All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 71 - Chapter 80

องค์ชายหกที่ได้ยินแผนวางอุบายสังหารรัชทายาทก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ เหตุใดก่อนหน้านี้เขาถึงคิดไม่ได้ เขามัวแต่คิดจะตัดแขนตัดขารัชทายาทเพื่อให้ตนมีคุณสมบัติมากกว่าในสายตาฮ่องเต้ เหอะ แค่สิ้นรัชทายาท ตัวเลือกที่ดีที่สุดก็ต้องเป็นเขาผู้เดียวเท่านั้น“จริงอย่างที่เจ้าว่า ตัดมือยังเหลือเท้า สังหารพวกแซ่หยางก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีผู้อื่นสนับสนุน ความคิดเจ้าไม่เลว”“หากเราร่วมมือกับแคว้นจ้าว ให้แคว้นจ้าวบุกโจมตีทางเหนือแล้วเรียกตัวแม่ทัพตะวันออกเจียวจ้านไปช่วยทัพ ก่อนให้ทัพจิ้นยกทัพตีฝั่งใต้ ขณะเดียวกันท่านก็ออกอุบายให้รัชทายาทยกทัพออกมาช่วยทัพใต้ด้วยตนเอง ถึงเวลานั้นจะสังหารทั้งรัชทายาททั้งคนแซ่หยางก็คงง่ายดายนัก ท่านเห็นด้วยหรือไม่”“ฮ่าๆๆ ผิงลู่เสียน ข้ามองเจ้าไม่ผิดจริงๆ มีเจ้าอยู่ข้าก็ไม่ต่างกับเสือติดปีก ดี ทำตามที่เจ้าว่า ไม่ว่าพวกจิ้น พวกจ้าว จะต้องการอะไรก็ตกลงไปตามนั้น ขอเพียงบังลังก์เป็นของข้า ข้าจะตอบแทนทุกคนเอง”...“ท่านพ่อ องค์ชายหกกลับไปแล้วหรือเจ้าคะ”“อืม”“เหตุใดท่านไม่บอกให้องค์ชายหกมาหาข้าก่อนละเจ้าคะ ท่านพ่อก็รู้ว่าข้ารอองค์ชายหกอยู่”“องค์ชายหกมีงานต้องทำมากมาย เจ้าก็อย่าได้วุ่นว

วันต่อมาซูเจินจูออกจากบ้านตระกูลซูมาถึงเรือนไข่มุกก็เป็นยามโฉ่วแต่เรือนไข่มุกที่ควรคึกคักกลับเงียบเหงาจนน่าแปลกใจ“คารวะคุณหนู เหตุใดคราวนี้กลับมาเร็วนักละเจ้าคะ”“คนอื่นไปไหนกันล่ะ ทำไมเรือนเงียบเช่นนี้”“หลิวหยาง สี่เสวี่ย เยว่ชิง เฟยหรง แล้วก็ชิงชิงไปเรือนหอมหมื่นลี้เจ้าค่ะ ไปช่วยกันเก็บดอกหอมหมื่นลี้เพราะดอกหอมหมื่นลี้ที่นำมาด้วยใช้จนหมดแล้วเจ้าค่ะ เฟยเมี่ยว ชิงหยุน อิงหยุนไปช่วยที่หว่านลี่เซียง เฟยหมิงอยู่ที่ห้อง จางหมิ่นกับเทียนจื่ออยู่ลานด้านหลัง กำลังช่วยกันสร้างห้องเก็บอาวุธระหว่างรอช่างเฉินเจ้าค่ะ แต่นี่ก็บ่ายมากแล้วเหตุใดช่างเฉินถึงยังไม่มาอีกก็ไม่รู้”“อาจจะติดขัดอะไรระหว่างทางก็ได้ มีอะไรต้องรีบร้อนให้ช่างเฉินทำหรือ”“อาวุธที่นำมาจากเรือนหอมหมื่นลี้บางส่วนอยู่ในห้องคุณหนูเจ้าค่ะ หากวันนี้ห้องเก็บอาวุธไม่เสร็จจะทำอย่างไรละเจ้าคะ ไม่รู้ว่ามีผู้ใดรู้จักบ้านของช่างเฉินผู้นี้หรือไม่”“ไม่เป็นไรหรอก ไม่ได้เกะกะขวางทางมากนักหรอกมั้ง”“ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู แต่ไหนแต่ไรไม่มีผู้ใดเก็บอาวุธมากมายไว้ในห้องนอนหรอกเจ้าค่ะ หากช่างเฉินไม่มาจริงๆขนย้ายไปไว้ที่ศาลาด้านนอกก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”

