บททั้งหมดของ ยุทธการรักของเหล่าภรรยา: บทที่ 301 - บทที่ 310

แม้จะผ่านมากว่าครึ่งเดือน สำหรับกิจกรรมระหว่างสมีภรรยา แต่นั่นก็มิได้ทำให้แม่ทัพสาว อดที่จะขัดเขินต่อสามีไม่ได้อยู่ดี นับตั้งแต่คืนนั้นขอแค่มีเวลาว่าง สามีของนางจะต้องมาตักตวงความเป็นสามีภรรยาอยู่ร่ำไป ถงชีหลางก้าวเข้าประชิดร่างภรรยา ก่อนจะสวมกอดนางแนบแน่น ใบหน้าคมซุกยังลำคอหอมกรุ่น พร้อมสูดกลิ่นหอมอย่างโหยหา“เราจะเดินทางไปชายแดนตะวันตก ที่นั่นร้อนยิ่งนัก! ข้าเกรงเจ้าจะทนไม่ได้” ถงชีหลางกระซิบเย้าภรรยา ก่อนจะขบเบา ๆ ที่ติ่งหู“ท่านอย่าได้เสแสร้งเป็นห่วงข้า เพราะท่านเองก็รู้ดี ว่าข้าอยู่ที่นั้นมานาน”“นั่นสินะ แต่น่าแปลกมาก ที่ผิวของเจ้ากลับยังเนียนนุ่มมิหยาบกระด้างสักนิด”ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า มือหนาเริ่มขยับมาเคล้นคลึงยังอกงามของภรรยา โดยที่จมูกคมยังซุกไซ้มิห่างเช่นกัน เขาหลงใหลในความร้อนแรงของนางตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้“ท่านบอกทุกคนหรือยัง ว่าจะพาข้าไปด้วย”“ท่านย่าจะจัดการเอง แลกกับทายาทมีหรือท่านย่าจะไม่สนับสนุน”“ท่านแม่เล่าเจ้าคะ”“ข้าหาใส่ใจไม่”“หากมิใส่ใจ ไยท่านแม่ถึงบังคับท่าน ให้แต่งงานกับข้าได้เล่า”“ใช่แค่ท่านแม่ผู้เดียว แต่เพราะท่านย่าต่างหาก ข้าถึงยินยอม”คำพูดของชายหนุ่ม

แคว้นเจิ้ง“แม่ทัพพยัคฆ์แห่งฉีอัน กลับมากันครบแล้วสินะ”ฮ่องเต้แห่งเจิ้ง เอ่ยขึ้นเมื่ออ่านฎีกา ขอนำทัพเข้าโจมตีแคว้นฉีอัน ซึ่งเรื่องนี้นับว่า มิเหนือความคาดหมายของโอรสสวรรค์ เลยแม้แต่น้อย“อาจเป็นข่าวลวงก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ นี่ก็จะปีหนึ่งแล้ว ที่หนึ่งในห้าพยัคฆ์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”แม่ทัพหนุ่มรีบเอ่ยขึ้น เมื่อผู้เป็นใหญ่มีคำถามเกี่ยวกับแม่ทัพเงา ผู้ไร้ตัวตนแห่งแคว้นฉีอัน บุคคลที่ถูกเรียกขานว่าแม่ทัพพยัคฆ์“ครานั้นเจ้ามิจดจำเลยหรืออย่างไรกัน ที่เราคิดว่าพยัคฆ์ทมิฬหายตัวไป แล้วถูกตลบหลัง ครั้งนี้หากผลีผลามยกทัพเข้าโจมตี เกิดมันอยู่ครบทั้งห้าคนเล่า มิเท่ากับพากันไปตายทิ้งเสียเปล่าหรืออย่างไร”ฮ่องเต้แห่งเจิ้ง ให้เหตุผลกับคนของตน ที่พยายามเร่งรัดการโจมตีฉีอัน ซึ่งเขายังไม่อยากที่จะเสี่ยง เพราะครานั้นโอรสคนโตของเขา ต้องพิการตลอดชีวิต ด้วยน้ำมือของหนึ่งในห้าพยัคฆ์ ผู้ที่ถูกเรียกว่าพยัคฆ์ทมิฬเขารู้เพียงว่าครั้งโอรสพึงใจในตัวสตรี ที่สายข่าวบอกว่าเป็นหมอหญิงประจำกองทัพฉีอัน โอรสของเขาพร้อมผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง ลักลอบเข้าสู่กองทัพฉีอัน เพื่อลักพาตัวหมอหญิงผู้นั้นทว่าสิ่งถูกส่งกลับมาคือร่างที่

