All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 51 - Chapter 60

“คารวะคุณหนู คารวะคุณชาย ต้องการผ้าแบบไหนบอกได้เลยขอรับ”“มีผ้าไหมหอมหมื่นลี้หรือไม่ ข้าต้องการผ้าไหมหอมหมื่นลี้สองพับ”“เรียนคุณหนู ผ้าไหมหอมหมื่นลี้ตอนนี้มีสีแดงลายเป็ดยวนยางสำหรับตัดชุดเจ้าสาวราคาหนึ่งหมื่นตำลึงหนึ่งพับ และผ้าไหมหอมหมื่นลี้สีขาวลายดอกโบตั๋นแดงราคาสามพันตำลึงหนึ่งพับขอรับ ลายดอกเหมย ดอกท้อ และดอกบัวต้องสั่งจองล่วงหน้าราคาพับละสองร้อยตำลึงขอรับ”“สามพันตำลึง เจ้าจะปล้นข้าหรือ เหตุใดลายอื่นขายสองร้อย ลายโบตั๋นกลับขายถึงสามพัน โก่งราคาข้าเช่นนี้ข้าจะแจ้งทางการ”“คุณหนูใจเย็นก่อนขอรับ ข้าไม่ได้โก่งราคาคุณหนูนะขอรับ ผ้าไหมหอมหมื่นลี้ลายโบตั๋นแต่เดิมไม่สามารถซื้อได้ ต้องไปประมูลเท่านั้น ผ้าพับนี้ร้านของเราประมูลมาได้จึงนำมาขายให้ลูกค้าที่ต้องการเท่านั้นขอรับ”“เหอะ ลายอื่นต้องรอนานเท่าใด”“ลายดอกเหมยจะได้ไวที่สุดขอรับรอเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น”“หนึ่งเดือน!!!”“ตงเตี๋ยเออร์ ข้าว่าเราไปกันเถอะ หากเจ้าต้องการผ้าไหมหอมหมื่นลี้ข้าจะไปซื้อที่อำเภอเหอให้เจ้าเอง” หลินเฮงฉวนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าผ้าไหมหนึ่งพับจะมีราคาสูงถึงเพียงนี้ ทั้งราคาสูง ทั้งหายาก นับเป็นโชคดีของเขาเสียแล้วที

งานประลองคัดเลือกคนเข้าสำนักต่อสู้เริ่มตั้งแต่เช้าตรู่ ยามซูเจินจูไปถึงนายน้อยหงจองชั้นสองของโรงน้ำชาที่ใกล้ลานประลองที่สุดและเห็นเวทีชัดที่สุดเอาไว้“คุณหนูซู ท่านมาทันงานประลองรอบแรกพอดี เห็นทีว่างานวันนี้จะกินเวลานานกว่าปีก่อนๆเสียแล้ว”“งานวันนี้ดูคึกคักมากทีเดียวเจ้าค่ะ”“คึกคักเป็นพิเศษเชียวล่ะ มีผู้เข้าร่วมประลองมากกว่าห้าร้อยคนเสียอีก” “ผู้เข้าประลองมากเพียงนั้น จะประลองภายวันนี้ได้ทันหรือเจ้าคะ”"แน่นอนว่าทัน การประลองเป็นการตัดสินเพียงครั้งเดียว และเพิ่มเวทีประลองเป็นสามเวที ทุกคนเมื่อลงชื่อแล้วจะถูกสุ่มเรียกชื่อ การประลองจะสิ้นสุดเมื่อฝ่ายใดฝ่านหนึ่งแพ้หรือผู้ตัดสินเห็นสมควรว่าควรหยุด หลังประลองก็จะแจ้งผลทันทีเช่นเดียวกัน บางคู่จะได้เข้าสำนักทั้งคู่ บางคู่ได้เข้าเพียงหนึ่งคน และบางคู่ไม่ได้เข้าเลย และเพราะมีโอกาสแสดงฝีมือได้เพียงครั้งเดียว ดังนั้นผู้มีฝีมือทุกคนก็ต่างพยายามแสดงศักยภาพของตนออกมาอย่างเต็มที่”“หมายความว่าผู้ที่มีฝีมือดีจะถูกสำนักต่อสู้รับตัวไป ส่วนคนที่เหลือถึงจะตกมายังเหล่าผู้รอซื้อตัวหรือ”“ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกคุณหนูซู ไว้ท่านรอชมไปเรื่อยๆ ท่านจะเข้าใจการประ

ต่อไป สมุนไพรอีกเกือบสิบชนิดถูกนำขึ้นมาประมูลแต่ความสนใจของซูเจินจูจดจ่ออยู่เพียงต้นพฤกษามายาที่วางอยู่ต่อหน้านางเท่านั้น วัตถุดิบชั้นดี นี่มันของดีจริงๆ นางเคยเห็นแค่เพียงในตำราของอาจารย์เหวิงเท่านั้น นางยังจำได้ว่าอาจารย์ของนางพยายามที่จะวิจัยองค์ประกอบของสมุนไพรชนิดนี้เพื่อคืนชีพให้มัน ครั้งเมื่อนางเข้าไปช่วยอาจารย์ที่แลป นางหมกมุ่นอยู่กับการแยกแยะและวิเคราะห์องค์ประกอบของมันจนรู้ว่าพฤกษามายามีจุดเด่นที่รากหากปลูกลงดินจะมีรากแก้วและรากฝอย เมื่อโตขึ้นตามกิ่งของมันนอกจากจะมีก้าน ใบ และดอกแล้ว ยังจะเกิดรากค้ำจุนเพื่อแตกแขนงตนเองออกไปเป็นต้นใหม่ ในบางครั้งที่รากไม่สามารถหาที่ยึดเกาะได้ก็จะแปรสภาพเป็นรากอากาศที่สามารถเปลี่ยนเป็นรากยึดเกาะได้ทันทีที่เจอที่เกาะ หน่วยพันธุกรรมที่อยู่บนโครโมโซมของพฤกษามายามีลักษณะเรียงกันเหมือนลูกปัดเชื่อมต่อกับโครมาทิดด้วยเซนโทรเมียร์ แต่จำนวนโครโมโซมกลับไม่คงที่ทำให้การวิเคราะห์พืชชนิดนี้เต็มไปด้วยปริศนามากมายสมมติฐานโครโมโซมเทียมถูกสร้างขึ้นมาเลียนแบบโครโมโซมของพฤกษามายา เพื่อใช้วิเคราะห์ลักษณะคู่เสมือนจากพืชชนิดอื่นมาประกอบสร้างเซลล์ของต้นพฤกษามายา แต

