All Chapters of นางบำเรอ SM20+: Chapter 161 - Chapter 170

"ยะ ยิปซี!" ดารินร้องอุทานด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ยิปซีก็คุกเข่านั่งลงและก้มกราบเธอตรงนั้น ที่ตกใจเพราะเธอไม่คิดว่ายิปซีจะกล้าทำแบบนี้ "ลุกขึ้นเถอะยิปซี เธอทำอะไรของเธอเนี่ย""แค่นี้มันยังเทียบไม่ได้เลยกับการที่เธอต้องสูญเสีย ความจริงชีวิตมันต้องแลกด้วยชีวิตด้วยซ้ำ""อย่าคิดแบบนั้นสิยิปซี ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนั้นแล้ว เรื่องมันผ่านมาแล้วอย่าเก็บมาคิดอีกเลยนะ ลุกขึ้นเถอะ" ดารินพยุงยิปซีให้ลุกขึ้น เธอไม่สบายใจเลยที่เห็นเพื่อนมาทำแบบนี้"ฉันขอบคุณเธอมากนะ" ยิปซียืนยิ้มจางๆ ให้กับคนตรงหน้า"ริน!" ขณะเดียวกันเสียงเข้มของใครบางคนก็ดังขึ้นมา ทำให้ทั้งสองหันไปยังต้นเสียงนั้นพร้อมกันกระทิงกำลังหันมองหาดารินด้วยสีหน้าที่ดูตกใจ เมื่อเห็นเธอยืนอยู่กับยิปซีก็รีบวิ่งมาหาทันที"ริน เป็นอะไรหรือเปล่า! พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้รอพี่ก่อน ทำไมถึงรีบมาคนเดียวแบบนี้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีกจะทำยังไง แล้วนี่มาอยู่ตรงนี้กันสองคนได้ยังไง!?" กระทิงเอ่ยถามขึ้นอย่างรัวๆ เธอไม่รู้ว่าจะตอบคำถามไหนดี และก็ไม่มีช่องว่างให้เธอได้ตอบเลย"ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกค่ะ" ดารินพยายามพูดให้สามีใจเย็นลง"แล้วยิปซี

"เป็นยังไงบ้าง หิวไหม" กระทิงเดินเข้ามาหาภรรยาที่นั่งเล่นอยู่บนม้าหินอ่อนตรงสวนหลังบ้าน"รินน่ะเรียบร้อยหมดแล้ว เหลือแต่พี่นั่นแหละ" เธอหันไปตอบกลับผู้เป็นสามี พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ"พี่ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่อะ" เขาตอบก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ เธอ "แล้วนั่งคิดอะไรอยู่เหรอเหม่อเชียว""ก็คิดถึงเรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาแล้วน่ะ""คิดทำไม ปวดหัวเปล่าๆ""ไม่รู้สิ อยู่ดีๆ รินก็คิดถึงมันขึ้นมา ความจริงมันก็ไม่ได้เลวร้ายไปเลยหรอก ในอดีตของรินก็ยังมีเรื่องดีๆ อยู่นะ"".....""ที่ผ่านมารินต้องสูญเสียคนที่รักรินไม่น้อยเลย แต่รินก็ยังเข้มแข็งผ่านเรื่องพวกนั้นมาได้" เธอรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งมากๆ เพราะที่ผ่านมาเธอต้องสูญเสียคนที่เธอรักติดๆ กัน แต่เธอก็ยังใจแข็งสู้มาได้จนถึงทุกวันนี้และจนวันนี้เธอก็ได้รู้ว่าชีวิตของเธอต้องอยู่เพื่อใคร เธอจะไม่เอาเรื่องราวในอดีต มาดึงรั้งตัวเธอให้จมปลักอยู่แบบนั้น ชีวิตของเธอต้องอยู่เพื่อคนที่รักของเธอที่ยังอยู่กับเธอ ส่วนคนที่จากเธอไปก็เก็บไว้ในความทรงจำดีๆ"ใช่ รินของพี่เข้มแข็งที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเจออะไรก็ตามรินของพี่ก็สู้ต่อไม่เคยย่อท้อกับอุปสรรคที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่เคยใ

ดึกคืนหนึ่ง"อืมม..." ดารินสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ทำให้กระทิงพลอยนอนไม่หลับไปด้วยเพราะเป็นห่วงเธอ"ปวดท้องเหรอริน" เขาเอ่ยถามน้ำเสียงอ่อนโยน ปนตกใจเล็กน้อย ถ้าจะมาคลอดตอนนี้เลยมันอันตรายมาก เพราะเธอยังไม่ถึงกำหนดคลอด"เปล่าค่ะ รินแค่รู้สึกไม่สบายตัวค่ะ ปวดหลังปวดขาไปหมดเลย" ดารินตอบ ตอนนี้ท้องของเธอกำลังใหญ่ขึ้นมากตามคำพูดของคุณหมอ และเธอก็ลำบากมากเหมือนกันกับการอุ้มท้อง"พี่นวดให้ไหม""ไม่เป็นไรค่ะ พี่นอนพักผ่อนเถอะ ดูแล้วรินมาทั้งวันแล้ว" เธอหันไปตอบกระทิงทิ้งงานที่บริษัทปล่อยให้ลูกน้องคนสนิทเป็นคนดูแลตั้งแต่ที่รู้ว่าดารินท้อง เขาคอยดูแลเธออยู่ตลอดเวลา เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธออีก"รินนอนไม่หลับ พี่ก็นอนไม่หลับหรอก""เป็นเรื่องปกติของคนท้องอยู่แล้วค่ะ มันลำบากนอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว""พี่อยากเป็นแทนรินจัง เห็นรินเป็นแบบนี้แล้วพี่ไม่สบายใจเลย""พี่เป็นผู้ชายนะคะ จะมาอุ้มท้องแทนผู้หญิงได้ยังไงกัน""นั่นน่ะสิ แต่พี่อยากเอาความเจ็บปวดทุกอย่างที่รินกำลังเจอ มาไว้กับพี่ให้หมดเลยรินจะได้อุ้มท้องสบายๆ ไม่ต้องเจ็บปวดอะไร""มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ แต่ก็ขอบคุณนะคะที่คอยดูแลคอยเป็

