All Chapters of พยศรักนายวายร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

"เข้ากันดีจริงๆ ...มานี่เลย!!"คิมหันต์กระโจนเข้าไปกอดมิเกลเอาไว้แน่น พร้อมกับซุกไซ้ไปที่ซอกคอหอมของเธอ เป็นการลงโทษ"คุณคิม!!...อย่า!!""ถ้าตะวันเอาคันไหนไป เธอต้องชดใช้แทนตะวัน...อยากรับหน้าแทนกันนักนี่...น้ำละ1ล้าน...ฉันจะภาวนาให้ตะวันเลือกคันละ10ล้าน""คะ...คุณคิม...คุณจะบ้าหรอ...เมื่อคืนยังไม่พอใจใช่ไหม...ทำไมถึงบ้ากาม หื่นกระหายแบบนี้ห๊ะ!??""เฮีย...ขอFerrari SF90 Stradale ได้ไหมคะ""เอ่อ...เดี๋ยวขอตัวแปบนะคะ"มิเกลดันหน้าคิมหันต์ออกไป พร้อมกับวิ่งไปหาชิดตะวัน "คันนี้เท่าไหร่คะคุณตะวัน"เอ่ยถามน้องสาวเขา แต่เจ้าของรถกลับยกยิ้มอย่างพอใจ กับราคาหูฉีกนั่น ใจก็อยากจะพูดว่าเอาคันนั้นแหละ เอาคันนั้นเลย"น่าจะ40ล้านค่ะพี่สะใภ้...ทำไมคะ?"คนไม่รู้เอ่ยถามด้วยใบหน้าสงสัยกับท่าทางเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเธอ"สะ...สี่สิบล้าน!!...เปลี่ยนคันดีกว่าไหมคะ...คุณตะวันยังอยู่มหาลัยอยู่เลย...สัก2-3ล้านก่อนดีไหมคะ?""พี่สะใภ้...รถราคานั้นไม่มีในลานจอดรถของเฮียหรอกค่ะ...ขั้นต่ำนี่7ล้านอัพ"เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างทันที นี่เขาจะรวยเกินไปหรือเปล่า ทำไมไม่หัดมีรถราคาถูกๆ กับเขาบ้าง แล้วแบ

"พักเที่ยงคนเดียวเหรอครับ?"อยู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้มิเกลที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ"อุ๊ย!!!...ตกใจหมดเลยค่ะ""พี่ขอโทษ!!...ตกใจขนาดนั้นเลย?"แสงเหนือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด"ไม่เป็นไรค่ะ...ว่าแต่พี่เหนือ...มาได้ยังไงคะเนี่ย""พี่พาแม่มาตรวจสุขภาพประจำปีครับ...นึกขึ้นได้ว่าวันนี้มิเกลมาทำงานที่นี่ก็เลยลองเดินตามหาดูระหว่างรอแม่..."กล่าวพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้เธอ"อ้อ...แล้วตามหาเกลทำไมคะ?""อยากเจอครับ""..."มิเกลหลบสายตาแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ เขายังคงน่ารักเสมอต้นเสมอปลายไม่มีเปลี่ยนเลย อยากที่จะรู้สึกดีกับเขานะ แต่ตอนนี้เห็นทีว่าหัวใจของเธอคงจะมีแค่คิมหันต์แล้วล่ะ"เมื่อเช้าพี่โทรไปหา...ว่าจะเข้าไปรับที่คอนโด...แต่ไม่มีคนรับสาย...พี่เลยไม่ได้เข้าไปหา"เมื่อได้ยินดังนั้นมิเกลจึงช้อนตามองเขาเล็กๆ"สงสัยตอนนั้นเกล...เข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ...แต่พี่เหนือไม่ต้องไปรับเกลหรอกนะคะ...เกลมาเองได้""พี่ยังมีสิทธิ์อยู่ใช่ไหมครับ?"อยู่ๆ เขาก็ถามคำถามนี้ขึ้น ทำเอามิเกลไปไม่เป็นเลย ได้แต่มองเขานิ่ง แล้วแสร้งทำเป็นไขสือ ไม่รู้เรื่องรู้ราว ทั้งที่รู้อยู่เต็

"ก็หมั่นไส้...เอามือเกลไปจับแบบนั้นต่อหน้าลูกน้องได้ยังไงกัน?"ร่างบางเอ่ยเสียงหวานปนบ่นกลายๆหมับ!!มือหนาเปลี่ยนมาเป็นรวบเอวคนรักให้มาแนบชิดกับตัวเขาแทน ก่อนจะก้มลงกระซิบเสียงกระเส่า"แค่จับทำเป็นอาย ถ้าขึ้นห้องต้องอมมัน...จะไม่อายไปกว่านี้หรือไงหื้ม?"คำพูดของคิมหันต์ทำมิเกลตาโต นี่คนแบบเขาทำไมถึงได้หน้ามึนแบบนี้นะ"พี่คิม!!!"มิเกลทำเสียงดุ พร้อมจ้องหน้าคนหน้ามึนตาเขม็ง"ครับ?"เลิกคิ้วพร้อมกับตอบกวนๆ"ปล่อยเกลได้แล้วค่ะ อายลูกน้อง""ไปอาบน้ำ...แต่งตัวสวยๆ ...พี่จะพาไปดินเนอร์ข้างนอก"เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดี"มาแปลก...ขอเป็นแฟนปะเนี้ย?""ข้ามขั้นแฟนมาแล้ว...ไม่ต้องขอหรอกมั้ง" คิมหันต์พูดติดกวน แต่มันกลับทำคนตัวเล็กหน้าแดงเทือกด้วยความเขิน "ไอ้แจ็ค...วันนี้ไปเช็กงานที่ผับแทนกู ส่วนมึงไอ้จิมไปดูสินค้าที่โกดัง...วันนี้กูไม่ทำงานจะอยู่กับเมีย...แล้ว...ทำงานให้รอบคอบอย่าให้กูต้องตามแก้ ถ้าไม่อยากได้งานใหม่"คิมหันต์หันไปสั่งงานลูกน้องเสียงเข้ม ซึ่งเสียงเวลาคุยกับมิเกลเมื่อกี้ กับตอนนี้มันต่างกันจนแจ็คและจิมตกใจ "สองมาตรฐาน เมื่อกี้ยังโหมดมุ้งมิ้งอยู่เลย"แจ็คเอ่ยขึ้นเบาๆ อย่างล้อเล

