บททั้งหมดของ Love and Potion : บทที่ 71 - บทที่ 80

"Kaya mas lalong hindi ako magpapakita sa'yo, dahil alam kong galit ka."Halos umusok na ang butas sa ilong ko sa inis ko sa aking ina. Wala pa din siyang planong magpakita sa akin. Wala pa ding plano na sabihin sa akin kung nasaan sila ngayon ng anak ko. Gusto ko sana silang ipahanap kay Marko, ngunit kailangan kong mag-ingat. Kahit si Marko hindi alam ang tungkol kay Maisie. Masakit ang ulo ko dahil sa hang-over pero nadagdagan pa ang sakit dahil sa stress kay Mommy. "Ma'am, kumain ka na po muna..."Pilit akong ngumiti sa kasambahay na nag-aayos ng almusal sa mesa. Tinanghali na ako ng gising. Kung hindi pa nga ako nagugutom, hindi ako babangon. Napabuntong hininga ako sabay hilot ng aking ulo. Ano'ng klaseng bakasyon 'to? Stress na stress ako. May text message akong natanggap galing kay Mommy. Nag-book daw siya sa isang aesthetic and spa clinic ng isang kilala niya. "Pamper yourself, dear." Pagkatapos ng massage and spa, I'm sure stress na ulit ako. Pero sige, pupunta na la

CRAIGNang una, it was just a simple attraction. Hindi ko naman inakala na mahuhulog ako ng husto sa kaniya. I was open to possibilities. Kasi naniniwala ako na gaya ni Ethan, mahahanap ko din iyong babaeng magpapatino sa akin. Hindi ko lang inakala na si Anne pala ang babaeng iyon. Sobrang daming nangyari, pero wala pa ding nangyayari sa amin. Hindi ko alam na mayroon pala akong mahabang temper pagdating sa ganitong bagay. Madami akong plano. Pero willing akong dahan-dahanin ang lahat. Maybe I'll start by helping her reaching out for her dreams. Gusto niyang mag-aral, tutulungan ko siyang mag-aral. Hindi na din niya kailangan pang alalahanin ang kaniyang mga magulang, kaya pati sila tinulungan ko din upang hindi na bumalik sa pagbebenta ng kung ano-ano sa Quiapo. Makakapag-focus din si Anne sa akin at sa pag-aaral. Bawat araw na lumilipas, mas lalo ko lang napapatunayan sa aking sarili na hulog na hulog na pala ako sa kaniya. Hindi ko na kayang mabuhay ng wala siya. Hindi ko kaya

"Xandria dear..."Hindi ko pinansin si Mommy. Nanatili akong nakahiga habang yakap ang picture ni Maisie. It's been two weeks. Miss na miss ko na siya. Bawat oras at araw na lumilipas para akong pinapatay. Gusto ko siyang puntahan pero saan? Wala sila sa condo ni Marko. Wala din sa mansyon ng parents ni Marko. Tingin ko ay lumipat sila ng bahay o baka nangibang bansa din upang taguan ako. My baby Maisie. Baka umiiyak siya at hinahanap ako. Baka namimis na niya kami ng mamita niya. "Kumain ka na." Nakahilera ang mga maid na may bitbit na kung ano-anong pagkain para sa akin. Ang dalawa ay may bitbit na bulaklak. Ilang araw ng nagpapadala si Craig ng bulaklak. Sabi ni Mommy ay nasa labas daw ito ng bahay. I sighed. Hindi naman na nagtangkang ilapag pa ng mga maid ang bulaklak sa table dito sa silid ko. Hindi ko na kailangang sabihin pa sa kanila na ayaw kong tumanggap ng kahit na ano mula kay Craig. Pinapakita lang nila sa akin. Sinenyasan ko sila na ilabas na ang bulaklak. Bin

Gabi na pero hindi pa din bumabalik si Craig. Hindi pa din ako kumakain. Nakailang tanong na sa akin ang mga bodyguard kung ano ang gusto kong sabihin, pero sinasagot ko lang sila ng mamaya na. nakaidlip na nga ako. Nagigising-gising lang ako dahil akala ko dumating na si Craig. Nasaan na kaya ang lalakeng iyon? Naisip pa atang katagpuin ang kaniyang babae. Napairap ako. What am I thinking?Napataas ako ng kilay nang magbukas ulit ang pintuan. This time, si Craig na ang pumasok. Magulo ang buhok na para bang may sumabunot sa kaniya dahil sa sarap. Napangiwi ako kaya napakunot naman ang kaniyang noo. "Saan ka ba galing?" masungit kong tanong. "Let's go," aya niya sa halip. "Saan?""Kay Maisie.." Napatanga ako. Totoo? Nagawan niya ng paraan? Kaya niya?Naiiyak ako habang sakay kami ng elevator. Ilang araw na akong nangungulila kay Masisie. Akala ko nga hindi ko na siya makikita pa. "Si Marko?" tanong ko. Baka kasi nandoon ang lalake. Alam ko naman na hanggang ngayon ay galit pa din

"D-Daddy..." Tumalikod na si Daddy. Si Mommy naman ay nakangiwi na sumunod sa kaniya. Nakatanga naman si Lolo at maya-maya pa ay tumikhim siya. Nagmamadali ko namang sinuot ang aking tshirt. "Let's talk in the conference room," sabi ni Lolo. "Sì, Tata...""Umalis ka na," sabi ko kay Craig. Nalukot naman ang kaniyang mukha. "I won't leave...""And who told you that you can leave?" tanong naman ni Daddy. Hindi pa ito nakakalayo. Masungit na tumikhim si Lolo. Pinandilatan ko naman si Craig, pero hindi siya nakinig sa akin. Nauna pang maglakad kaysa sa akin. Nakarating na kami sa loob ng bahay. Nakasunod si Craig kina Mommy at Daddy. Si Lolo naman ay naglalakad sa gilid ko habang may sinasabi sa kaniyang assistant. Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. Ibang lengguahe ang gamit niya. Hindi ko pa ito natutunan, hindi pa ako nakapag-take ng lesson. Apat na lengguahe pa lang ang natututunan ko. Pagod na pagod ang pakiramdam ko bago pa man kami makarating sa conference room. Sobra