บททั้งหมดของ ยุทธการรักของเหล่าภรรยา: บทที่ 311 - บทที่ 320

“จะ...เจ้าถูกพิษหรือไม่ มีตรงไหนเกิดบาดแผลไหม ไยจึงอาเจียนประหนึ่งเมาสุราด้วยเล่า” “ข้าไม่รู้!” เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำนี้จากลู่เพ่ยอิง เพราะที่ผ่านมาพวกเขาไม่มีคำว่ามิรู้ตัว หากได้รับบาดเจ็บแม้เพียงรอบเล็บข่วน พวกเขาย่อมรู้ตัวเสมอ ไยครานี้สหายตรงหน้าจึงตอบว่าไม่รู้ได้เล่า “กรี๊ดดด!! อันเอ๋อร์ ไม่นะเจ้าคนสารเลว เจ้าจะพรากทุกอย่างของข้าไปทั้งหมดเลยหรืออย่างไร ฮือ ๆ ลูกแม่!” ถงฮูหยินพุ่งเข้ารับร่างบุตรชายคนโต ทว่าคนที่นางโอบกอดอยู่นั้น หาได้ตอบสนองต่อนาง “ไยไม่คิดถึงตอนที่ท่านพรากทุกอย่างไปจากข้า และอีกหลายคนเล่า อย่าได้เอาความเห็นแก่ตัวมาโยนบาปให้ผู้อื่น” ถงชีหลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สตรีที่เขาเคยเรียกแม่ หากไม่มีใจต่ำช้าจนเกินคน เขาหรือจะใจดำต่อนาง ทว่ากี่ครั้งกี่หนที่นางลงมือ นางหาได้คิดถึงผิดชอบชั่วดี “ไหนเจ้ารับปากถงเจี้ยนอย่างไรเล่า ว่าจะดูแลข้ามิทอดทิ้ง” เมื่อรู้แน่ชัดว่าไร้หนทางรอด ถงฮูหยินจึงได้ยกคำของบุตรชายมากล่าวอ้างต่อลูกเลี้ยง “นั้นมันตอนที่ท่านวิปลาส แต่

หลังจากสิ้นสุดสงคราม ถงชีหลางเร่งกลับสู่เมืองหลวง หัวใจของเขาในตอนนี้อยู่ที่ลูกเมีย เขากลัวนักว่านางจะดื้อรั้นต่อคำสั่ง จนเกิดอันตรายต่อตนเองและลูก ถึงนางจะไม่มีใจต่อเขา แต่ตอนนี้ทั้งชีวิตเขามีเพียงและลูกครอบครองจนสิ้นแล้ว รองแม่ทัพกัดฟันทนต่อความเจ็บปวด จากบาดแผลบนร่างกาย เมื่อสามีของผู้เป็นนาย เดินทางชนิดที่เรียกได้ว่าไม่หยุดพักเกินครึ่งก้านธูป เขาควรยินดีหรือสิ้นสติไปให้รู้แล้วรู้รอดดี ก่อนที่หัวใจของเขาจะพองโต เมื่อเบื้องหน้าห่างออกไปไม่ไกล คือประตูเมืองหลวง และที่เขายินดีเป็นที่สุดคือได้เห็นใบหน้าของใครบางคน ที่เขาไม่เคยบอกนางสักครั้งว่ารู้สึกเยี่ยงไร “ฮูหยิน! นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” เชียนเชียนแจ้งแก่ผู้เป็นนายด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เวลานี้ท้องของฮูหยินเริ่มขยายใหญ่ขึ้นบ้างแล้ว “เขากลับมาแล้วเจ้าก็อย่าได้เล่นตัวให้มากนัก หากยังลีลาอยู่เกิดเขาไม่กลับมาเจ้าจะฟูมฟายให้ข้าฟังมิได้นะ” “ไยฮูหยินต้องแช่งเขาด้วยเจ้าคะ” “การไม่กลับมาใช่แค่ตาย แต่เขาอาจมีใครอื่นรั้งให้เขาอยู่ด้วยต่างหากเล่า” “

เมืองหลวงแคว้นเยว่ ณ งานเลี้ยงวังบุพผา ร่างบางยืนมองภาพตรงหน้า โดยไม่คิดที่จะเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ นางทำเพียงโยนบางอย่างไปยังพุ่มดอกไม้ ใกล้กับชายหญิงที่กำลังพลอดรักกันอย่างดูดดื่ม ภายใต้แสงจันทร์สลัว ๆ ใบหน้างามยังคงเรียบเฉยไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ ที่ส่งผ่านออกมาทางสีหน้าหรือแววตา ก่อนจะเดินกลับเข้าไปภายในงานเลี้ยง ด้วยความใจเย็น เหมือนกำลังรอเวลาอะไรสักอย่างหญิงสาวรู้สึกอิ่มเอมใจ เมื่อเวลาที่นางรอคอย ช่างมาถึงเร็วกว่าที่คิด เรื่องนี้นางถือว่านางไม่มีส่วนผิด ในเมื่อคู่หมั้นที่นางไม่เคยต้องการ กำลังหมิ่นเกียรตินาง ทำเรื่องต่ำช้าในวังของนางเช่นนี้ ไม่จำเป็นที่นางจะต้องเสียเวลาอีกต่อไปแค่คำพูดย่อมไม่มีน้ำหนักมากพอ ที่จะทำให้บิดาของชายหนุ่ม ยอมจำนนและยินยอมให้มีการถอนหมั้น ดังนั้นนางก็แค่หาพยานและเสริมสร้างความเร้าร้อน ของสองหนุ่มสาวก็เท่านั้น‘ข้าไม่ผิด แค่ส่งเสริม หึ ๆ’“องค์หญิง ทุกอย่างพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ฉีกงกง ก้าวเข้ามารายงานต่อผู้เป็นนาย ตอนที่เขาเห็นภาพนั้น แทบอยากจะพุ่งเข้าตัดหัวของท่านชายอู๋ในทันที แต่เพราะความล้ำลึกของผู้เป็นนาย ทำให้เขาจำต้องนิ่งเฉยเอาไว้เช

