All Chapters of พระเพลิงพ่ายรัก: Chapter 21 - Chapter 30

"ช่วงก่อนมานั่งกลุ้มเรื่องดา ช่วงนี้มานั่งกลุ้มเรื่องน้องเกล มึงเป็นอะไรของมึงมากนัก" จะไม่ให้เขากลุ้มเรื่องเกวลินได้ยังไง คนน้องไม่ยอมคุยกับเขาแล้วร่วมอาทิตย์ นานที่สุดเท่าที่เคยโดนโกรธมาเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกันแต่ก็ทำเหมือนว่าเขาเป็นเพียงอากาศ พอเห็นหน้าก็เดินผ่านไปเสียดื้อๆปกติเธอไม่เคยปฏิเสธกอดจากเขา แต่ในตอนนี้เพียงแค่จะจับมือเกวลินยังสะบัดเขาออกเต็มแรง ท่าทีเหมือนกำลังรังเกียจกันอยู่แบบนี้เขาจะไปทนได้ยังไง พอเห็นน้องเป็นแบบนี้แล้ว กลับกลายเป็นว่าเขาสามารถทิ้งเรื่องของดารกาที่ว้าวุ่นมานานไปโดยง่าย ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้น้องกลับมาคุยกันเหมือนเดิมให้ได้ก่อน"มึงว่ากูควรทำยังไงให้น้องหายโกรธ""เป็นกูไม่หายนะ พูดจาส้นตีนขนาดนั้นอ่ะ"พระเพลิงตวัดสายตาไปมองเพื่อนเขาทันที ทำไมมันถึงชอบพูดจาไม่เข้าหูในตอนที่เขาอารมณ์ไม่ดีแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ เวลาจะขอความคิดเห็นทีไร ไม่มีเลยที่ภาคภูมิจะพูดให้ความช่วยเหลือเขาทันที จ้องแต่จะพ่นคำด่าออกมาก่อนตลอด"เกลไม่เคยโกรธกูนานขนาดนี้เลยนะ แต่ครั้งนี้....ทำไมว่ะ""มึงอายุสามสิบแล้วนะเพลิง มึงคิดไม่ได้หรอว่าสิ่งที่มึงพูดมันคือการดูถูกน้อง แล้วผ

"ผ้าเช็ดตัวค่ะ ไปอาบน้ำก่อน" "ทำไมต้องอาบคะ?" "ถ้าจะนอนแบบนี้ก็ได้นะคะ พี่ก็ไม่ติดหรอก" พระเพลิงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนสุดท้ายเกวลินก็รีบหยิบผ้าเช็ดตัวออกไปจากมือเขา มองดูเธอวิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างเร่งรีบแต่ก็อดขำออกมาไม่ได้ ถ้ารู้ว่าขู่ด้วยวิธีนี้แล้วจะได้ผลที่สุดก็คงจะทำมาตั้งนานแล้ว เพียงไม่ถึงห้านาทีบานประตูห้องน้ำก็เปิดแง้มออกมาอีก พระเพลิงมองน้องอย่างไม่เข้าใจเพราะอีกคนไม่ยอมพูดอะไร เอาแต่รอบมองเข้าผ่านช่องของบานประตูที่แง้มอยู่เท่านั้น เขาเลือกที่จะไม่ถามอะไรแล้วรอดูว่าเกวลินจะเอ่ยปากพูดมาเองไหม "เกล...ไม่มีชุดนอนค่ะ" เขาลืมไปเสียสนิทว่าไม่ได้หาชุดสำหรับใส่นอนให้น้องด้วย พระเพลิงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของเขาแล้วยืนเลือกอยู่พักใหญ่ เพราะไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่ก็เลยมีเสื้อผ้าสำรองอยู่ไม่มากนัก เสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีขาวนี่น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว เขาเดินไปยื่นให้น้องทั้งอีกคนเอื้อมมือออกมารับเท่านั้น ดูเหมือนว่าเกวลินจะถอดเสื้อผ้าออกไปจนหมดเลยถึงได้ไม่กล้าออกมา น้องหายไปในห้องน้ำเพียงเสี้ยววิก็เปิดประตูออกมาอีกรอบจนเขาต้องกอดอกมอง นี่กำลังลีลาไม่ยอมอาบน้ำเสียทีหรือ

