All Chapters of ยุทธการรักของเหล่าภรรยา: Chapter 281 - Chapter 290

“ถวายบังคมฝ่าบาท” ขันทีและนางกำนัลต่างพากันคุกเข่า เมื่อผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินเสด็จมา ทั้งหมดไม่กล้าเอ่ยแจ้งสิ่งใด ทำเพียงก้มหน้านิ่งหลีกทางให้แก่ฮ่องเต้ เพื่อเข้าไปภายในห้อง “อ่า...อ๊า...” เสียงครางกระเส่าที่ดังออกมาให้ได้ยินจากห้องชั้นใน ทำให้ฮ่องเต้ถึงกับชาหนึบไปทั้งกาย ทางด้านลู่ผิงอันรีบยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง ก่อนจะหันไปสบตากับผู้เป็นลุง ภายใต้ฝ่ามือนุ่มนั้น มุมปากงามบิดขึ้นเล็กน้อย เหล่าขุนนางทั้งหลายต่างคุกเข่าลงมอบนิ่ง เพราะสิ่งที่ได้ยินมันชัดเจนนัก ทุกคนต่างมากด้วยวัยไม่บอกก็รู้ว่าด้านในเกิดสิ่งใดขึ้น “ลากตัวพวกมันออกมา!” สิ้นคำสั่งขันทีคนสนิทได้ก้าวเข้าไปด้านใน พร้อมขันทีอีกสามคน เสียงหวีดร้องดังสลับเสียงสะอื้น ภาพที่ชวนตะลึงคือร่างที่เปลือยเปล่าของสองแม่ลูก ถูกนำตัวออกมาเผยต่อหน้าผู้คน ฮ่องเต้ถึงกับดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หากบุรุษที่เสพสมกับสนมรัก เป็นชายอื่นเขาคงไม่คิดให้เสียเวลา แต่นี่มันคือพระโอรสของเขา ที่อาจหาญมีสัมพันธ์กับมารดา “พวกเจ้าทำเช่นนี้ต่อข้าได้อย่าง

“ท่านแม่ทัพ” คนขับรถม้า ที่ตอนนี้บนกายเต็มไปด้วยเลือดของศัตรู เรียกสามีของผู้เป็นนาย ก่อนที่ทั้งสองคนจะหายออกจากตำหนักไปอย่างรวดเร็ว กู้เจี้ยนกระตุกบังเหียนม้าสองตัวให้ออกวิ่ง รถม้าที่มีร่างของฮ่องเต้ตัวจริงและขันทีคนสนิท มุ่งตรงไปยังถนนเส้นเล็กที่ลับตาผู้คน “เจ้าจะตายไม่ได้รู้ไหมต้วนเมิง ไหนเจ้าบอกจะอยู่เลี้ยงหลาน ๆ ช่วยข้าอย่างไรเล่า” ดวงตาของขันทีชราคล้ายพยามจะเปิดขึ้น ทว่ามันดูหนักอึ้งจนไม่อาจทำได้อย่างที่ใจนึก ลู่ผิงอันเข้าใจอาการนี้ได้เป็นอย่างดี หญิงสาวล้วงเอายาออกมาโรยใส่บาดแผลของต้วนเมิง “อย่าสิ้นเปลืองเลยพ่ะย่ะค่ะท่านหญิง บ่าวมิอาจรอดไปได้” แม้ว่าว่าดวงตาจะไม่อาจเปิดขึ้นได้ ทว่าทุกความรู้สึกที่ยังพอมีรับรู้อยู่นั้น ทำให้เขาซึ้งในความมีน้ำใจของท่านหญิงยิ่งนัก ตั้งแต่วัยเยาว์จนเติบใหญ่ ท่านหญิงมิเคยที่จะไร้เมตตาต่อบริวารเลยสักครั้งมือเหี่ยวย่นปัดป่ายหามือของผู้เป็นนาย เรี่ยวแรงของเขาไม่อาจจะต่อสู่กับบาดแผลบนกายได้แล้ว ภาพความทรงจำของเขาที่เติบโตเคียงข้างฝ่าบาท และเป็นทั้งครูรวมถึงการพี่เลี้ยงให้กับท่านหญิงลู่ นับว่าเ

รุ่งเช้า ณ อารามชูจิ้ง ภายในเรือนพักฆราวาสหลังอาราม ลู่เพ่ยเพ่ยกอดพี่ชายเอาไว้แน่น ใบหน้าน้อย ๆ ซุกอยู่กับอกของผู้เป็นพี่ ด้วยเวลานี้รอบกายมีทหารจากวังหลวงยืนอยู่เต็มห้อง “พี่รอง เพ่ยเพ่ยกลัวเจ้าค่ะ” “หากเจ้ารู้สึกกลัวให้หลับตาลง แต่อย่าได้ร้องไห้งอแง มิช้าพี่ใหญ่จะมารับเรากลับบ้านแล้ว”ลู่ฉางเกอปลอบประโลมน้องสาว ด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน โดยที่มือเรียวยาวลูบต้นแขนน้อย ๆ อย่างถนอม “ใช่แล้วหลานรัก อีกไม่นานพี่สาวคนดีของพวกเจ้าก็จะมารับ ไปอยู่เสียด้วยกันกับครอบครัวดีไหม หึๆ” ร่างสูงในชุดสีทองปักลายมังกรก้าวเข้ามาด้านใน ก่อนจะเดินมานั่งข้าง ๆ สองพี่น้อง พร้อมทั้งหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ แน่นอนว่าเด็กหญิงที่ยังมิเคยผ่านโลกกว้าง ย่อมจะรู้สึกหวาดกลัวเป็นธรรมดา ลู่ฉางเกอไม่คิดที่จะหลบตาผู้เป็นลุง ต่อให้วันนี้เขาต้องตายก็ไม่คิดร้องขอชีวิต เพราะมิว่าอย่างไรคนทุกคน ย่อมมีจุดจบเดียวกันทั้งสิ้น ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น “เจ้าเหมือนกับผิงอันยิ่งนัก หึ ๆ สมแล้วที่กำเนิดจากสตรีที่เป็นอดีตแม่ทัพ เจ้าอยากฟังไหมว่าก่อนที่แ

