บททั้งหมดของ Be Hot พ่ายรักเธอ: บทที่ 91 - บทที่ 100

22.40 น. ปึ้ง~ ประตูห้องของเราถูกปิดลงหลังจากที่ทุกคนมาส่งฉันกับเรย์เข้าห้องหอแล้ว พิธีแต่งงานของเราจบลงตั้งแต่ช่วงเช้า เราจดทะเบียนสมรสกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายด้วย หลังจากจบพิธี ทุกคนก็แยกย้ายไปพักผ่อน เรย์เองก็เหมือนกัน เขาคงเหนื่อยและเตรียมงานจนไม่ได้นอน พอได้ขึ้นมาพักเขาก็หลับสนิทเลยคนอื่นๆก็คงเหมือนกันเพราะพวกเขาช่วยเรย์เตรียมงานต่างๆจึงดูเพลียๆกันหมด ฉันเองเห็นแบบนั้นแล้วก็รู้สึกขอบคุณพวกเขาจริงๆ จนช่วงค่ำพวกเราถึงลงมาทานอาหารเย็น พ่อแม่และอาของเรย์ดีกับฉันมาก ฉันรู้สึกดีมากๆที่ทุกท่านเอ็นดูฉัน มันทำให้ฉันใจชื้นและหมดกังวลไป หลังจากนั้นพวกผู้ใหญ่ก็พากันขึ้นไปพักผ่อน เหลือแต่พวกเราที่จมาปาร์ตี้กันต่อ และดูเหมือนจะจัดเต็ม ทั้งกิน เล่น เต้น ร้อง ครบเลยล่ะ สวบ~ ฉันหันกลับมามองเรย์ที่นั่งหลับตาพิงหัวเตียงและเดินเข้าไปหาเขา เขาดูเมามากจนต้องให้เพื่อนๆประคองเดินมาเลยนะ "ลุกไปอาบน้ำไหวมั้ย?" ฉันถามพลางยื่นมือไปแตะแก้มเขา เรย์ลืมตาขึ้นมามองหน้าฉันแล้วส่ายหน้า "งั้นฉัน อ๊ะ!" ฟลุ่บ~ ฉันกำลังจะเดินไปหาผ้ามาเช็ดตัวเช็ดหน้าให้เขา แต่เรย์กลับใช้วงแขนของเขารวบเอวฉันพร้อมกับดึง

ฟึ่บ~ "พี่แม็กจะมาช้าหน่อยนะลิส แวะทำธุระก่อน" ฉันหันไปมองพี่อัญขณะที่ตอนนี้เรากำลังเก็บร้าน พยักหน้ารับรู้กับสิ่งที่พี่อัญบอกก่อนจะหันไปเก็บร้านต่อ ตั้งแต่ฉันแต่งงานกับเรย์ ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปเดือนกว่าๆแล้ว ฉันกับพี่อัญก็ยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม ฉันก็ยังคงไลฟ์ขายเสื้อผ้าและขายเสื้อผ้าแบรนด์ของตัวเองด้วย ส่วนพี่อัญก็ขายอาหารเช้าที่หน้าโรงงานเหมือนเดิม ตอนนี้ก็กำลังทำเรื่องเช่าซื้อห้องของอาคารแถวๆนี้เอาไว้เปิดร้านอาหารแหละ ก็คงอีกไม่นานหรอก ชีวิตของเราถือว่าไปได้ดีกว่าที่คิดไว้ ส่วนเรื่องที่อยู่ บ้านหลังนั้นพี่อัญขอส่งต่อจากฉัน ถือเป็นบ้านของพี่อัญไปแล้ว ส่วนฉันก็ไปอยู่บ้านของเรย์แต่ตอนนี้ก็พากันมานอนที่บ้านพี่อัญ นอนในห้องของฉันที่บ้านนัานแหละ เพราะบ้านของเรย์กำลังต่อเติมอยู่ ถึงตัวบ้านจะเล็กกว่าบ้านหลังเก่าแต่มันมีพื้นที่มากพอที่จะต่อเติมได้เขาก็เลยทำซะ เขาบอกว่าเผื่อว่ามีลูก บ้านจะได้ไม่เล็กเกินไปน่ะ วูบ~ "อ๊ะ!" "เอ้า เป็นอะไร?" พี่อัญหันมาคว้าตัวฉันที่นั่งลงเก็บของและลุกขึ้นยืนแต่อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนจะวูบไป ฉันเซอย่างไม่ทันตั้งตัวดีที่พี่อัญอยู่ใกล้ๆก็เลยรีบพยุงไว้ "

