@เวลาผ่านไป "จะไม่ไปเยี่ยมหนูพิณหน่อยเหรอลูก?" ผู้เป็นแม่เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้านหลังเลิกงานตามปกติ "ไม่ครับ" เวคินตอบเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินผ่านผู้เป็นแม่ไป "หนูพิณเธอน่าสงสารนะลูก" ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เพราะเป็นคนขี้สงสารอยู่แล้ว "...." ร่างหนาหยุดเดิน ก่อนจะหันกลับมามองหญิงวัยกลางคน "แม่ก็รู้นะครับว่าผมเป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้น" "แม่เข้าใจ แต่ตอนนี้หนูพิณกำลังเจ็บ เธอคงอยากได้กำลังใจมากกว่านะ" "แต่คงไม่ใช่ผมครับ" "...." คำพูดของลูกชายทำให้ผู้เป็นแม่ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เวคินก็มีนิสัยเหมือนกับพ่อของตัวเอง เป็นคนตรงๆ พูดจาฉะฉาน เป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นไม่มีกลับคำ อะไรที่เขาตัดสินใจที่จะให้เป็นแบบนั้นแล้วก็ไม่มีใครมาเปลี่ยนคำพูดของเขาได้ เหมือนกับที่พ่อของเขาเคยเป็นมาก่อน "พ่อล่ะครับ?""อยู่ในห้องทำงานลูก" "...." เวคินเดินขึ้นไปด้านบนทันที ก่อนจะตรงดิ่งไปยังห้องทำงานของผู้เป็นพ่อ แกร้ก!! "มีเรื่องอะไรร้อนใจอีกหรือไง ลูกชายตัวดีของฉันถึงได้เข้ามาในห้องสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้อีก""ผมแค่จะเข้ามาถามพ่อเรื่องบริษัท" "อืม.." "พ่อคุยกับคุณอาหรือยังคร
Baca selengkapnya
Masuk