ณ ลานหินก่อนพ้นเขตอารามด้านหลัง ชินอ๋องกำลังยืนเผชิญหน้ากับสตรีสูงวัย ใบหน้าที่ยังคงความงาม มีน้ำตาเอ่อคลอด้วยความรู้สึกอันเจ็บปวด นางรักและยอมทำทุกอย่างเพื่อคนผู้นี้ ทว่าวันนี้บุรุษที่นางรักมาตลอดทั้งชีวิต ได้สั่งสังหารบุตรชายเพียงคนเดียวของนางอย่างไร้ปราณี “ไยท่านจึงได้อำมหิตเยี่ยงนี้เล่า” “ข้าผิดตรงไหนกัน ในเมื่อเขาเลือกยืนผิดข้างเอง อีกอย่างก่อนที่ข้าจะลงมือกับเขา เป็นเจ้ามิใช่หรือที่ยื่นยาพิษให้เขาด้วยมือตนเอง” “เป็นท่านที่ลวงข้า! ยานั่นท่านบอกเพียงทำให้เขาลืมเลือนทุกสิ่งอย่าง อำมหิตเกินไปแล้วจ้านจง ข้าจะบอกอะไรให้นะ ลูกของท่านเป็นข้าเองที่ลงมือกำจัดเขา ข้าจะไม่มีวันให้สายเลือดของท่านที่เกิดจากสตรีไร้ยางอายนั่น มาครอบครองสกุลฉู่ของลูกข้าเป็นอันขาด” ฉู่ฮูหยินตะโกนออกไปด้วยน้ำตานองหน้า นางไม่ได้ตั้งใจที่จะให้คนมองลูกสะใภ้ไม่ดี แต่นางก็มิอาจทนเห็นอนุของบุตรชายอุ้มท้องลุกของบุรุษที่นางรักปักใจมิได้เช่นกัน “เจ้าคิดว่าข้าจะไยดีก้อนเลือดต่ำ ๆ นั่นรึ! คิดผิดแล้วเหนียนอี้ ไม่ว่าเจ้าหรือหยวนเหยาเฟย สำหรับข้าแล้วพวกเจ้า

เสียงดนตรียังคงขับขานให้ได้ยินมิขาดสาย แม้ว่าเวลานี้จะดึกมากแล้วก็ตามที งานเลี้ยงฉลองสมรสระหว่างบุตรสาวท่านอัครเสนาบดีฝ่ายขวา กับบุตรชายคหบดีผู้มั่งคั่งแห่งแคว้นฉีอัน นับว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่สมฐานะของทั้งสองสกุล อีกทั้งยังมีการจัดเลี้ยงอาหารสำหรับผู้ยากไร้และไร้บ้านได้ดื่มกินอย่างเต็มทว่าร่างสูงของเจ้าบ่าวกลับหลีกหนีผู้คนภายในงาน มายืนดื่มสุราเพียงลำพัง สายตาที่อ่อนเชื่อมจากฤทธิ์สุรา แหงนมองไปยังท้องฟ้าซึ่งพระจันทร์กำลังเต็มดวง ทั้งหัวใจของเขาในตอนนี้ มันเจ็บหนึบด้วยบาดแผลที่ยังมิทันหายดี ทว่าเหมือนถูกมีดคมกรีดซ้ำลงอีกครั้งจากคนสกุลลู่หลายปีก่อนเขาต้องเสียคนรักให้กับคนสกุลลู่ แล้วมาวันนี้ด้วยมารยาชั่วร้ายของคนสกุลลู่ ทำให้เขาจำต้องรับสตรีไร้ยางอายขึ้นเกี้ยวมาในฐานะภรรยาหากไม่เพราะหลายปีก่อน เขาพ่ายรักให้แก่คนสกุลลู่ คืนนี้ต้องเป็นนางที่รอให้เขาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว มิใช่คุณหนูที่รู้จักแค่การเที่ยวเล่นไปวัน ๆ เช่นลู่เพ่ยอิง ‘เมื่อเจ้าอยากได้ข้าเป็นสามี ข้าจะทำให้เจ้าจำมิรู้ลืม ลู่เพ่ยอิง’ภายในห้องหอ ลู่เพ่ยอิงนั่งนิ่งเพื่อรอคอยสามี นางยังจำคำขู่ของเขา ก่อนจะถูกแยกตัวมารอเจ้าบ่าวใ