Semua Bab พระเพลิงพ่ายรัก: Bab 11 - Bab 20

เกวลินเดินออกมาจากห้องแล้วมองบานประตูของคนที่คืนนี้คงไม่ได้กลับมานอนบ้านเหมือนเคยแล้วถอนหายใจ พลันนึกไปถึงเรื่องที่ป้าหทัยคุยกับเธอตอนเธอกลับมาถึงบ้านเมื่อช่วงเย็น คุณป้าห่วงพระเพลิงมากแล้วก็อยากให้เธอช่วยดูแลเขาหน่อย แต่เธอจะไปทำอะไรได้ ช่วงนี้แค่เข้าใกล้เขาก็ขึ้นเสียงใส่เธอแล้ว ก้าวเดินลงตัวบันไดบ้านแล้วตรงไปที่ห้องครัว กระบอกน้ำที่หมดแล้วถูกเอาล้างน้ำแล้วคว่ำอย่างดี ก่อนจะเปิดตู้เย็นหยิบขวดใหม่ออกมา เกือบจะทำขวดน้ำหลุดมือตอนที่จู่ๆก็มีหัวของใครบางคนมาซบลงที่แผ่นหลัง แต่กลิ่นเหล้าทำให้เธอพอรู้ได้ว่าน่าจะเป็นพระเพลิง ทำไมวันนี้ถึงกลับมาบ้านได้ หมุนตัวหันไปหาอีกคนที่เลิกซบใบหน้าลงที่แผ่นหลังเธอแล้วมองนิ่ง ดวงตาของพระเพลิงที่บวมช้ำมันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปสัมผัสอยางเป็นห่วง พระเพลิงจับมือของน้องเอาไว้แล้วเอามาแนบที่แก้ม นี่ถ้าใครมาเห็นเข้าคงจะคิดว่าเขากำลังอ้อนเธออยู่ "เมาหรอคะ?" "ม่ายเมาสักหน่อย อึก." ท่าทางแบบนี้ยังกล้าเถียงว่าไม่เมาอยู่อีก เธอไม่รู้แล้วว่าจะต้องถอนหายใจเรื่องเขาอีกกี่รอบ "ขึ้นไปนอนไหมคะ พี่เมามากแล้ว" "ช่วยหน่อยค่ะ" เขาโน้มตัวมาหาเธอเต็มแรงจนเธอต

"อยู่เฉยๆสิคะ" เกวลินส่งสายตาดุไปให้พระเพลิงที่อยู่ไม่นิ่ง เธอโกนหนวดให้เขาอย่างตั้งใจจนไม่ได้สังเกตสายตาของพระเพลิงที่เอาแต่มองเธอตาไม่กระพริบ ก่อนจะหยุดนิ่งไปในตอนที่มือข้างหนึ่งของเขาแตะลงที่ข้างแก้ม เกวลินหันมองหน้าเขา ความใกล้ที่มากเกินทำให้ต้องรีบผละตัวออกมาก่อน"ไปไหนกับไอภาคมาหรอคะ?""ก็ไปธุระไงคะ""ไปนานขนาดนี้เนี่ยนะคะ""พี่ภาคพาไปทานข้าวมาด้วยค่ะ" ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองไหมแต่ทันทีที่พูดประโยคเมื่อครู่จบสายตาดุก็ส่งมาให้เธอทันที เพราะดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมละสายตาไปง่ายๆ เกวลินก็เลยเลือกที่จะหมุนตัวเดินออกไปแต่ถูกเขากระชากกลับจนเซถลาล้มลงนั่งบนตักเขาพระเพลิงลูบแก้มเนียนของเธอไปมา ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเปล่าที่ทำให้เขาขยับใบหน้าเข้ามาหาเธอ เกวลินหลับตาลงในยามที่เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนแทบไม่มีพื้นที่ให้ได้หายใจ สัมผัสที่ริมฝีปากทำให้ความรู้สึกเธอเด่นชัดขึ้นอีกครั้ง รอยจูบเนิบนาบของเขากำลังพาให้เธอเตลิดไปไกล ก่อนเหตุการณ์ที่โดนเขาจูบครั้งนั้นแล้วเขาเรียกชื่อคนอื่นจะเตือนสติให้เธอรีบผละออกมา"พี่ทำต่อเองนะคะ เกลขอตัวก่อน" "เกล....." เสียงเรียกของเขาดังไล่หลังมาแต่เธอไม

