All Chapters of หลงกลรักวิศวะตัวร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 ตัวคนเดียว(?) “พี่คีย์ปล่อย!” ณดาร้องเสียงดัง แขนเล็กถูกบีบกระชากบังคับให้เดินตามเขาไปอย่างเอาแต่ใจ คนตัวสูงไม่สนการคัดค้านของเธอ เขายังคงออกแรงดึงกระชากอย่างไม่สนว่าเธอจะเจ็บตัวจากการกระทำของตัวเองหรือไม่ ขายาวยังคงก้าวเร็วๆ ไปยังจุดหมายของตน คนรอบข้างพากันมองมาด้วยความสงสัยเพราะณดาเอาแต่ร้องและพยายามสะบัดแขนหนี แต่ช่างไร้ประโยชน์ “พี่คีย์ปล่อยเดี๋ยวนี้ ณดาไม่ไปกับพี่หรอกนะ!” “หุบปากแล้วตามมาเงียบๆ!” “ไม่!” ณดาทั้งทุบทั้งแงะมือหนาที่บีบแขนตัวเอง แต่อีกฝ่ายดูไม่สะทกสะท้านในสิ่งที่เธอทำแม้แต่น้อย มีแต่ตัวเองที่หมดแรงไปเสียเปล่า “มึงจะไปไหน” โด้ที่เห็นเหตุการณ์จากระเบียงชั้นสอง รีบวิ่งลงมาดักหน้าเพื่อนตัวเองไว้ “มึงจะทำอะไรเขา!” “เสือก!” พูดจบร่างของโด้ก็ถูกผลักออกโดยคนนิสัยไม่ดี คีย์มองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ หมับ! แขนอีกข้างของณดาถูกคว้าไว้ “กูไม่ให้มึงพาเธอไป” เป็นโด้เองที่จับแขนอีกข้างของเธอ มือใหญ่บีบแน่นแต่ไม่สร้างความเจ็บเท่าอีกคน “มึงเสือกอะไรด้วยวะ!” คีย์เดินปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อ ตะหวาดเสียงใส่จนคนรอบตัวพากันสนใจเหตุการณ์มากขึ้น “อย่ามายุ่งเรื

ตอนที่ 12 ไม่รักษาสัญญา ผ่านมาสองวันแล้วหลังจากคืนนั้นที่ณดาถูกคีย์ทิ้งไว้ข้างทาง เธอและเขาไม่ได้เจอกันอีก ณดาคิดว่ามันเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ เพราะไม่ต้องโดนเขารังแกซ้ำๆ อีกเหมือนเคย แต่สิ่งที่น่ากังวลใจในตอนนี้คงเป็นเรื่องคลิปที่เขามีอยู่ เพราะไม่อาจนิ่งนอนใจได้นัก คนนิสัยไม่ดีอย่างเขาจะยอมลบคลิปเธอจริงๆ หรอ ไม่ใช่ว่าเอาคลิปของเธอไปปล่อยลงตามเว็บต่างๆ แล้วรึไง ณดานั่งกอดอก นิ้วสวยยกขึ้นชิดริมฝีปากก่อนจะอ้าปากขบกัดมันซ้ำๆ คิดไม่ตกกับสถานการณ์ในตอนนี้ เขายอมปล่อยเธอมาง่ายๆ แบบนี้ไม่ใช่ว่ามีแผนอื่นรออยู่หรอ คนเจ้าเล่ห์แบบเขาไม่น่าหยุดอยู่แค่นี้ แต่ตอนนี้เขาเงียบเกินไป เงียบจนรู้สึกไม่ดี ความจริงวันนี้ณดามีตารางเข้าเรียนแต่อาจารย์ผู้สอนยกเลิกคลาสไปเมื่อเช้าเนื่องด้วยธุระส่วนตัวกระทันหัน เธอที่ตื่นมาแต่งตัวแต่เช้านอนแอ้งแม้งหมดแรง ไม่รู้จะทำอะไร เพื่อนก็ไม่คุยด้วย จนตอนนี้ทั้งเธอและกระต่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลับมาคุยกัน คงต้องบอกว่ากระต่ายคนเดียวต่างหากที่ไม่ยอมพูดคุยกับเธอเลยสักคำ ขนาดเธอตั้งใจโทรไปหาขอความช่วยเหลือยังปิดเครื่องหนี คงต้องจบความสัมพันธ์ของกันและกันไว้แค่นี้