บรรยากาศที่ริมทะเลมันช่างดูอบอุ่นซะเหลือเกิน สายลมอ่อนๆ พัดผ่านทำให้ยอดใบของต้นไม้น้อยใหญ่ต่างพริ้วไหวไปตามแรงลมทุกอย่างมันดีไปซะจนทั้งสองอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ สำหรับทั้งสองคนไม่มีอะไรดีมากไปกว่าการได้ ใช้ชีวิตกับคนที่รักอย่างมีความสุขและที่นั่นไม่จำเป็นต้องดีเลิศเลอเสมอไป ครอบครัวที่อบอุ่นไม่ได้เกิดจากฐานะที่ร่ำรวยหรือมีบ้านหลังใหญ่โต แต่เกิดจากทุกคนที่แบ่งปันความรักให้แก่กัน เข้าใจกันห่วงใยกันเสมอเรื่องราวเลวร้ายในอดีตที่ทั้งสองได้พบเจอและผ่านมันมา มันตอกย้ำให้กับทั้งสองได้รู้ว่าชีวิตของคนเรามันมีค่ามากแค่ไหน หยุดโกรธหยุดเกลียดหยุดแก้แค้น และหันมาสร้างครอบครัวให้มีความสุขดีกว่าไม่รู้ว่าจะต้องจากกันวันไหน ไม่รู้ว่าเราจะได้อยู่อีกนานเท่าไร รู้แต่ว่าต้องทำปัจจุบันให้ดีที่สุด ใช้ชีวิตเหมือนกับว่าจะไม่มีพรุ่งนี้ให้ใช้อีกแล้วทั้งสองมีความคิดและการตัดสินใจที่ต่างกัน บวกกับอายุที่ห่างกันเกือบ 10 ปี เลยทำให้เขา "กระทิง" คิดไปว่าการที่จะคบกับเด็กที่มีอายุน้อยกว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ไหนจะต้องพบเจอกับเรื่องงี่เง่า ต้องคอยตามใจ ต้องคอยเอาใจใส่แต่พอได้เปิดใจรู้จักกับเธอคนนี้ " ดาริน

เวลาผ่านไปตอนนี้สองแฝดก็เติบโตขึ้นมากแล้ว หน้าตาถอดแบบคุณตาคิงส์มาไม่มีผิดเลย ถึงจะเป็นฝาแฝดหน้าตาเหมือนกันจนแยกไม่ออก แต่นิสัยกลับต่างกันมากๆ ภากรพี่ชายคนโต มีนิสัยที่มุทะลุปากจัดมากและที่สำคัญไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายด้วย ในขณะที่น้องชายฝาแฝดอย่างภาคิณกลับเย็นชาไม่ค่อพูดเท่าไหร่ และเป็นคนที่พูดน้อยมากนิสัยเหมือนกับพ่อไม่มีผิดถึงแม้ในตอนเด็กจะมีนิสัยขี้เล่นพูดเก่ง แต่พอโตขึ้นมานิสัยก็เปลี่ยนไปตามกาลเวลาเช่นกัน แต่ทั้งสองก็ยังเชื่อฟังคำพูดของพ่อและแม่เสมอบ้านพักริมทะเลสองแฝดพากันนั่งเครื่องเล่นอย่างสนุกสนาน เพราะตอนนี้ทั้งสองก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว ดารินและกระทิงจึงปล่อยให้ลูกชายได้เรียนรู้สิ่งรอบตัวด้วยประสบการณ์ของตัวเอง เพราะอยากให้ลูกชายช่วยเหลือตัวเองเป็นและพึ่งพาตัวเองมากกว่าพึ่งพาคนอื่น“เฮ้ออ เห็นพวกแกโตมาแบบนี้ก็นึกถึงตอนเด็กๆ นะคะ กว่าจะโตได้เล่นเอาแต่ละคนเหนื่อยไปตามๆ กันเลย” เธอพูดไปขำไป ทุกคนที่อยู่ในบ้านเหนื่อยด้วยกันหมดเพราะต้องเลี้ยงสองแฝดน้อย ตอนเล็กๆ ก็จะเป็นคุณยายกับป้าใยบัวที่เป็นคนคอยดูแล เพราะดารินเธอผ่าคลอดจึงทำอะไรไม่ได้มากมาย โตขึ้นมาอีกนิดพอรู้จักเล่นเป็