"ถามน้องยังว่าอยากให้มึงไปรับหรือเปล่า?" "ทำไม? เกลเล่าอะไรให้มึงฟัง" "น้องไม่ได้เล่าหรอก แต่กูพอจะรู้สันดานมึงอยู่" พระเพลิงมองหน้าเพื่อนเขานิ่งแล้วถอนหายใจ เหมือนมันจะคุยกันดีๆแบบคนปกติไม่ได้เลยมั้ง จ้องจะหาเรื่องให้เขาด่าอยู่ไม่เว้นแต่ละวัน ถึงสิ่งที่มันพูดบางครั้งจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ "น้องเป็นห่วงมึงมากนะ ที่ไปหาดาก็เพราะไม่อยากให้มึงเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไปพาลน้องอีกละ" จะไปเหลือหรอ พระเพลิงได้แต่คิดแบบนี้อยู่ในใจ พอนึกถึงตอนที่ดารกามาพูดให้เขาเลิกรู้สึกไปซะ แถมอีกคนยอมมาเจอเขาเพียงเพราะคำขอของเกวลินไม่ใช่ว่าอยากมาหาเขาจริงๆมันก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้า บวกกับปริมาณเหล้าที่ดื่มเข้าไปด้วยก็เลยปากเสียไปเต็มระบบจนน้องโกรธไปแบบนั้น เมื่อคืนหลังน้องเดินออกไปเขาก็พอจะรู้ตัวว่าเผลอพูดจาไม่ดีอีกแล้ว แต่ความเมาก็มีมากเกินกว่าจะเดินไปพูดคุยเลยในตอนนั้น "เย็นนี้ไม่ต้องไปรับเกล กูจะไปเอง" "แต่กูนัดกับน้องไว้แล้ว" "แล้วมึงมีสิทธิ์อะไรมานัดน้องกูเนี่ย!" พระเพลิงเริ่มจะหงุดหงิดกับท่าทีโชว์เหนือของเพื่อนตัวดีเต็มที มันทำเหมือนกับว่าเวลาได้อยู่กับน้องแล้วมันคือผู้ชนะอะไรแบบนั้น เห็นแล

เกวลินรอบมองพระเพลิงที่กำลังตั้งใจล้างแผลให้เธออย่างอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ สองสามวันมานี้เขาดูแลเธออย่างดี แล้วยังคอยล้างแผลให้อยู่ทุกวัน เพียงแค่การกระทำนี้ของเขาก็ทำให้เธอลืมเรื่องราวที่น้อยอกน้อยใจก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น นี่สินะความน่ากลัวของคำว่ารัก ทั้งที่เขาทำร้ายจิตใจกัน ก็ยังพร้อมที่จะให้อภัยโดยง่ายดาย"แผลเริ่มดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวก็หายแล้วค่ะ""ขอบคุณค่ะพี่เพลิง""เดี๋ยวคุณแม่พี่กลับมา พี่คงโดนบ่นจนหูชาแน่""ไว้เกลจะช่วยพูดให้นะคะ""ไม่ต้องหรอกค่ะ มันก็เป็นความผิดพี่จริงๆนี่นา" เกวลินหลุบตาลงต่ำ พระเพลิงเอาแต่พูดว่าเป็นความผิดเขาตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่องจนวันนี้ ยิ่งเห็นความรู้สึกผิดของเขาแล้วเธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี"ช่วงนี้พี่ไม่ดื่มแล้วหรอคะ?""ก็ต้องดูแลเกลไงคะ ทำไม...หรืออยากให้พี่ไปดื่มอีก""ไม่ค่ะ พี่เป็นแบบนี้ดีกว่าเยอะเลย" เธอมองพระเพลิงที่ยิ้มมาให้แล้วลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนเหมือนอย่างเคย "ทำอะไรกันอยู่?""พี่ภาค สวัสดีค่ะ""สวัสดีครับน้องเกลคนสวย" เกวลินยืนขำคนที่ถูกพระเพลิงผลักหัวไปเต็มแรงทันทีที่เขาเดินมาใกล้เธอ ภาคภูมิดูจะเสียอาการไปนิดหน่อยแล้วก็หันมายิ้มขำกับเธอด้วยอีกค

"เจ็บค่ะ" ความเจ็บเข้าเล่นงานเธอทันทีในตอนที่เขายัดส่วนนั้นเข้ามาได้ พระเพลิงกดแช่เอาไว้แบบนั้นแล้วหอมที่พวงแก้มนิ่มปลอบประโลมน้อง เชยคางมลที่ยังมีผ้าก็อตปิดแผลอยู่ขึ้นแล้วกดจูบที่หน้าผากในตอนนี้สิ่งที่เขาทำอยู่มันไม่ถูกต้อง แต่ฤทธิ์ยามีมากพอที่จะทำให้เขาลืมเรื่องถูกผิดไปก่อน คืนนี้มีเพียงแค่เกวลินเท่านั้นที่จะช่วยเขาได้ "อดทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว"คำปลอบประโลมของเขาใช้ได้ผลในทันที พอเป็นพระเพลิงแล้วเกวลินคนนี้ก็ยอมไปเสียทุกอย่าง ต่อให้เจ็บมากแค่ไหนก็ยอมได้เพียงเพื่อให้เขามีความสุข เธอยอมทำเพื่อพระเพลิงมาแล้วนับไม่ถ้วน แล้วนี่มันก็จะเป็นอีกครั้ง พระเพลิงเริ่มขยับส่วนนั้นเข้าออก เสียงครางทุ้มของเขาทำให้เธอรู้สึกเขินอายขึ้นมาเสียอย่างนั้น โชคดีแล้วที่บอกให้เขาปิดไฟในห้องลง ไม่งั้นถ้าเธอต้องเห็นเขาในโหมดนี้อย่างเต็มตาใจดวงน้อยก็คงจะเตลิดออกไปไกล เกวลินเริ่มหายใจถี่รัวขึ้นจากความเจ็บละคนเสียว ความรู้สึกแปลกใหม่ตีตื้นขึ้นมา สมองของเธอขาวโพลนลืมทุกอย่างไปหมดสิ้นเหลือเพียงเรื่องของเธอกับเขาในตอนนี้เท่านั้นแทบไม่อยากจะเชื่อว่าในตอนนี้เขากับเธอกำลังเป็นของกันและกัน ยิ่งเขาอ่อนโยนเ