Alle Kapitel von Lustful Desire : Save Me, Uncle Drake: Kapitel 11 – Kapitel 20

"Pag-iisipan ko ang sinabi mo, Dencio. Kung sakaling sumang-ayon ako, kakaltasin ko ang dalawang milyong utang mo sa akin, kaya tatlong milyon na lamang ang balanse ko kung sakaling tanggapin ko ang iyong alok. Maliwanag ba, Dencio?" sabi ko sa kanya. Nakita ko ang kakaibang kislap sa mata nito."Maliwanag, Mister Mondragon! Maliwanag! Maraming salamat po! Maraming salamat! Hindi po kayo magsisisi sa anak ko.""Hindi pa po ako nagpapasya, Dencio. At kung sakaling magpasya ako, hindi mo makukha ang tatlong milyon nang ganoon kadali!""Ha? Anong ibig mong sabihin?" "Malalaman mo kapag nakapagpasya na ako. Hintayin mo ang pasya ko. Meron pang tatlong araw," sabi ko."Sige, maraming salamat, Mister Mondragon." "Siya nga pala, yung lumapit kaninang babae na nagsilbi sa’yo ng sisig? Yun ang anak ko!" biglang sabi ni Dencio sa akin. Napatda ako sa sinabi niya, ngunit hindi ako nagpahalata."Sige, may kailangan pa akong asikasuhin at dapat puntahan. Mauna na ako, Dencio. Hintayin mo ang pasy

"Anak, maging practikal ka dapat,pangarapin mo ang gumanda ang buhay mo.Aba hindi na mahalaga ngaon ang agwat ng edad o hitsura ng tao. Aanhin mo naman ang kaedad mo o kaya naman ay cute na lalama lampa naman tapos ang kaua ang ilibre sayo eh hamburger na buy one take one sa 'Angel's Burger' diba?" sabi pa ni Itay sa akin."Itay, iba yung practical sa nangngarap ng gising. Alam nyo bang masama ang magiging epekto ng pinilit at pinupuwersa." sabi ko pa . "Saka Itay naniniwala ako sa wagas na pagibig. Oo tama ka walang edad o hitsura pero dapat may pagibig sa puso ng isat isa." paliwanang ko pa sa tatay ko. Naiinis talaga akong parang isinisiksik niya ang matandang iyon sa akin. Ramdam ko talaga na parang nerereto sa kai ngn Itay si Uncle Drake, ayaw lamang tumbukin."Well, hindi naman sa matanda na tingna si Uncle Drake pero halos kaedad kase ni Itay ang lalaking iyon.Kung sa hitsura naman, di ko masabi, natatakpan kase ng inahit na balbas ang mukha na para bang ang kati kati kapag

"Itay, sagutin mo ang tanong ko. Yung kuwintas ba ng inay? Pero maliit na halaga 'yon? Wala naman tayong mamahaling kasangkapan o sasakyan o bahay at lupa." sabi ko sa Itay.Napansin ko na hindi makatingin sa akin ang magaling kung ama laya kinabahan talaga ako. Hindi sumagot ang Itay. Nakayuko lang ito, mahigpit na nakakapit ang mga kamay sa armrest ng sofa. Lumipas ang ilang sandali ng katahimikan at hindi ko iyon nagustuhan."Ano Itay, sagutin nyo ang tanong ko?" pasigaw ko ng tanong. Si Mister Cortez ang sumingit at sumagot sa mga tanong ko."Hindi isang kuwintas ang naging usapan Miss, lalong tama k wala baman kayong mamahaling kasangkapan , kotse o bahay na ikokolateral.""Kung ganun ho pala,bakit kayo naririto kung wala naman kayong makukuha? Paki sabi ho sa amo ninyo na bumalik na lamang sa isang buwan, sisikapin kong makabayad kahit ang interes man lang." sabi ko sa lalaking kahit nakadesente ng suot ay para pa ring hoodlum."Miss, kahit ang bahay mo na ito ay hidi sasapat sa

Malayo ang naging paglalakbay ng sasakyan na ikinainip ko. Wala naman na akong magagawa pa kaya minabuti ko na lang na itulog ang sm ng loob ko. Kaya wala akong kaalam alam na nahimbing pala ako at binuhat na ng mga tauhan ni Uncle Drake hanggang sa silid. Napabalikwas ako ng gising.Sa una, ang katahimikan ang bumati sa akin, isang uri ng katahimikan na kaiba sa ingay ng trapiko at tawanan ng mga kapitbahay na kinasanayan ko sa aming maliit na komunidad sa Marilao. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, at bumungad sa akin ang isang kisame na hindi ko pa nakita kailanman – matataas at may detalyadong disenyo, tila inukit ng isang dalubhasang kamay. Hindi ito ang kisame ng aking kwarto sa barung-barong na aming tinitirhan, na may mga bitak at marka ng anay na alam kong kabisado ko. Napakagara ng silid na aking kinalalagyan. Maluwang, marahil ay mas malaki pa sa buong bahay namin. Sa isang banda ay may malaking bintana, halos mula sa sahig hanggang kisame, na nagpapakita ng tan

Ngunit habang papalapit ako sa pinto, may narinig akong mga yabag na papalapit. Agad akong bumalik sa pinagtataguan ko. "Hah!Sh*t, muntikan ba ako doon. Buwisit na bahay ito napakaraming tauhan." bulong ko habang pigil nag hininga. Lumabas mula sa kusina ang dalawang lalaki, ang isa ay may hawak na kape, at ang isa naman ay tila nagbabasa ng dyaryo. Mga gwardiya. Kung anong suwerte ko, ngayon pa sila nagpahinga. Nagsimula akong kabahan. "Paano ako makakalabas kung nandoon sila?" Naghintay ako, ang aking puso ay bumubulusok sa kaba. Ilang minuto akong nakatayo doon, pakiramdam ko ay habambuhay na. Nag-uusap sila tungkol sa kanilang pamilya, sa kanilang mga suweldo. Gusto kong sumigaw, gusto kong magmakaawa, ngunit alam kong wala itong patutunguhan. Kailangan kong maging matalino. "Tama, bakit ngayon ko lang naisip." Nagkaroon ako ng ideya. May isang pinto sa likod ko na tila isang bodega. Kung makakapagtago ako doon at maghintay hanggang sa umalis sila, baka makatakas ako. Dah