All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 151 - Chapter 160

“พี่อะ ทำอะไรก็ไม่รู้ ดูซิพนักงานมองกันทั้งโซนเลย” ดารินนั่งบ่นมาตลอดทาง ขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งรถกลับบ้านกันหลังจากที่เดินออกมาจากห้องทำงานของกระทิง ทั้งสองถูกสายตาของพนักงานจับจ้องมองมาเป็นตาเดียว ทำให้ดารินรู้สึกอายมากที่มีคนเห็นเรื่องแบบนั้นของเธอ แม้จะแค่จูบกันแต่ถ้าเธอไม่เห็นก่อนก็ไม่รู้ว่าพนักงานจะเห็นอะไรกันบ้าง“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย พนักงานก็ไม่ได้ว่าอะไรกันสักหน่อย เขาก็แค่ยิ้มให้เราเท่านั้นเอง” กระทิงพูดอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่ สายตาก็จับจ้องอยู่ที่แล็ปท็อปในมืออย่างไม่วางตา“ก็นั่นแหละ รินอายเป็นนะ!” ดารินพูดเสียงเข้ม ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจแต่เธอรู้สึกอายมากกว่า“ช่างเถอะ เดี๋ยวพวกเค้าก็ลืมกันเองนั่นแหละ ไม่มีใครก็ได้เอามาพูดหรอกเรื่องของเจ้านายน่ะ” กระทิงเป็นคนที่ซีเรียสกับเรื่องพนักงานมาก ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา ทำงานก็คือทำงานใครมีหน้าที่อะไรก็ทำไป“พี่ก็พูดได้สิ พี่เป็นผู้ชายนี่นา”“ไม่เกี่ยวกันหรอก เราอยู่ในสถานะไหนก็รู้กันดีอยู่ จะจูบกันจะทำอะไรกันในพื้นที่ส่วนตัวก็ไม่แปลก”“นั่นแหละ มันก็ไม่ควรอยู่ดีป่ะ”“เออน่าช่างเถอะ ถ้าใครพูดเดี๋ยวพี่จะไล่ออกให้ดู เรา

ด้านล่าง“นายครับ มีคนเอาของมาส่งครับ” ลูกน้องของกระทิงเดินเข้ามาในบ้าน ขณะที่เขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ก็ต้องหันไปมองของที่ลูกน้องถือเข้ามาด้วยความสงสัย เพราะตัวเขาก็ไม่ได้สั่งอะไรมาเหมือนกัน“ของอะไร?”“ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ แต่เป็นชื่อของคุณดารินครับ”“….” กระทิงวางแก้วกาแฟลงก่อนจะรับกล่องจากมือของลูกน้องมาถือเอง แล้วพลิกดูด้วยความสงสัย“เฮ้ยๆ ของมาแล้วเหรอ” เสียงของดารินดังมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบวิ่งมาดึงกล่องในมือของกระทิงไปถือเอง “ใครให้ไปพลิกเล่นแบบนั้น เดี๋ยวก็พังกันพอดี”“ของอะไรอะ?”“เซอร์ไพรส์ค่ะ” ดารินยิ้ม ก่อนจะวางกล่องในมือลงบนโต๊ะแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับกระทิงจากนั้นเธอก็ค่อยๆ แกะกล่องออกต่อหน้ากระทิงกับลูกน้องที่คอยยืนดูอยู่ ก่อนจะดึงเอาของที่อยู่ในกล่องออกมา มันคือกล้องสีดำเงาสวยมาก“อ่า…สวยมาก สมราคาเลยทีเดียว”“กล้องเนี่ยนะ!?”“ใช่ค่ะ กล้องนี่แหละ รินอยากได้กล้องใหม่พอดีเลย พี่ให้ลูกน้องไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้ด้วยนะคะ รินจ่ายไปแล้วครึ่งนึง”“โอเคได้ เท่าไหร่ล่ะ?” กระทิงเอ่ยถาม พลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น ที่เอาโทรศัพท์ไปนั่งหน้าบูดเมื่อวานก็เพราะ

หลายวันต่อมา“เป็นไงบ้างครับคำปัน เรียนวันแรก” ดารินเดินมารับคำปันที่เพิ่งจะกลับมาจากโรงเรียนที่หน้าบ้าน โดยมีการ์ดเป็นคนขับรถไปรับไปส่งทุกวัน เพื่อที่จะรอให้คำปันคุ้นชินกับเส้นทางมากกว่านี้ แล้วถึงจะยอมให้แกนั่งรถรับส่งประจำโรงเรียนไปได้“สนุกมากครับพี่ริน เพื่อนๆ คุณครูน่ารักมากครับ”“งั้นก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะครับ จะได้ลงมากินข้าวด้วยกัน” ด้วยความที่ดารินเป็นลูกสาวคนเล็ก และเธอก็เด็กที่สุดในบ้าน การที่มีคนอายุน้อยมากกว่าเธอเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย มันทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกว่าตัวเองนั้นมีน้องชายเพิ่มขึ้นมาอีกคนนึง“ครับพี่ริน”และคำปันก็เป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย ไม่ดื้อ ไม่เถียง แต่ก็มีขัดบ้างถ้าหากเห็นความไม่ถูกต้อง ในตอนแรกก็เหมือนเด็กที่ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา แต่อาจจะเป็นเพราะแปลกที่ และแปลกหน้าแปลกตาผู้คนด้วย เลยทำให้ไม่กล้าพูดอะไรกับใคร แต่พอเริ่มคุ้นชินก็เริ่มเปิดปากคุยกับทุกคนเวลาต่อมา“เรียนวันแรกสนุกมั้ยครับน้องคำปัน” เดียร์เอ่ยถามเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่อย่างเอร็ดอร่อย“สนุกมากครับ”“ดีแล้วครับ ตั้งใจเรียนสูงๆ จะได้มีงานทำมีเงินเยอะๆ เราเองจะได้ไม่ต

