Semua Bab พระเพลิงพ่ายรัก: Bab 31 - Bab 40

"ทำอะไรอยู่คะ?" พระเพลิงเดินเข้ามากอดน้องจากด้านหลัง เขาถือวิสาสะเปิดเข้ามาในห้องของเธอ เดินตามมาดูน้องที่กำลังยืนอยู่ตรงระเบียงด้านนอก"เกลกำลังมองสวนดอกไม้ของคุณป้าค่ะ พี่เพลิงดูสิคะ สวยมาก" พระเพลิงก็คิดเหมือนกันว่าสวย แต่ทว่าสายตาเขาไม่ได้มองไปที่ดอกไม้เลย เขาเอาแต่จ้องมองคนในอ้อมกอดเขาตอนนี้เท่านั้น"ค่ะ สวยมาก" เสียงกระซิบข้างหูแผ่วเบาทำเกวลินล่นคอหนี พระเพลิงหมุนตัวน้องให้หันมาหาแล้วจูบเธอทันที ช่วงนี้ไม่รู้เขาเป็นอะไร ยามได้เจอเธอก็อยากหอม อยากกอด อยากจูบอยู่ตลอด"พอใจหรือยังคะ?""ถ้าไม่พอใจจะให้จูบอีกไหมคะ""ไม่เอาแล้วค่ะ พี่เพลิงฉวยโอกาสเกลตลอดเลย" คนน้องมุ่ยหน้าใส่แล้วหลังจากนั้นก็ยิ้มออกมา พระเพลิงลูบหัวน้องแล้วบีบแก้มกลมด้วยความหมั่นเขี้ยวในรอบอาทิตย์นี้เราสองคนตัวติดกันมาก เขาไปรับไปส่งน้องทุกวัน นอนด้วยกันทุกคืน วันนี้เป็นวันหยุดเขาก็ไม่ออกไปไหนแต่เลือกที่จะอยู่บ้านกับน้องแทน เหมือนคนกำลังคลั่งรักไม่มีผิด เหมือนกำลังเธอจนโงหัวไม่ขึ้น"เดี๋ยวคุณพ่อคุณแม่พี่ก็กลับมาถึฃแล้ว นอนด้วยกันไม่ได้แล้วสิ""ก็นอนด้วยกันมาตั้งหลายคืนแล้วไงคะ พี่กลับไปนอนห้องตัวเองบ้างก็ได้""เกลไม่

"ไปหาหมอดีไหมครับน้องเกล พี่ว่าเราอาการไม่ค่อยดีเลย""เกลอยากไปหาพี่เพลิงค่ะ ฮึก พาเกล...ไปหาพี่เพลิงนะคะ" ภาคภูมิถอนหายใจออกมา อีกคนเอาแต่พูดอยู่แบบนั้น เขาเองนึกเป็นห่วงคิดว่าไปหาหมอก่อนแล้วค่อยโทรบอกพระเพลิงน่าจะดีกว่า แต่เกวลินก็เอาแต่พูดว่าจะไปหาพระเพลิงท่าเดียวไม่นานนักภาคภูมิก็พาเธอมาถึงบริษัท อีกคนช่วยประคองเธอเดินเข้าไปด้านใน ทุกสายตามองจับจ้องมาอย่างไม่ต้องแปลกใจ ใครเห็นสภาพเธอในตอนนี้ก็คงสงสัยกันทั้งนั้นพอลิฟต์ขึ้นมาถึงด้านบนขาเรียวก็รีบก้าวไป ใจเธออยากให้ไปถึงพระเพลิงให้เร็วขึ้นอีก มาถึงเลขาหน้าห้องคนใหม่ก็บอกกับเธอว่าพระเพลิงกำลังติดประชุม แต่จะให้เธอทำยังไง เธอไม่สามารถรอได้อีกแล้ว เธอจะไม่ไหวอยู่แล้ว"ไอภาคมึงมาทำไม?" เสียงของพระเพลิงเรียกให้เธอหันไปมองแล้วร้องไห้โฮออกมา เขารีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตกใจเกวลินโผเข้ากอดพระเพลิงเต็มแรง ความกลัวที่มีถูกปลดปล่อยออกมาจากหยาดน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด เขากอดตอบเธอแน่นแล้วลูบหลังปลอบประโลมเธอด้วย"ใครทำอะไรเกลคะ บอกพี่มา" "เกลกลัวค่ะพี่เพลิง ฮึก เกลกลัว""ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่อยู่นี่"พระเพลิงยกเลิกประชุมรอบบ่ายเพราะน้องเป็นลมไปเล