พระเพลิงเดินกอดอกมองเกวลินที่ก้าวจ้ำไปก่อนจากด้านหลัง น้องไม่ยอมพูดกับเขาตั้งแต่หลังจบประโยคนั้น ชุดเดรสที่อีกคนใส่อยู่ตอนนี้เป็นชุดที่เขาเคยซื้อไว้ให้ดารกาแต่อีกคนไม่รับมันไป ไม่รู้ว่าถ้าเธอรู้จะโกรธเขาไหม แต่พระเพลิงก็คงปล่อยน้องออกมาข้างนอกทั้งแบบนั้นไม่ได้ เกวลินที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขามันช่างยั่วขนาดไหน ถ้ามีใครได้เห็นเข้าคงต้องมองเธอเป็นตาเดียวแน่ พระเพลิงไม่มีวันปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นหรอก แค่เขาเท่านั้นแหละที่จะเห็นได้ ของแบบนี้ต้องคนที่เป็นพี่ชายเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ ก้าวจ้ำเข้าไปคว้าแขนน้องเอาไว้แล้วออกแรงดึงให้เดินเข้าร้านอาหารร้านโปรดของอีกคน สงสัยจะโมโหจนเดินไม่มองทางถึงได้เดินเลยไปแบบนั้น ทั้งที่เขาบอกตั้งแต่ลงจากรถแล้วว่าจะไปร้านไหน "ทานอะไรดีคะ? เมนูเดิมดีไหม?" "......." ส่งมือไปจับใบหน้าของคนที่ไม่ยอมพูดจาแล้วก็บีบที่แก้มจนริมฝีปากเล็กยู่ออกมา เกวลินตีที่มือของเขาไปหนึ่งทีจนเขายอมปล่อยมือออกแล้วเอาแต่ขำไม่หยุด "มาแกล้งเกลทำไมคะ!?" "ก็เห็นไม่ยอมพูดยอมจานี่คะ พี่ก็นึกว่าอมอะไรอยู่ ก็เลยจะช่วยเอาออกให้" "เกลจะทานอันนี้ค่ะ สเต็กเนื้อด้วย แล้วก็สปาเกตตี้คาโบน

เกวลินถูกอุ้มขึ้นมาจนถึงบนห้องนอนก่อนพระเพลิงจะปล่อยเธอลงมายืนทันทีที่ปิดประตูลง เสียงลงกรทำให้ใจเธอเต้นระรัวขึ้นมา มือบางแตะที่ปากตัวเองแล้วนึกถึงรอยจูบเมื่อครู่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาจูบเธอในตอนที่ยังมีสติดีอยู่ทุกอย่าง แล้วเธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธจูบนั้นของเขาได้ด้วย มันทั้งละมุนแต่ก็เพิ่มความร้อนแรงขึ้นในเวลาเดียวกัน ราวกับว่าเขาต้องการเธอมากขึ้นอีก "เกลคะ" เสียงเรียกของพระเพลิงดึงเธอออกมาจากความคิด รู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนประชิดเธอแล้ว มือหนาส่งมาลูบน้ำที่เปียกชื้นบนใบหน้าออกให้ แววตาใส่ใจของเขามันกำลังทำให้เกวลินรู้สึกดีมากจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่ได้ "เรื่องเมื่อกี้นี้พี่...." ดูเหมือนว่าเขากำลังจะเอ่ยปากขอโทษสินะ เขาไม่ได้ตั้้งใจที่จะทำแบบนั้นกับเธออีกแล้วใช่ไหม "พี่ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหมคะ เกลรู้อยู่แล้ว พี่เพลิงไม่...." เสียงของเธอขาดหายไปในตอนที่เขาครอบครองริมฝีปากเธออีกครั้ง พระเพลิงหมุนตัวเธอแล้วดันจนชิดกับประตูห้อง เขาผละออกมามองกายบางที่ยังคงเปียกชื้นอยู่ เกวลินในตอนนี้อันตรายกับหัวใจชะมัด เขาไม่พูดอะไรตอบน้องไปแต่เลือกจะจูบเธออีกครั้ง ที่น้องบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจทำก็ไม่ถูก เขาสต

"พี่เพลิง ไม่ต้องอุ้มแล้วค่ะ" เขาฟังเธอซะที่ไหน พอเธอพูดจบกายบางก็ถูกอุ้มขึ้นไปทันที รองเท้าคู่สวยถูกวางทิ้งไว้ในรถอย่างไม่ใส่ใจ พระเพลิงอุ้มเธอเข้ามานั่งในห้องรับแขก ก่อนจะเดินหายไปพักใหญ่ แล้วกลับมาพร้อมหลอดยาในมือ ขาเรียวถูกจับยกขึ้นมาดูอีกรอบ สัมผัสแผ่วเบาตอนทายาให้ทำเธออุ่นวาบไปทั้งหัวใจ "เจ็บไหมคะ?""ไม่ค่ะ""ทิ้งไปเลยนะคะรองเท้าคู่นั้น มันใส่แล้วกัดก็ไม่ต้องเก็บไว้""ไม่ได้นะคะ! คุณป้าอุตส่าห์ซื้อให้" เกวลินรีบบอกกับเขา จะให้ทิ้งรองเท้าที่คุณป้าหทัยซื้อให้ได้ยังไง คุณป้ารู้เข้าต้องเสียใจมากแน่อีกคนไม่ยอมพูดอะไรต่อ เขาวางหลอดยาลงแล้วลุกขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างเธอ มือหนาลูบไปตามพวงแก้มนิ่มของน้อง ดวงตาแสนลุ่มหลงที่เขาไม่สามารถปกปิดมันได้คงจะถูกส่งออกไปจนเธอต้องหันหน้าหนี"วันนี้สวยมากจริงๆ รู้ตัวไหมคะ" เธองุนงงไปที่จู่ๆเขาก็พูดแบบนี้ออกมา เกวลินกำลังรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยจนต้องรีบลุกออกไปจากตรงนี้ แต่สุดท้ายก็โดนพระเพลิงกระชากตัวกลับไปจนนั่งลงอยู่บนตักเขาปลายคางมลถูกเชยขึ้นมา พระเพลิงยังคงมองใบหน้าหวานอย่างพินิจพิจารณาดูความสวยนี้ เขารู้ดีมาตลอดว่าเกวลินเป็นคนหน้าตาดี แต่ทว่าวัน