋รีบขยับมานั่งขนาบข้างหลินลู่เสียน ส่วนชาวบ้านคนอื่นหูกางผึ่งหยุดคุยกันเองไป๋จื้อหยางมองคนกระจายข่าว เพื่อหวังให้ป้าฉีไปสืบข่าวที่เหลือด้วยแววตายิ้มเอ็นดู“วันนี้ฉันออกมาจากห้างเห็นคนวิ่งหนีมาทางจุดรอเกวียนกันเต็มเลย เขาคุยกันว่าทหารลงกวาดจับคนในตลาดโรงปลาน่ะป้า”“ฮ๊า!!! สรุปเรื่องจริงเหรอเนี่ย” ป้าฉีอุทานแตกตื่น แทบนั่งไม่ติดที่สักพักเหมือนสะกดความอยากรู้ไม่ไหว“ป้าไปหมู่บ้านข้าง ๆ ก่อนนะ เดี๋ยวกลับมาตอนเย็น” ป้าฉีน่าจะคิดไปสืบข่าวจากญาติในหมู่บ้านข้าง ๆหลินลู่เสียนได้สมใจแล้วจึงชวนไป๋จื้อหยางกลับ ตอนเดินไปทางบ้านพักยุวชนพวกเขาแค่เดินจูงจักรยานตามกันไปเงียบ ๆ พอเหลือสองคนบรรยากาศกลับมีความเคอะเขินก็วันนี้พวกเขาสัมผัส

กลางดึกคืนนั้นฟานเกอหมิงลุกออกจากคั่งอย่างระวัง ขยับเคลื่อนไหวแผ่วเบาย่องออกจากห้องนอน ประตูไม่ต้องปลดกลอนแถมเขาใช้ไม้ก้านเล็กขัดไม่ให้ปิดสนิท ตอนเปิดจะได้ไม่มีเสียงพอผู้ดูแลหนุ่มออกไป ชายสามคนที่เหลือก็ลืมตาตื่นทันที พวกเขาลุกขึ้นนั่งตรงหย่อนขาลงพื้น ขยับเคลื่อนไปข้างหน้าไม่เกิดเสียง“ฟานเกอหมิงทักษะห่วยมาก หลอกได้แค่คนธรรมดาเท่านั้นล่ะ” ฉือเหว่ยเฉิงใช้น้ำเสียงดูหมิ่น ในสายตาพวกเขาที่ฝึกทักษะการต่อสู้มาหลายปีฟานเกอหมิงเป็นได้แค่ตัวตลก“ฝานเล่ย นายไม่ต้องไปก็ได้นะ” ฟานเกอหมิงไม่เกี่ยวกับฝานเล่ย ไม่มีเรื่องขัดแย้ง“ฉันอายุมากกว่าพวกนาย 6 ปี” ฝานเล่ยยิ้มมุมปากบางเบาไป๋จื้อหยางไม่ชะงักหรือกระพริบตา เป็นความจริงตามที่ยุวชนรุ่นพี่พูด เขาก็ไม่ได้มีปัญหากับคำเรียก“ผมเตือนพี่ฝานแล้วนะ”ฝานเล่ยไม่ใส่ใจคำเตือนปนยียวนของไป๋จื้อหยาง หารู้ไม่ว่าด้านหลังหนุ่มยถวชนรุ่นน้องทั้งสองแสยะยิ้มให้กันอยู่มารู้ตัวเอาตอนสายเกินจะถอยกลับแล้ว“อาห์ แรงอีก…”ปึก ปึก ฉึก!“นี่…พวกนายมาเพื่อถ้ำมองหนังสดหรอกเหรอ!” ฝานเล่ยถลึงตาหน้าแดงก่ำใส่หน้าตาหัวเราะสะใจของไป๋จื้อหยางและฉือเหว่ยเฉิงสองหนุ่มหัวเราะไร้เสียงจ