All Chapters of พ่ายรักบุปผาพิษ: Chapter 61 - Chapter 70

การฝังเข็มให้เทียนจื่อ ซูเจินจูเริ่มจากฝังเข็มในจุดอู่ซูเสวียหรือที่เรียกกันว่าจุดซูทั้งห้าเพื่อเป็นการเปิดเส้นลมปราณสิบสองเส้นทั้งหมดหกสิบจุด การฝังเข็มเพื่อเปิดลมปราณนี้เป็นการจิ้มเข็มลงไปและดึงออกแทบจะในทันที สุดท้ายของการฝังเข็มในจุดอู่ซูเสวียคือการปักเข็มทิ้งไว้ห้าจุดคือจุดจิ่ง จุดหรง จุดซู จุดจิงและจุดเหอ ต่อไปฝังเข็มลงบนจุดเซี่ยเหอเสวีย ซึ่งเป็นจุดฝังเข็มหกจุด ที่อยู่บนเส้นลมปราณหยางของขาสามเส้นต่อไปคือจุดเหวียนเสวียจุดที่ชี่ปฐมภูมิ หรือ เหวียนชี่ จากอวัยวะภายในไหลเวียนมาสะสมอยู่ เส้นลมปราณหลักสิบสองเส้น มีจุดเหวียน เส้นละหนึ่งจุด มีตำแหน่งอยู่ใกล้ข้อมือและข้อเท้า ต่อไปคือจุดลั่วเสวีย จุดที่เส้นลั่วแยกออกมาเพื่อไปเชื่อมโยงกับเส้นลมปราณหลักที่เป็นคู่สัมพันธ์ และไปเสริมการหล่อเลี้ยงพื้นที่ตามแนวไหลเวียนของเส้นลมปราณหลักต้นสังกัด เส้นลมปราณหลักสิบสองเส้น มีจุดลั่วเส้นละหนึ่งจุด อยู่ปลายต่อศอกและเข่า บนลำตัวมีจุดลั่วสามจุด ด้านหลังอยู่บนเส้นลมปราณตูหนึ่งจุด ด้านหน้าอยู่บนเส้นลมปราณเญิ่นหนึ่งจุด และด้านข้างเป็นจุดลั่วใหญ่ของเส้นลมปราณม้ามหนึ่งจุด รวมทั้งสิ้นสิบห้าจุดซูเจินจูฝังเข็

หว่าถงหยุดมือตามเสียงของซูเจินจูก่อนถอนหายใจออกมาเฟยหลันประคองตัวเองลุกขึ้นและเดินกลับมายังลานประลอง“ขออภัย ทำแม่นางบาดเจ็บเสียแล้ว”“ไม่เป็นไร ฝีมือท่านยอดเยี่ยมนัก”หว่าถงมองเฟยหลันที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะหันกลับไปมองซูเจินจู ตอนที่เฟยหลันโจมตีที่ข้อศอกเขาได้ยินเสียงของซูเจินจูชัดเจนนัก หากเป็นสนามรบการโจมตีนั้นคงยิ่งรุนแรงขึ้นและทำให้นักรบเช่นเขาต้องสูญเสียอาวุธ ไม่รู้ว่าหากเป็นการต่อสู้จริงๆผู้พ่ายแพ้จะเป็นใครกันแน่ ท่าทางแม่นางผู้นี้จะเก็บงำฝีมือไว้อีกหลายส่วนทีเดียวนายท่านซูทั้งตกตะลึงและชอบใจผู้คุ้มกันคนใหม่ของตนเองเป็นอย่างมาก“ดี ดีมาก ฮ่าๆๆๆ บุตรสาวข้าช่างหาผู้คุ้มกันมาให้ข้าได้อย่างดีจริงๆ อาจู พรุ่งนี้เจ้าเข้าไปที่ร้านรับเงินหนึ่งหมื่นตำลึง”“ท่านพี่!!! เงินมากมายเพียงนั้นจะมอบให้นางได้อย่างไรเจ้าคะ!!!”“หุบปาก คนฝีมือดีเช่นนี้บุตรสาวข้าจะได้มาเปล่าๆเช่นนั้นรึ ทั้งลงเงิน ทั้งลงแรงเฟ้นหาคนเหล่านี้มาให้ข้าสิไม่ว่า เจ้านี่มันแก่แล้วแก่เลย อคติไม่เลิก ไปๆอย่ามาขวางหูขวางตาข้า หว่าถง ฝีมือเจ้าดีมากจริงๆ เจ้าและเหล่าพี่น้องอีกสามคนของเจ้าจะได้เงินเดือนจากข้าคนละห้าสิบตำลึง พวกเจ้