ณ เรือนไข่มุกซูเจินจูที่ฝังเข็มให้เทียนจื่อเรียบร้อยแล้วออกมานั่งดื่มชาและพูดคุยกับเฟยหลันอยู่ที่ศาลาหน้าบ้าน ศาลาไม้แดงนี้ไม่รู้ว่าพี่ชายเจิ้งลงแรงไปเท่าไหร่ถึงได้สั่งทำออกมาได้คล้ายศาลาหน้าสวนหอมหมื่นลี้ของนางถึงแปดส่วน ยามเฟยหรงที่เข้าเรือนไข่มุกมาเจอซูเจินจูก็ประหลาดใจทันที“คุณหนู เหตุใดอยู่ที่นี่ละเจ้าคะ ไม่ใช่ว่าคุณหนูจะกลับมาพรุ่งนี้หรือเจ้าคะ”“เหตุใด? เจ้าไปเรือนหอมหมื่นลี้กับพวกสี่เสวี่ยไม่ใช่รึเหตุใดจึงกลับมาคนเดียว”“เอ่อ คุณหนู”“เฟยหรง ที่ตัวเจ้ามีกลิ่นคาวเลือด เกิดอะไรขึ้นกันแน่”“เอ่อ คุณหนู มีโจรบุกหมู่บ้านซานเจ้าค่ะ ขณะที่บ่าวกลับมาพวกมันติดตามบ่าวมา จึงถูกบ่าวสังหาร”“โจรป่า หากเป็นเพียงโจรป่าเจ้ากับหลิวหยางก็น่าจะจัดการได้”“พวกมันมีกันเกินสามสิบคนเจ้าค่ะ คนที่บ่าวสังหารไปบอกว่าพวกมันเป็นทหารแคว้นจิ้นออกมาปล้นเสบียงเข้ากองทัพเพื่อตั้งค่ายระยะยาวเจ้าค่ะ”“เจ้าไปตามเฟยเมี่ยวมา เฟยหลันเจ้าเข้าไปเอากริชเงินกับพิษแมงมุม พิษงู และพิษหมื่นบุปผาออกมาให้ข้า”“คุณหนู ให้พวกบ่าวไปก็พออเจ้าค่ะ คุณหนูรอฟังข่าวอยู่ที่นี่เถอะ ทหารสามสิบคนไม่ได้รับมือง่ายๆนะเจ้าคะ”“พวกเจ้าไปเตร

เสียงกรีดร้องของเจียงเหม่ยเหมยทำให้โจรคนนึงพุ่งตรงมาหวังสังหารชาวบ้านทั้งหมด แต่ดาบที่ฟันลงมาถูกรับไว้ด้วยทวนยาวจากเทียนจื่อ อดีตรองแม่ทัพแคว้นเป่ยเยียนไม่ใช่ทหารเลวที่จะพ่ายแพ้ต่อโจรภูเขาหรือต่อให้พวกมันจะเป็นทหารที่ปลอมตัวมาก็ไม่มีฝีมือเทียบเท่าเขา ทวนยาวพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้ตรงหน้าการตั้งรับไม่สามารถลดทอนความรุงแรงของทวนยาวได้ ดาบที่ถูกยกขึ้นมาขวางทวนยาวหักครึ่งก่อนที่ทวนยาวจะพุ่งทะลุหน้าอกคู่ต่อสู้จนขาดใจตายทันทีเทียนจื่อที่รอจังหวะช่วยเหลือหลิวหยางที่ถูกแขวนไว้ตัดเชือกที่แขวนชายหนุ่มของหมู่บ้านทั้งหมดลงมา แต่เพราะถูกเฆี่ยนตีอย่างไม่ยั้งมือทำให้สภาพแต่ละคนย่ำแย่นักเฟยซิ่วคว้าดาบจากศพของโจรที่ตายก่อนจะออกมายืนขวางหน้าชาวบ้านทั้งหมดไว้หลิวหยางที่ลากสังขารของตัวเองออกมาคุ้มกันสี่เสวี่ย เยว่ชิงและชิงชิงที่ไม่สามารถขยับเข้าไปนั่งรวมกับชาวบ้านได้ ก่อนสั่งให้ชาวบ้านถอยออกไปจากลานหิน“ถอย ถอยออกไป อย่าขวางมือขวางเท้าคุณหนูของข้า” กระบี่อ่อนในมือของเฟยหลันตวัดออกไปหมายสังหารโจรให้สิ้นซากแต่ด้วยเพราะจำนวนคนที่น้อยกว่าทำให้เกิดช่องว่างระหว่างต่อสู้มากมาย เฟยหรงที่หันหลังชิดติดหลังของเฟยเ

แม้จะเป็นเพียงการเย็บแผล แต่ความไม่พร้อมของเครื่องมือเครื่องใช้ก็ทำให้ซูเจินจูใช้เวลาเย็บแผลให้สี่เสวี่ยมากกว่าหนึ่งชั่วยามยามที่ซูเจินจูออกมาจากห้อง หลิวหยาง เทียนจื่อ เฟยหรง เยว่ชิง และชิงชิงก็ยืนออกันอยู่หน้าห้อง“มาอยู่ที่นี่กันหมดแล้วใครเฝ้าหัวหน้าโจรให้ข้าล่ะ”“คุณหนู หลังจากคุณหนูเข้าเรือนไปเพียงครึ่งชั่วยาม มันก็ตายแล้วขอรับ”“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ถือว่ามันโชคดีที่ชิงตายเสียก่อนจะถูกข้าทรมาน ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง”“ชาวบ้านบางส่วนยังอยู่รวมกันที่ลานหินขอรับ แต่บางส่วนเข้าไปพักผ่อนในเรือนเย็บปักชั่วคราว แล้วก็จางหมิ่นมาแจ้งข่าวว่าคนของทางการไม่ยอมมาขอรับ บอกว่าให้รอพรุ่งนี้เช้าถึงจะเข้ามาตรวจสอบดู”“จางหมิ่นล่ะ”“บ่าวให้กลับไปเร่งคนของทางการให้มาเร็วที่สุดขอรับ”“ลุงหวังอยู่หรือไม่ ให้เข้ามาหาข้าหน่อยเถอะ”“บ่าวจะไปตามให้ขอรับ”เวลาเพียงชั่วครู่ ลุงหวังก็เดินมาหาซูเจินจูที่นั่งอยู่ในโถงของเรือนอิฐ“ลุงหวัง”“แม่หนูเจินจู เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง แล้วแม่หนูสี่เสวี่ยล่ะ ให้ท่านหมอฟ่งดูแล้วหรือยัง”“ท่านหมอฟ่งหรือเจ้าค่ะ”“ใช่ ท่านหมอฟ่งเก่งมากทีเดียว เจ้า..ไม่ได้ให้ท่านหมอดูรึ”“เอ่อ.