"หนูเกลลูก เลือดไหลแล้ว" เกวลินก้มมองนิ้วตัวเองที่คุณป้าหทัยดึงไปดู เธอกำลังช่วยคุณป้าปอกเปลือกกระเทียมแต่เพราะเหม่อเลยไม่ทันระวังทำให้มีดบาดลงบนนิ้ว คุณป้าเอากระดาษมาให้จับไว้ก่อนจะรีบลุกไปเอาพลาสเตอร์ให้เธอเปิดออกดูแผลแล้วกดเอาไว้อีกรอบ ถึงบาดแผลจะไม่ใหญ่มากแต่ก็เยอะพอสมควรจนเลือดไหลออกมาเยอะ ระหว่างที่มัวก้มมองดูมือตัวเองจู่ๆก็ถูกใครบางคนจับมือเธอไปดูบ้าง เงยขึ้นไปถึงเห็นว่าเป็นคนที่เธอไม่ได้คุยกับเขามาสามมาสี่วันได้เธอไม่รู้เลยว่าช่วงนี้พระเพลิงกำลังยุ่งเรื่องงานหรอยุ่งเรื่องใครอีกคนอยู่ เขาออกจากบ้านไปแต่เช้าทุกวัน เย็นบางวันกลับมาบ้านแล้วก็ออกไปข้างนอกอีกครั้งจนเราแทบไม่ได้คุยกัน ช่วงนี้ต่างคนต่างนอนที่ห้องของตัวเอง และไม่มีแม้แต่ข้อความของเขาที่ส่งมาบอกเธอถึงเหตุผลที่กับบ้านดึกเลยแม้แต่ข้อความเดียว"เจ็บไหมคะ?""ไม่ค่ะ" คุณป้าหทัยกลับมาพร้อมกับพลาสเตอร์ยา พระเพลิงรับมาแล้วติดให้เธออย่างระวัง เกวลินในตอนนี้นิ่งเงียบมาก น้องไม่สดใสเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิด ต้นเหตุมันก็คงมาจากเขา ที่ไม่เข้าหาไม่ใช่ว่าไม่แคร์ แต่เขาแค่อยากให้น้องเข้าใจด้วยตัวเอง อย่างน้อยเกวลินควรโตมากพอที่จะเ
Terakhir Diperbarui : 2025-10-22 Baca selengkapnya