ณ เรือนหอมหมื่นลี้เวลานี้มีเพียงหลิวหยาง ซินเซียง เยว่ชิง อิ๋งหยุน ชิงหยุน เทียนจื่อ ชิงชิงและไป๋เจวี๋ยเท่านั้น คนอื่นอยู่ที่ร้านหว่านลี่เซียง ซูเจินจูจึงให้หลิวหยางไปรับสี่เสวี่ย เฟยหรง เฟยเมี่ยว และเฟยอวี่กลับมา“ซินเซียง เจ้าจัดห้องให้เฟยหมิงหน่อยเถอะ ฟูกที่นอนของนางยัดนุ่นให้แข็งกว่าของพวกเจ้าสักหน่อย ขานางขยับมากไม่ได้ หากนอนที่นอนนุ่มเกินไปกระดูกจะเคลื่อนเอา”“เจ้าค่ะ คุณหนู”“เยว่ชิงล่ะ ดูแลเรือนเย็บปักอยู่หรือ”“เยว่ชิง ชิงหยุน อิ๋งหยุนวาดลายผ้าอยู่ที่ลานหินเจ้าค่ะ เห็นว่ากำลังลงสีหยุดมือไม่ได้เลยไม่ได้ออกมารับคุณหนู ส่วนในเรือนเย็บปักเป็นบ่าวคอยดูแลยามที่สี่เสวี่ยไม่อยู่เจ้าค่ะ”“มีปัญหาใดหรือไม่”“ไม่มีปัญหาใดเลยเจ้าค่ะ สะใภ้บ้านหวังกับสะใภ้บ้านอิน นอกจากเย็บปักแล้วยังคอยดูแลเรื่องเล็กๆน้อยในเรือนเย็บปักให้ด้วย สะใภ้บ้านหวังพอรู้หนังสือ เมื่อต้องการไหมปักสีใดจำนวนเท่าไหร่ผ้าไหมสีใดก็ล้วนจดไว้ให้สี่เสวี่ยเสมอเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นก็ดี เจ้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ ข้าจะไปดูที่ลานหินเสียหน่อย”ยามสี่เสวี่ย เฟยหรง เฟยเมี่ยว เฟยอวี่กลับมาถึงเรือนหอมหมื่นลี้ นอกจากสี่เสวียที่เข้ามาหาซูเจินจูท

ผู้ที่ซูเจินจูขอเข้าพบวันนี้คือเหล่าซือโหงว เหล่าซือโหงวนั้นอายุน้อยกว่าที่ซูเจินจูคิดไว้มาก เหล่าซือผู้นี้รูปร่างผอมบางผิวขาวซีด ดูๆแล้วอายุประมาณยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีเท่านั้นการเข้าพบเหล่าซือโหงวเป็นไปด้วยความสะดวกรวดเร็วและเรียบง่าย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหล่าซือฉือได้ฝากฝังไว้ล่วงหน้าหรือเป็นเพราะเหล่าซือโหวงผู้นี้เป็นคนที่ไม่มีพิธีรีตรองใดๆกันแน่การทดสอบของไป๋เจวี๋ยจัดขึ้นในห้องที่ปิดมิดชิดห้องหนึ่งที่ผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องไม่สามารถเข้าได้ พวกซูเจินจูที่นั่งรออยู่ด้านนอกก็ไม่ได้เร่งรีบอะไรมีเพียงชิงชิงเท่านั้นที่คอยชะเง้อคอมองไปยังห้องทดสอบอยู่เป็นระยะๆ จวบจนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามเหล่าซือโหงวก็เดินออกมาพร้อมไป๋เจวี๋ย“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะเหล่าซือ ไป๋เจวี๋ยมีคุณสมบัติพอที่จะเข้าสถานศึกษาหรือไม่เจ้าคะ” ซูเจินจูถามเหล่าซือโหงว นางไม่รู้จริงๆว่าในยุคสมัยนี้ใช้อะไรเป็นเกณฑ์วัดคะแนนการเข้าเรียน“ย่อมได้ ย่อมได้ ไป๋เจวี๋ยเป็นเด็กหัวไว เพียงพูดหนึ่งครั้ง ให้ท่องจำหนึ่งครา ก็จำได้แม่นยำ เสียดายที่ไม่พื้นฐานใดๆมาเลยจึงต้องให้เข้าร่วมชั้นเรียนพื้นฐานเสียก่อน”“แค่นั้นก็ดีมากแล้วเจ้าค่ะ”“เอ

เฟยหรงรับคำสั่งต่อจากเฟยหลันก็ออกเดินทางไปยังเรือนหอมหมื่นลี้ทันที ทางด้านซูเจินจูก็ออกไปยังร้านชำบ้านไฉพร้อมเฟยหลันและเสี่ยวเหลียน ร้านชำบ้านไฉยังคงมีคนเข้าออกไม่ขาดสาย แม้ไม่ถึงกับคึกคักแต่ก็เรียกไม่ได้ว่าบางตา“คุณหนูท่านนี้ ต้องการสิ่งใดแจ้งข้าได้เลยขอรับ”“ข้าวสารหนึ่งเกวียน แป้งสาลีครึ่งเกวียน น้ำตาลยี่สิบจิน เกลือยี่สิบจิน ผักดองสามสิบไห พริกสิบจิน เครื่องปรุงเครื่องเทศทุกอย่างอย่างละหนึ่งไห”“ข้าวสารมีทั้งแบบชั้นดี ชั้นรอง ข้าวฟ่างหางกะรอก คุณหนูต้องการแบบไหนหรือขอรับ”“ของทุกอย่างเอาของชั้นดีทั้งหมด”“ข้าวสารชั้นดีหนึ่งเกวียนคิดเป็นสามพันจิน จินละห้าสิบอีแปะ ราคาหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง แป้งสาลีครึ่งเกวียนคิดเป็นหนึ่งพันห้าร้อยจิน จินละแปดสิบอีแปะ ราคาหนึ่งร้อยยี่สิบตำลึง น้ำตาลยี่สิบจิน จินละสามร้อยอีแปะ ราคาหกตำลึง เกลือยี่สิบจิน จินละห้าร้อยอีแปะ ราคาสิบตำลึง พริกสิบจิน จินละหนึ่งร้อยอีแปะ ราคาหนึ่งตำลึง ผักดองไหละหนึ่งร้อยอีแปะ สามสิบไหราคาสามตำลึง เครื่องปรุงเครื่องเทศไฟละสามร้อยอีแปะ ห้าไหราคาหนึ่งตำลึงห้าร้อยอีแปะ รวมทั้งหมดสองร้อยเก้าสิบเอ็ดตำลึงห้าร้อยอีแปะขอรับ คุณหนูต้