ยามซื่อ คนทั้งหมดออกเดินทางจากเมืองหลวงจุดหมายคือหมูบ้านซานก่อนออกจากเมืองชั้นในซูเจินจูซื้อซาลาเปาไส้หมูสองร้อยใบ ซาลาเปาหนึ่งห่อบรรจุซาลาเปาสี่สิบใบ แต่ละห่อถูกส่งไปยังรถม้าของซูเจินจูทั้งสามคัน คันละหนึ่งห่อ ส่วนอีกสองห่อ ซูเจินจูให้หลิวหยางนำไปมอบให้คนไร้บ้านที่นอนอยู่หน้าประตูเมืองชั้นในคนไร้บ้านเหล่านี้ซูเจินจูสังเกตุเห็นตั้งแต่วันที่เดินทางเข้าเมืองชั้นในแล้ว แต่ละคนเนื้อตัวมอมแมมซูบผอม มีทั้งเด็ก คนชรา ดูแล้วน่าสงสารนัก เฟยหลันบอกว่าคนพวกนี้บ้างเป็นคนที่ออกมาแล้วไม่มีอีแปะผ่านเข้าเมือง บ้างเป็นคนที่อยากเข้าเมืองไปหางานทำ บ้างเป็นผู้อพยพมาจากหมู่บ้าน ในตำบล อำเภอ หรือแม้แต่อพยพลงมาจากภูเขาก็มี คนพวกนี้นอนเบียดกันในเพิงเล็กๆข้างกำแพงเมือง ใช้กำแพงเมืองเป็นที่กันแดดกันลมเพียงหนึ่งฝั่งก็นับว่าดีสำหรับคนพวกนี้แล้วสองข้างทางเมื่ออกจากเมืองหลวงยังคงราบเรียบ เต็มไปด้วยทุ่งข้าวและทุ่งข้าวโพดกว้างสุดลูกหูลูกตาแต่ไม่ได้ดูน่าตื่นเต้นเท่าครั้งแรกที่เห็นอีกแล้วซูเจินจูที่นั่งอยู่บนรถม้าพลิกป้ายผ่านทางและป้ายตลาดมืดในมือไปๆมาๆ“มาเมืองหลวงคราวนี้คุ้มค่าเสียจริง”“นั่นสิเจ้าคะ มาเพียงไม่ก

เช้าวันต่อมา ณ ศาลาหน้าสวนหอมหมื่นลี้สี่เสวี่ยและซินเซียงปรนิบัติซูเจินจูที่จิบชาชมต้นหอมหมื่นลี้ ซูเจินจูมองเหล่าต้นหอมหมื่นลี้ที่กำลังร่วงโรยแล้วนึกย้อนถึงวันเวลาที่ผ่านมา เหมือนเวลาเพิ่งผ่านไปไม่นานแต่นางก็มาอยู่ที่นี่ครบปีแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องราวต่างๆขึ้นมากมายแม้ชีวิตไม่ได้หวือหวาแต่ก็เรียกไม่ได้ว่าจืดชืด ผู้คนมากมายที่ห้อมล้อมอยู่รอบตัวไม่ว่าจะเป็นบิดา มารดา คนของบ้านตระกูลซู นายน้อยไฉ คุณชายหลิน หลงจู๊ฝู หรือคนที่เรือนหอมหมื่นลี้ และคนอีกมากมายเต็มไปด้วยความหวังดีในรูปแบบที่แตกต่างกันร่วมไปถึงความชิงชังริษยาที่มีเข้ามาไม่ขาดสายทำให้นางเริ่มคุ้นชินกับชีวิตที่สองนี้มากขึ้น ไม่ว่ายุคสมัยใดผู้คนต่างก็ยึดติดยึดมั่น ต้องการสิ่งต่างๆมากมายและพยายามครอบครองสิ่งเหล่านั้นให้ได้ แต่จะมีสักกี่คนที่เข้าใจว่าทุกข์จากการไม่ได้ครอบครองไม่ทุกข์เท่าทุกข์แห่งการสูญเสีย และการได้ใช้ชีวิตของตนเองอย่างที่ตนเองต้องการโดยไม่ต้องแบกความคาดหวังจากใครนั้นเป็นสุขเท่าใด“ใกล้สารทฤดูแล้วนะเจ้าคะ ปีนี้ใบไม้พวกนี้ร่วงช้านัก”“เจ้าหมายถึงต้นหอมหมื่นลี้นี่หรือซินเซียง ต้นหอมหมื่นลี้นี้ไม่ร่วงจนหมดต้น