บทที่ 14 ปลดปล่อยอารมณ์ คีย์ลากแขนผู้หญิงที่หน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาให้เดินตามเขาขึ้นไปด้านบน ขาเรียวขาวก้าวเร็วจนแทบจะสะดุดล้ม เขารีบร้อนเพราะกลัวว่าฤทธิ์ยาในตัวณดาจะหมดลงก่อน เขาอยากลองทำกับเธอในตอนที่เธอมีอารมณ์ขั้นสุด ติ้ง! เสียงลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่หมาย ทั้งสองเร่งฝีเท้าเดินเร็วๆ อีกครั้ง ณดาไม่มีท่าทีขัดขืนเพราะตัวเธอก็มีความต้องการอย่างมากเหมือนกัน ส่วนผู้ชายตัวโตที่ลากข้อมือเธอ กำลังแสดงสีหน้าอย่างมีความสุข พลั่ก! ประตูถูกเปิดออกคีย์เหวี่ยงตัวณดาเข้ามาด้านในห้องและปิดประตูล็อคทันที เขายกยิ้มมุมปาก ลากสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของเขาร้อนแรงประดุจไฟแทบจะเผาไหม้เธอให้ละลายหายไปจากตรงนี้ ร่างสูงเดินเข้าหาเธอโดยที่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีหลบหลีก ต่างจากเวลาปกติ เพราะทุกครั้งที่เขาต้องการนอนกับณดา เธอมักจะต่อต้านเขาเสมอ แต่สุดท้ายขัดขืนหรือสู้เขาไปยังไงก็เหนื่อยจนหมดแรง และต้องยอมให้เขาทำอย่างที่ต้องการจนได้ เธอกลัวคำขู่ของเขาที่จะทำเธอแรงจนเดินไม่ได้หากยังดื้อดึง เลยยอมแต่โดยดี “ไม่หลบหรอ?” เขาแกล้งถามในตอนที่เดินประชิดตัวจนหน้าอกนุ่มนิ่มชนกับหน้าท้องของเขา ณด

บทที่ 16 สิ่งของ “พี่มาที่นี่ทำไม” ณดาถาม เธอมองสำรวจไปรอบๆ ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งที่คีย์เป็นคนพามา ภายในร้านตกแต่งด้วยโทนสีชมพู มีตุ้กตา ลูกโป่งและดอกไม้วางจัดแจงเป็นโซนอย่างสวยงาม แม้ไม่ใช่วันหยุดแต่คนค่อนข้างเยอะ รวมทั้งเด็กนักเรียนอีกหลายคนที่กำลังถ่ายรูปเล่นกันอย่างสนุกสนาน “อยากมา” เขาตอบก่อนจะยกกาแฟขึ้นดื่ม ปกติเห็นยกแต่แก้วเหล้าพอเขายกแก้วกาแฟจึงมองว่ามันดูแปลกๆ “ร้านนี้สวยดีนะคะ พี่เคยมาก่อนหน้านั้นหรอ” “ครั้งแรก สุ่มมา” เขาวางแก้วลงบนโต๊ะสีชมพูอ่อน “ถ้ารู้ว่าร้านมันหวานขนาดนี้ไม่มาแต่แรกหรอก” ณดาขำออกมาเล็กน้อย เธอหยิบช้อนตักเค้กช็อกโกแลตตรงหน้า ก่อนจะยัดมันเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย คีย์นั่งมองเธอกินเงียบๆ จนเค้กในจานหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษขนมปัง “กินขนาดนี้ไม่กลัวอ้วนรึไง” “ไม่ค่ะ” ณดาเช็ดปาก “ของอร่อยกินเท่าไรก็ไม่อ้วน” “หึ” เขาหัวเราะหึในลำคอ “เธอกับกระต่ายยังไม่คุยกันอีกหรอ” “ค่ะ” ณดาพยักหน้าตอบ เขานิ่งไปสักพักก็ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีกจนน้ำยุบลงไปครึ่งแก้ว “ปกติชอบกินอะไร” “คะ? ชอบกินช็อกโกแลตค่ะ” “หมายถึงกระต่าย” “…” “ยัยนั่นชอ

บทที่ 18 เหมือนจะดี กะละมังใบเล็กวางข้างหัวเตียง ไอร้อนจากน้ำลอยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูนชุบผ้าผืนเล็กกับน้ำก่อนจะบิดหมาดๆ แล้วเลื่อนถูตามแขนเรียวของคนที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง มือแกร่งเลื่อนถูอย่างเบามือ หลังจากที่พาเธอกลับถึงห้องตัวเองอย่างปลอดภัย เขาก็ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลยนอกจากดูแลประคบประหงมเธออย่างดี คีย์ไม่รู้เลยว่าการที่ณดาเดินออกจากร้านนั้นจะทำให้เธอเจ็บตัวหนักขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าเธอจะมีอันตรายเขาคงไม่ปล่อยให้คาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ใบหน้าขาวนวลมีรอยฟกช้ำที่โหนกแก้ม มันบวมแดงเห็นได้ชัด มุมปากล่างแตกมีเลือดซึมอยู่เล็กน้อย ข้อศอกและเข่าถลอก ฝ่ามือฟกช้ำเป็นจ้ำเขียว เขามองร่องรอยบาดแผลบนตัวเธอด้วยความกรุ่นโกรธ ตอนที่เขาขับรถไปเจอผู้ชายยืนจับกลุ่มตรงป้ายรถเมล์ เขาไม่คิดจอดรถลงไปด้วยซ้ำเพราะเห็นว่าฝนกำลังตกหนักณดาไม่น่าอยู่แถวนี้ แต่พอเห็นหนึ่งในนั้นยกโทรศัพท์ที่ใส่เคสสีชมพูขึ้น เขาก็จำได้ทันทีว่านั่นคือโทรศัพท์ของผู้หญิงที่เขากำลังตามหา คีย์เปิดประตูรถลงไปตั้งใจจะเข้าไปถามว่าเจอณดาหรือใครสักคนที่มีลักษณะคล้ายเธอบ้างไหม “อย่ามาแส่ดีกว่า ไม่ใ