Talk กระทิง“อึก รินปากเหม็นอะ รินล้างปากก่อนดีไหม” ผมยกมือขึ้นปิดปากอย่างห้ามได้ เมื่อจู่ๆ กลิ่นฉุนของปลาร้าที่รินเธอกินมา ก็เข้าจมูกของผมเต็มๆ แถมยังทำให้ผมรู้สึกพะอืดพะอมอีกต่างหาก"เหม็นตรงไหน รินก็กินน้ำล้างปากมาแล้วไงพี่ยังเหม็นอีกเหรอ?" เธอหันหน้ามาถามผมพร้อมกับขมวดคิ้วจนยุ่ง"ไม่รู้สิ สงสัยจมูกของพี่ไม่ดีเองมั้ง" ผมตอบปัดๆ ไปเพราะไม่อยากมีปัญหากับเธอ จากนั้นก็รีบขับรถพาเธอกลับบ้านทันทีตลอดทางผมต้องเปิดกระจกฝั่งของผม เพราะผมเหม็นอะไรก็ไม่รู้ในรถของตัวเอง กลิ่นมันฉุนอยู่ในจมูกของผม ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันมาจากสาเหตุอะไรจมูกของผมเป็นเองหรือว่ามันมีอะไรอยู่ในรถของผม"พี่ไหวไหมเนี่ย แวะไปหาหมอที่โรงพยาบาลก่อนดีไหม""พะ พี่ไม่เป็นอะไร อึก..." ผมพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองแสดงอาการอะไรออกไปมากกว่านี้ แต่สีหน้าของผมมันน่าจะบ่งบอกว่าผมไม่ไหว"แต่หน้าพี่ซีดมากเลยนะ""ไม่เป็นไรหรอก""จอดรถก่อนสิคะ เดี๋ยวรินเป็นคนขับไปให้เอง ที่จะได้นอนพัก""ไม่เป็นไรหรอก เรานั่งสบายๆ แบบนั้นนั่นแหละดีแล้ว" เป็นผัวแต่ให้เมียขับรถให้มันใช่ที่ไหน มันต้องเป็นสุภาพบุรุษสิ"แต่พี่หน้าซีดมากเลยนะ แน่ใจใช่ไหมว

บ้านเดียร์พอทุกคนรู้ว่าดารินกำลังท้อง ก็พากันตื่นเต้นมากโดยเฉพาะบรรดาคุณลุงกับคุณอา จะดีใจกันมากเป็นพิเศษเพราะจะได้อุ้มหลานตัวน้อยดารินกับกระทิงกำลังจะมีทายาทให้กับองค์กรมาเฟียทั้ง 2 องค์กรแล้ว เป็นทายาทรุ่นแรกขององค์กรมาเฟียใหญ่ ที่กระทิงและไทเกอร์ได้ขยับขยายออกไปให้กว้างขวางมากกว่าที่มีอยู่ ทำให้มาเฟียกลุ่มเล็กๆแตกแขนงออกไปอยู่ภายใต้อำนาจของเขาทั้งสองคนทุกคนในบ้านช่วยกันดูแลและทะนุถนอมดารินมาก เมื่อรู้ว่าคุณหมอกำชับมาว่าให้ดูแลเธอเป็นอย่างดี และกลัวว่าเธอจะเกิดการแท้งลูกเหมือนครั้งนั้นอีกถึงร่างกายของเธอจะแข็งแรงดี แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในกลุ่มเสี่ยงที่จะสามารถแท้งได้ ยิ่งเธอท้องลูกแฝดแบบนี้ยิ่งอันตรายและต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดอยู่ตลอดโดยเฉพาะกระทิงที่ดีใจออกนอกหน้านอกจนทำอะไรไม่ถูก และก็ยังแพ้ท้องหนักอีกด้วย แต่เขาก็ยังคอยดูแลเธอเป็นอย่างดีเสมออาการแพ้ท้องไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลงเลย กลับรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่ได้แพ้ท้องแทนเธอ เพราะเขารู้สึกว่าการแพ้ท้องแทนเมียเป็นการแบกรับความรู้สึกของเมียทั้งหมด เธอจะได้กินข้าวได้เธอจะได้นอนหลับ เธอจะได้ร่างกายแข็งแรง"หิวข้าวยังครับคนด