สิบวันถัดมาประกาศจากวังหลวง ให้มียกเลิกการหมั้นหมายระหว่างองค์หญิงห้าลั่วซือซือ กับท่านชายอู๋ป๋อ พร้อมถอดยศอ๋องของท่านอ๋องอู๋เสียน ให้เป็นเพียงขุนนางขั้นสองเท่านั้น ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างสกุลอู๋และหลิว วังหลวงไม่ขอยุ่งเกี่ยวหลังจากปิดประกาศได้เพียงมิถึงครึ่งก้านธูป ผู้คนจำนวนมาก ได้เฝ้าเดินแวะเวียนไปยังหน้าจวนสกุลหลิวบ้าง จวนสกุลอู๋บ้าง ทำให้ทั้งสองสกุลเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในบ้านหลายคนล่ำลือกันว่าทางสกุลหลิว บีบบังคับให้นายท่านอู๋ รับคุณหนูรองหลิวอี้เหมยเข้าจวนในฐานนะสะใภ้เอก อีกกลุ่มบอกว่าตอนนี้หลิวอี้เหมยถูกลงทัณฑ์จนสิ้นใจไปแล้ว ส่วนทางด้านจวนสกุลอู๋นั้น ก็มีข่าวลือไม่ต่างกันเท่าใดนักเป็นเวลากว่าสองเดือน ที่คนทั้งสองตระกูล มิได้ออกมาพบปะผู้คน นอกจากเข้าราชสำนัก นอกนั้นคือเก็บตัวเงียบอยู่แต่ภายในจวน ยิ่งเป็นการเพิ่มความอยากรู้อยากเห็นของชาวเมือง เพราะตอนที่สกุลอู๋เฟื่องฟู นายท่านอู๋กับบุตรชาย ต่างพากันวางอำนาจอย่างกับตนเองเป็นเชื้อพระวงศ์โดยกำเนิดทั้งที่ตำแหน่งอ๋องที่ได้สืบทอดมานั้น เพราะอดีตอู๋อ๋องคนก่อนทำความชอบไว้มาก จึงได้รับพระราชทานยศจากอดีตฮ่องเต้ ป่านนี้ดวงวิญญาณของอู

“เจ้าเล่ห์นักนะ ลั่วซือซือ” หลิวอี้เหมย ชี้กระบี่ในมือไปยังศัตรูของนาง ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความคลั่งแค้น “หึ ๆ เจ้าเองรึอี้เหมย ไยจึงลำบากติดตามข้ามาถึงเพียงนี้” “ไม่ลำบากเลย หากข้าสามารถเอาชีวิตของเจ้ามาได้” “เพื่อสิ่งใดกัน” “เจ้ายังจะมาทำเป็นไม่รู้อีกรึ ว่าทำให้ชีวิตของข้าพังมิเหลือชิ้นดี เพราะเจ้าคนเดียว” “ข้าเช่นนั้นรึอี้เหมย ข้าถามหน่อย เป็นข้าไหมที่บอกให้เจ้าไปทำเรื่องเช่นนั้นกับอู๋ป๋อ แล้วนั่นมันในบ้านของข้า หากเป็นเจ้าเล่าจะรู้สึกอย่างไร ต้องเป็นข้ามิใช่หรือที่ควรแค้นพวกเจ้า ที่หมิ่นเกียรติข้าถึงในบ้านเช่นนั้น ส่วนเรื่องที่เจ้าได้รับความอับอาย นั่นเพราะความมิรู้ยั้งคิดของเจ้าเอง ดีแค่ไหนที่เป็นข้า หากเป็นบ้านอื่น เจ้ากับอู๋ป๋อได้ตายไปตั้งแต่คราแรกที่เห็นแล้วกระมัง” “เอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้ผู้อื่นสินะ ใช่ข้าทำโดยที่เจ้ามิได้บอก แล้วอย่างไรข้ากับเขารักกัน” “รักอย่างนั่นรึ เป็นเจ้าเพียงข้างเดียวเสียมากกว่า หากเขารักเจ้า มิว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้า รับผิดชอบต่อชะตากรร