ภายในห้องนอนของถงชีหลางถงชีหลาง ใช้นิ้วโป้งคลึงเบา ๆ ยังหลังมือของภรรยา เขาไม่รู้สึกรังเกียจ มือที่หยาบกร้านของนางเลยสักนิด เมื่อรู้ถึงสิ่งที่นางต้องทำ เพื่อปกป้องทุกคน ยิ่งทำให้เขาภูมิใจในตัวนางยิ่งนักนับตั้งแต่ร่วมเตียงกัน จนถึงวันนี้เขาไม่แน่ใจนักว่าตนเอง ได้หลงรักภรรยาเข้าแล้วหรือไม่ ส่วนเขาในสายตาของนาง คงมิพ้นเป็นเพียงชายบำเรอ อย่างที่นางเคยเน้นย้ำอยู่หลายครั้ง“คืนนี้คงมีแขกมาเยี่ยมมิน้อย” เพ่ยอิงกระซิบเบา ๆ กับสามี“ชีวิตข้าต่อจากนี้ คงมิคิดที่จะแอบเจ้าไปเที่ยวยามค่ำคืนได้แล้วสินะ!”ถงชีหลางเอ่ยเย้าภรรยา เมื่อได้ยินคำพูดของนาง ก่อนจะกดจมูกคมลงยังศีรษะงามของหญิงสาว“ทำไมจึงจะมิได้เล่า” เพ่ยอิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย“ดูอย่างคืนนี้สิ เจ้ารู้ก่อนข้าเสียอีก ว่าจะมีแขกมาเยือน” ชายหนุ่มได้ตอบข้อสงสัยของภรรยา“หึ ๆ เป็นท่านที่ทำให้ข้ารู้ตัวบงการ จากนั้นก็แค่จับตาดูมิให้ห่างเท่านั้นเอง”เมื่อรับรู้ถึงการบุกรุก ทั้งคู่จำต้องเงียบเสียงลง เพื่อทำให้สมจริงสักหน่อย“น่าเสียดาย ที่เขามิใช่บุตรชายของข้า ถงชีหลางผู้มากด้วยฝีมือ กับภรรยาผู้ไร้สามารถ”ร่างสูงก้าวเข้ามาหยุดยืน อยู่ห่างจากเตียงของ

หลังจากคืนนั้นเพียงห้าวัน ถงชีหลางและภรรยา ได้ออกเดินทางกลับสู่เมืองหลวง เพื่อสะสางปัญหาให้จบสิ้น ก่อนที่ตัวเขาจะกลับมาปักหลักยังชายแดนแห่งนี้อย่างถาวร สำหรับเขาแล้วเพื่อภรรยาต่อให้ลำบากกว่านี้เขาก็ยินดี การเดินทางกลับของทั้งคู่ ดูจะเร็วกว่าตอนเดินทางมาในคราแรก เพราะครั้งนี้ลู่เพ่ยอิงมิให้จักขบวนรถม้า ถงชีหลางไม่คิดขัดใจภรรยา เพราะหากล่าช้าบิดาและผู้เป็นย่า อาจตกอยู่ในอันตรายได้ ชายหนุ่มนับถือในน้ำใจนางยิ่งนัก นอกจากจะช่วยเหลือเรื่องข่าวแล้ว ยังไม่เคยเย้ยหยันเขาเรื่องมารดา แม้จะต่อคำกันอยู่เสมอ แต่มิเคยดึงเรื่องนี้ออกมาพูดแม้เพียงครั้ง ม้าหลายตัวหยุดลงยังหน้าจวนสกุลถง ถงชีหลางและลู่เพ่ยอิง เร่งฝีเท้าก้าวผ่านประตูจวนเข้าไปอย่างร้อนใจ สีหน้าท่าทางของบ่าวไพร่ในเรือน ดูกระอักกระอวนอย่างไรไม่รู้ “ชีหลาง ได้โปรดช่วยอี้ตงด้วย น้องยังเด็กมิสมควรถูกลงโทษหนักเช่นนี้ ฮือ ๆ” “แม่สาม! เกิดเรื่องอะไรกันขึ้น ใครลงโทษอี้ตง” ถงชีหลางรีบก้าวเข้าหา ภรรยาคนที่สามของบิดา ที่เวลานี้นั่งอยู่กับพื้นหญ้า ชายหนุ่มเหลือบตามองไปยังชายกระโปรง

“ไยโง่เขลาเพียงนี้” ถงชีหลางถามน้องชายที่เริ่มกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ลู่เพ่ยอิงกดใบหน้าของถงอี้ตงให้แนบอก เพื่อไม่ให้เห็นภาพมิน่ามองนั้นเสีย ถงไท้ฮูหยินค่อย ๆ เดินเข้าไปทรุดอยู่อีกข้างของหลานชาย มือเหี่ยวย่นลูกไปบนใบหนาหล่อเหลาของถงเจี้ยน แม้นางจะรู้ดีว่าเขาไม่ใช่สายเลือด แต่อย่างไรเสียเขาก็โอบอุ้มชายหนุ่มมาตั้งแต่เกิด “ได้โปรด!” ชายหนุ่มเอ่ยกับผู้เป็นย่าและพี่ชาย ทั้งที่มือหนายังคงจับอยู่ที่ข้อมือของมารดา ถงฮูหยินในตอนนี้ทั้งร้องไห้และหัวเราะสลับกัน ดวงตาที่เคยดงามฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาของความผิดหวัง “ข้ารับปาก” ถงชีหลางตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น จะดีชั่วอย่างไรสตรีผู้นั้นคือคนที่อุ้มชูเขามา แม้จะไม่เคยรักเขาในฐานะลูกเลยก็ตามที “ขอบ...แค่ก...คุณขอรับ” สิ้นคำก็เป็นการสิ้นลมหายใจของถงเจี้ยนเช่นเดียวกัน ลั่วเจี่ยหลินเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ เมื่อมือของบุตรชายร่วงหล่นลงสู่พื้น ปล่อยให้ข้อมือของนางค้างอยู่กลางอากาศ เพื่อลบล้างความผิดของนาง ลมหายใจของบุตรชายได้ปลิดปลิวไปโดยที่นางไม่มีแม้แต่