"เอ้าเดินเร็วๆ สิ...ไหนบอกว่าหิวข้าว"คิมหันต์เดินจ้ำไปที่ห้องอาหารวีไอพีที่โทรสั่งจองเอาไว้ แต่คนตัวเล็กที่เขาจูง ดันรั้งแขนเอาไว้และเดินช้าลงเรื่อยๆ"มันแสบ!! เดินช้าหน่อยสิพี่คิม!!"เธอตวาดแต่ไม่ได้เสียงดัง เป็นเสียงดุที่ได้ยินกันแค่2คน"ใครบอกให้เร่งล่ะ...พี่ก็จัดให้ชุดใหญ่เลยไง...ตามคำขอไม่ชอบเหรอ?"คนเจ้าเล่ห์ยกยิ้มอย่างพออกพอใจ กับความหน้างอคอหักของเธอ ก็บอกให้เขาเร็วเอง นี่ก็ออมแรงซะที่ไหน"ตอนนั้นก็ชอบแหละ...แต่หลังจากนั้นเอฟเฟคมันแรงไง...ใครจะไปคิดว่ามันจะแสบขนาดนั้น...ใส่มาได้ไม่ยั้งไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน...นี่ต้องไปรีแพร์จิ๊โมะใหม่แล้วมั้ง!!"คนถูกกระทำบ่นอุบตลอดทาง แต่มันทำเอาคนหน้ามึนหัวเราะร่าชอบใจ"ขนาดยังไม่รีแพร์ยังฟิตแน่นเปรี๊ยะขนาดนี้ ถ้ารีแพร์จะขนาดไหน...คงเหมือนเอาเด็กอนุบาลแล้วมั้ง""กูก็ว่าทำไมอยู่ด้วยกันได้ กูว่าทั้งผัวทั้งเมียอ่ะพอกันทั้งคู่ ยอมกันที่ไหนล่ะ ฝีปากกล้ากันฉิบหาย"เสียงจิมเอ่ยขึ้นกับแจ็คเบาๆ อยู่ด้านหลัง เมื่อเดินตามคิมหันต์และมิเกลที่ทะเลาะกันตั้งแต่ลงจากรถแล้ว"อืม...กูก็ว่าพอกันอ่า...กูล่ะเหนื่อยฉิบหายตั้งแต่คุณมิเกลเข้ามาในชีวิตกูกับมึงเหนื่อยขึ้น

ตกเย็น..."ทำไมมาส่งฉันที่นี่ล่ะ? "มิเกลเอ่ยถามจิมด้วยความสงสัย หรือว่าคิมหันต์กำลังจะถีบหัวส่งเธอ เขาต้องเบื่อเธอแล้วใช่ไหม เธอเริ่มคิดเองเออเองไปต่างๆ นานา"คืออย่างงี้ครับลูกพี่...นายบอกว่าช่วงนี้ให้ลูกพี่กลับมาอยู่ที่นี่ไปก่อน...เพราะนายท่านให้คนมาตามสืบ...นายกลัวว่าถ้านายท่านรู้ว่านายเอาลูกพี่ไปไว้บ้านเรื่องมันจะแย่...แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวนายก็จะหาทางมาหาลูกพี่เอง""ทำไมฉันถึงได้รู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในสถานะเมียน้อย เมียเก็บยังไงก็ไม่รู้"เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ เธอเกลียดที่สุดคือความไม่ชัดเจน แต่ทำไมตอนนี้เธอถึงยังทนอยู่ในที่ลับๆแบบนี้ มันต้องเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ไม่ชอบแบบนี้เอาเสียเลย"นายแคร์และให้ความสำคัญลูกพี่มากเลยนะครับ...รออีกหน่อยนะครับผมเชื่อว่านายก็ร้อนใจและอึดอัดไม่แพ้กัน"จิมกล่าว"ขอบคุณที่มาส่ง...งั้นฉันขอตัวก่อนนะ...อ้อ...ต่อไปไม่ต้องมารับมาส่งแล้วก็ได้...เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง...ฝากบอกเจ้านายของคุณด้วยล่ะ"พูดจบเธอก็เอื้อมมือไปเปิดประตูรถก่อนจะลงจากรถไป เป็นอีกครั้งที่จิมมองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยความรู้สึกเห็นใจ และก็เข้าใจเจ้านายตัวเองเป็น