"ไอ้สัส!" "พอๆ หยุดเดี๋ยวนี้!" เจ๊หันไปดันพี่แม็กที่จะพุ่งเข้าไปกระทืบมันอีกรอบ "พวกมึงพาเพื่อนกลับไป" ก่อนจะหันไปพูดกับพวกมัน "ได้ไงวะเจ๊ มากระทืบกันขนาดนี้" "ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละ" พี่วอนพูดขึ้น "รอแป่บ มาพอดี" หลังจากพูดจบพี่วอนก็เดินออกไปจากห้องและไม่นานก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจสามคน พวกมันเบิกตากว้างทันที "กูพาตำรวจมาให้มึงแจ้งความถึงที่เลยนะ" พวกมันมองหน้ากัน ลูกพี่ลูกน้องของผม ทั้งสองคนโตแล้ว เปิดผับและก็สนิทสนมกับตำรวจอยู่บ้าง เรื่องกว้างขวางก็พอได้อยู่ หาตัวมันแป่บเดียวก็ได้รู้แล้ว "แจ้งความน้องกูข้อหาทำร้ายร่างกายได้เลย" "..." "เพราะน้องสะใภ้กูทั้งสองคนก็แจ้งความแล้ว แต่ว่ามึงอาจโดนหลายกระทงอยู่นะ ทั้งทำร้ายร่างกายโดยเจตนา หมิ่นประมาท แล้วก็...สงสัยต้องตรวจเยี่ยวด้วยสักหน่อยครับคุณตำรวจ" "คะ คุณตำรวจ คือผม..." "ผมขอเชิญทุกคนไปให้ปากคำที่โรงพักครับ" "พวกผมไม่เกี่ยวนะครับ" "อ้าว เห้ย พวกมึง" พวกเพื่อนมันลุกพรวดขึ้นทันที มันหันไปมองเพื่อนๆของมัน "พวกกูไม่รู้เรื่อง มึงไปทำเหี้ยอะไรไว้" "เออ หาเรื่องให้พวกกูทำไม" "มึง

-เรย์- 19.35 น. “ลิส ถึงบ้านแล้วนะ” ผมหันไปสะกิดพี่ลิสที่นอนหลับอยู่บนรถเพราะเราเพิ่งกลับบ้าน จริงๆผมเลิกงานสักพักแล้วแต่เมียผมหิว ก็เลยพาแวะไปกินข้าวก่อน พอกินข้าวและนั่งรถกลับมาก็หลับไปซะเฉยๆ ผมก็เลยจอดรถและเอนเบาะให้พี่ลิสได้นอนในท่วงท่าที่สะดวกสบายขึ้น “ลิส” “อื้อ เวียนหัวอ่ะ” ลิสลืมตาขึ้นมาพลางทำหน้างัวเงียใส่ผม ผมยิ้มและลงจากรถพร้อมเดินอ้อมมาที่ฝั่งข้างคนขับและเปิดประตูรถออก “ให้อุ้มมั้ย?” ผมถามพลางลูบผมพี่ลิส เธอหลับตาลงและพยักหน้าพลางยื่นแขนมาหาผม ผมขยับเข้าไปจูบหน้าผากเธอเบาๆก่อนจะค่อยๆช้อนอุ้มเธอออกมาจากรถโดยไม่ได้บ่นอะไร ผมไม่ได้รำคาญ ผมไม่ได้ไม่ชอบ ผมกลับรู้สึกว่าพี่ลิสน่ารักมากกว่าเดิมอีก คงเพราะเธออายุมากกว่าผมปกติก็เลยไม่ใช่จะโดนอ้อนแบบนี้ง่ายๆนะ ฟลุ่บ~ เมื่อผมอุ้มเธอออกมาจากรถ พี่ลิสก็กอดคอผมและซุกหน้ากับซอกคอผมทันที สวบ~ “อ้าว ลิสเป็นไร ทำไมต้องอุ้มมาล่ะ?” เมื่อก้าวเข้ามาในบ้านพี่อัญที่เดินออกมาจากครัวพอดีก็ทักขึ้นด้วยสีหน้าเป็นห่วง ผมกับพี่ลิสยังอยู่ที่บ้านเก่าของผมหรือกลายเป็นบ้านของพี่อัญไปแล้วในตอนนี้เพราะบ้านของผมกำลังต่อเติมอยู่ “กิ

บรื้น~ และผมก็ให้มันขับรถให้ บนรถมีของขวัญเมียมันมากับเราด้วย ผมเหมือนจะสั่นไปหมดทั้งตัวเลยว่ะ “พี่เรย์ ทำไมเงียบล่ะคะ” ของขวัญหันมาถามผมที่เอาแต่ดูมือถือ ผมยื่นมือถือไปตรงหน้าน้องทันที “พี่จะให้ลูกชื่ออะไรดีอ่ะ พี่คิดอะไรไม่ออกเลยตอนนี้” “โอ้โห” ของขวัญร้องออกมาทันทีที่เห็นรายชื่อของลูกผมที่ผมเลือกเอาไว้ “คงคิดได้หรอก มีเป็นร้อยชื่อ” ไอ้เกียร์ที่ขับรถอยู่พูดขึ้น “แค่สี่สิบเก้าเถอะ” “มันก็เยอะนะพี่เรย์ พี่ชอบชื่อไหนอ่ะ” “พี่คัดที่พี่ชอบทั้งหมดมานี่แหละ” ของขวัญหลุบตามองลิสลายชื่อทั้งหมดอีกครั้งพลางส่ายหัว “เลือกไม่ได้หรอกตอนนี้” น้องหันมามองหน้าผม “แต่ขวัญเชื่อว่า ถ้าพี่ได้เห็นหน้าลูก พี่ก็จะได้ชื่อที่ดีที่สุดของเค้าเองค่ะ” *โรงพยาบาล ตึก ตึก ตึก~ “แฮ่ก แม่ พ่อ ลูกเมียผมล่ะ?” ผมวิ่งมาที่หน้าห้องคลอดตรงจุดที่พ่อกับแม่ผมนั่งอยู่พอดี ผมถามถึงพี่ลิสและลูกพลางหอบหายใจไปด้วย “อยู่ในห้องคลอด หมอกำลังทำคลอดให้อยู่” แม่ตอบผม “แต่จริงๆ นี่มันยังไม่ถึงกำหนดเลยนะครับ” “น้ำคร่ำแตกแล้ว หมอก็เลยต้องทำคลอดให้จะได้ไม่อันตรายทั้งคู่” “ลูกเมียผมจะปลอดภัยใช