"พี่เพลิงอย่าดื่มเยอะนะคะ เดี๋ยวขับรถกลับไม่ได้" เกวลินเอ่ยปรามเขาอย่างเป็นห่วง ตอนนี้เขาพาเธอมาอยู่ร้านอาหารที่มีห้องส่วนตัว เธอมองดูพระเพลิงกับภาคภูมิที่พากันดื่มแล้วก็กลัวว่าจะเกินลิมิตจนเมาแล้วไม่สามารถขับรถกลับได้"พี่รู้แล้วค่ะ แค่นี้ไม่เมาหรอก ใช่ไหมไอภาค""ใช่ครับน้องเกล นิดหน่อยเอง" ภาคภูมิพูดสมทบด้วยอีกแรง เกวลินส่ายหน้าแล้วถอนหายใจก่อนเธอจะขอตัวไปเข้าห้องน้ำ คะนิ้งอาสาไปเป็นเพื่อนเธอด้วยปล่อยให้สองหนุ่มดื่มกันไป"มึงกับน้องเกลนี่ถึงขั้นไหนแล้ว?' จู่ๆภาคภูมิก็ถามคำถามนี้ขึ้นมา เขาวางแก้วเหล้าในมือลงแล้วครุ่นคิด ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าระหว่างเรามันไปถึงขั้นไหนแล้ว เขารู้แค่ว่าในตอนนี้ที่มีน้องอยู่มันก็ดี"คนพิเศษละมั้ง""แค่นั้นเอง? นี่มึงยังไม่รู้ตัวเองหรอว่าชอบน้อง""อธิบายไม่ถูกอ่ะ กูอยู่กับเกลก็ดีนะเว่ย ดีมากเลย แต่พอนึกว่าน้องอายุห่างกับกูขนาดนี้ แถมกูยังดูแลน้องมาตั้งแต่สิบสี่ มันก็ทำให้กูรู้สึกว่าระหว่างเราจะเป็นไปได้หรอว่ะ""เป็นไปได้ไหมไม่ได้อยู่ที่อายุ อยู่ที่มึงต่างหาก มึงต้องถามตัวเองให้ดีนะไอเพลิง เพราะตอนนี้ที่มึงเป็นกันอยู่ น่าจะทำให้น้องรักมึงมากขึ้นไปอีก"".....

"คบค่ะ" เสียงน้องตอบรับดัังขึ้นพระเพลิงเลยเงยหน้าขึ้นมอง เขายิ้มออกมาแล้วรีบจับมือเกวลินเอาไว้ ในที่สุดก็ตื่นสักที น้องหลับไปตั้งเกือบสองวัยเพราะร่างกายอ่อนเพลียจากการเสียเลือดมาก"ฟื้นแล้วหรอคะ พี่เป็นห่วงเกลแทบแย่เลยรู้ไหม" ดูจากสีหน้าเขาแล้วคงจะห่วงเธอมากจริงๆอย่างที่พูด ใต้ตาเขาหมองคล้ำลงไม่รู้ว่าได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่ามือเล็กจับที่ใบหน้าของเขาด้วยความเป็นห่วง พระเพลิงจับมือน้องตอบแล้วหอมลงบนฝ่ามืออย่างรักใคร่ ริมฝีปากที่ยังคงซีดเซียวนั้นพยายามฝืนยิ้มมาให้เขา พระเพลิงช่วยพยุงน้องให้ลึกขึ้น ปรับเตียงให้ได้องศาที่น้องจะพิงได้สบาย เขานั่งลงข้างเตียงแล้วมองหน้าน้อง ใบหน้าเธอยังดูอิดโรยคงเพราะความอ่อนเพลีย"วันหลังอย่าทำอย่างนี้อีกนะคะ ถ้าเกลเป็นอะไรขึ้นมา พี่จะทำยังไง""แล้วถ้าปล่อยให้พี่เป็นอะไรไป เกลจะทำยังไงละคะ....เกลอยู่ไม่ได้หรอกนะ ถ้าไม่มีพี่" เธอส่งยิ้มไปให้เขา เกวลินคนนี้ไม่มีทางเดินต่อไปได้หากไม่มีพระเพลิงอยู่ในชีวิต แค่คิดก็รู้สึกเจ็บในหัวใจไปหมดแล้ว"รักพี่ขนาดนี้เลยนะ" เกวลินพยักหน้ารับ พระเพลิงยิ้มให้น้อง เขาเลื่อนมือไปลูบผมที่ปรกหน้าเธอออก แล้วฝังแปลายจมูกสูดดมแก้มนิ่

"นะค๊าา พี่เพลิงพาเกลไปซื้อหน่อยนะ"พระเพลิงนั่งมองคนที่กำลังออดอ้อนเขาอยู่ เกวลินกอดแขนเขาไว้แน่นแล้วเอาหน้าถูไถไปมาราวกับว่าอยากให้เขาตอบตกลง น้องมาขอให้เขาพาไปซื้อหนังสือเล่มใหม่ในงานหนังสือที่จัขึ้นวันนี้ ไม่ใช่ว่าพระเพลิงจะไม่พาไปหรอก เขาก็แค่อยากจะเห็นว่าน้องจะอ้อนเขาให้ตกลงได้ยังไงก็แค่นั้นเขาตีหน้านิ่งแล้วทิ้งตัวพิงโซฟาไป ทำเหมือนว่ากำลังไม่สนใจในสิ่งที่น้องพูดเลยสักนิด เกวลินพยายามเขย่าแขนเขาอยู่พักหนึ่งแล้วสุดท้ายน้องก็ผละตัวออกไป พระเพลิงรู้สึกได้ถึงความเงียบผิดปกติก็เลยเหลือบมอง เกวลินนั่งอยู่ข้างเขาไม่ได้ไปไหน แต่เธอเอาแต่ก้มหน้า ไหล่เล็กสั่นเทิ้มทำให้เขาตาโตด้วยความตกใจ อย่าบอกว่าน้องร้องไห้อีกแล้วนะ"เกลคะ ร้องทำไม?" พระเพลิงรีบขยับไปหาน้องแล้วดึงมากอดเอาไว้ ลูบหัวน้องปลอบโยนแล้วได้แต่โทษตัวเอง แต่เรื่องแค่นี้ไม่น่จะทำให้เกวลินร้องไห้ได้ด้วยซ้ำ แต่ไหงถึงเป็นแบบนี้ไปได้ เขาว่าเขาก็ไม่ได้แกล้งน้องแรงเลยสักนิดเกวลินโผเข้ากอดเขา เธอสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารจนเขาอดจะรู้ผิดไม่ได้ แต่พอผละออกมาเกวลินก็เป็นฝ่ายขอโทษเขาก่อน เธอเอาแต่พูดว่าไม่ได้อยากเป็นแบบนี้แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม