All Chapters of ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Chapter 101 - Chapter 110

“ลิลลี่” เขารีบเข้ามารับร่างนาง “ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้ตั้งใจยิงเธอ”ลิลลี่มองเขา ริมฝีปากขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา สิ่งสุดท้ายที่นางเห็นก่อนสติจะดับ คือใบหน้าของชายที่นางเคยรักเปื้อนน้ำตาและเลือดของนางเอง ภาพนั้นติดตามซีฮันมาถึงอีกโลก แม้ร่างกายเปลี่ยนไป แม้ชื่อเปลี่ยนไป แม้เวลาห่างกันหลายร้อยปี ความรู้สึกของกระสุนที่ทะลุผ่านร่างยังคงชัดเจน ความเย็นของพื้นปูนยังคงอยู่ และแววตาของแจ๊คกี้ในวินาทีที่รู้ว่าตนเองทำลายชีวิตของนาง ยังคงหลอกหลอนทุกครั้งที่ซีฮันอ่อนแอ บนเตียงภายในตำหนักหงส์ ซีฮันเริ่มหายใจแรงขึ้น นางพึมพำ“อย่าเข้ามา”ฮ่องเต้จับมือนาง “ซีฮัน ตื่นเถิด”“อย่ายิง”พระองค์ชะงัก “ผู้ใดยิงเจ้า”ซีฮันยังคงดิ้นรนอยู่ในความฝัน “ฉันจะเอาเอกสารไปให้ตำรวจ”คำพูดประหลาดทำให้ฮ่องเต้ขมวดพระขนง ตำรวจคือผู้ใด เหตุใดนางใช้คำแทนตนและน้ำเสียงแตกต่างจากปกติ พระองค์เขย่ามือนางเบา ๆ“ซีฮัน เจ้าปลอดภัยแล้ว”ในความฝัน ลิลลี่มองเห็นแจ๊คกี้คุกเข่าอยู่ท่ามกลางกองเลือด เขาพยายามอุ้มนางขึ้น“ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”“ช้าเกินไปแล้ว”นางอยากตอบ แต่เสียงไม่ออก แจ๊คกี้กดมือบนบาดแผล เลือดไหลผ่านซอกนิ้วของเขา“อ

ซีฮันเงียบลง ภาพที่ฮ่องเต้ฝ่าไฟเข้ามาอุ้มนางออกจากซากอาคารปรากฏขึ้นในความคิด พระองค์สามารถยืนอยู่ด้านนอกและส่งองครักษ์เข้ามาแทนได้ ในฐานะฮ่องเต้ พระชนม์ชีพของพระองค์สำคัญกว่าคนทั้งวัง แต่กลับเลือกเสี่ยงชีวิตเพื่อนางความจริงข้อนั้นควรทำให้รู้สึกอบอุ่น ทว่าหัวใจของซีฮันกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ครั้งหนึ่งแจ๊คกี้ก็เคยทำให้นางเชื่อว่าเขาจะยืนอยู่ข้างนางไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาเคยคอยรับหลังเลิกงาน เคยนั่งฟังนางอธิบายแบบก่อสร้างจนดึก เคยสัญญาว่าจะสร้างบ้านหลังหนึ่งด้วยกัน เคยกอดและบอกว่านางคือคนสำคัญที่สุดแต่ในคืนสุดท้าย เมื่อผลประโยชน์ของเขาถูกคุกคาม เขากลับยกปืนขึ้นมา ความรักมิได้ทำให้เขาปกป้องนาง กลับทำให้เขารู้จุดอ่อนทั้งหมดของนาง รู้ว่านางจะไปที่ใด รู้ว่าจะตามหาเอกสารได้อย่างไร รู้ว่าควรพูดคำใดเพื่อให้นางลังเลคนรักจึงเป็นคนที่เข้าใกล้หัวใจได้มากที่สุด และเป็นคนที่ทำลายหัวใจได้ง่ายที่สุดเช่นกัน ซีฮันกำผ้าห่มแน่น นางไม่ควรรักใครอีก ไม่ควรฝากชีวิตไว้ในมือผู้ใด ไม่ควรเชื่อว่าความรู้สึกจะมั่นคงไปตลอด เพราะเมื่อวันหนึ่งมันเปลี่ยนไป คนที่เคยกอดนางอาจกลายเป็นคนที่ถืออาวุธอยู่ตรงหน้าหลังหม

“ฝ่าบาทไม่เสด็จกลับไปพักหรือเพคะ”ซีฮันเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ พระองค์ทอดพระเนตรนาง“เจ้าต้องการให้เรากลับหรือ”นางชะงัก หากตอบว่าต้องการ พระองค์คงลุกออกไปโดยไม่ฝืน แต่ความคิดที่จะต้องอยู่เพียงลำพังกลับทำให้ความฝันเมื่อคืนย้อนขึ้นมาอีกครั้ง ปืนในมือแจ๊คกี้ เลือดซึ่งไหลจากหน้าอก เสียงร้องขอโทษที่สายเกินไป ซีฮันหลบสายตา“หม่อมฉันเพียงคิดว่าพระองค์ก็บาดเจ็บเช่นกัน”ฮ่องเต้ก้มมองผ้าพันแผลบริเวณพระอังสา“บาดแผลเล็กน้อย”“คานไม้ฟาดลงมาเต็มแรงยังเรียกว่าเล็กน้อยหรือเพคะ”“เมื่อเทียบกับการที่เจ้าถูกขังอยู่ในอาคารซึ่งกำลังถล่ม ย่อมถือว่าเล็กน้อย”พระองค์ตอบเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องธรรมดาซีฮันมองบาดแผลนั้น ภาพตอนฮ่องเต้ใช้พระวรกายปกป้องนางจากคานที่ร่วงลงมากลับมาชัดเจน ความร้อนของเปลวไฟในเวลานั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำ“ฝ่าบาทไม่ควรเสด็จเข้าไปเพคะ”“เรื่องนี้เจ้าพูดไปแล้ว”“แต่พระองค์เป็นฮ่องเต้ พระชนม์ชีพของพระองค์เกี่ยวข้องกับคนทั้งแผ่นดิน”“และเจ้าเป็นฮองเฮาของเรา”ซีฮันเม้มริมฝีปาก “ตำแหน่งฮองเฮาไม่สำคัญเท่าฮ่องเต้”“เราไม่ได้เข้าไปเพราะตำแหน่งของเจ้า”คำตอบของพระองค์ทำให้นางนิ่งไป ฮ่องเต้ทอ

ซีฮันรู้สึกแน่นในอก หากพระองค์ยังคงปฏิบัติเช่นนี้ต่อไป กำแพงที่นางสร้างขึ้นอาจไม่อาจต้านทานได้นาน นางเคยคิดว่าตนไม่ควรรักใครอีก แต่การไม่รักไม่ได้หมายความว่าหัวใจจะหยุดรู้สึก มันยังจดจำความอบอุ่นยังสั่นไหวเมื่อมีคนยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วย ยังอ่อนลงเมื่อคนผู้นั้นยอมรอโดยไม่บังคับซีฮันกำลังพ่ายแพ้ ไม่ใช่ต่ออำนาจของฮ่องเต้ แต่ต่อความอ่อนโยนซึ่งพระองค์ค่อย ๆ มอบให้ทีละเล็กทีละน้อย หลังฮ่องเต้ประทับอยู่จนแน่ใจว่านางหลับพักผ่อน พระองค์จึงเสด็จกลับตำหนักทรงพระอักษรเพื่อเปิดม้วนเอกสารที่ช่วยออกมาจากกองเพลิงข่าวที่ฮ่องเต้ประทับดูแลฮองเฮาด้วยพระองค์เองกลับแพร่ไปทั่ววังเร็วกว่าที่ผู้ใดคาดคิด นางกำนัลพูดถึงการที่พระองค์ทรงถือถ้วยยา ขันทีพูดถึงคำสั่งให้นำเอกสารมาที่ตำหนักหงส์เพื่อมิให้ฮองเฮาต้องเดิน ส่วนหมอหลวงต่างรู้ว่าระหว่างเปลี่ยนยา ฮองเฮายอมจับพระหัตถ์ของพระองค์ไว้ตลอดเวลาแม้ทุกคนถูกสั่งห้ามพูดนอกตำหนัก แต่ความลับในวังหลังไม่เคยถูกเก็บไว้ได้นาน ยามเย็น ข่าวนั้นก็เดินทางไปถึงตำหนักเล็กด้านเหนือ ซึ่งใช้เป็นสถานที่คุมขังเข่อชิง ภายในห้องอับชื้น หญิงสาวผู้เคยสวมฉลองพระองค์หรูหรานั่งอยู่บนพื้นโด

“โรงครัวขาดชามเจ้าค่ะ ข้าน้อยจึงคิดว่ายังใช้ได้ เมื่อคืนคนครัวบอกว่าจะส่งไปซ่อมพร้อมภาชนะเก่า”ผู้คุมพลิกชามดูอีกครั้ง แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ“ครั้งหน้าอย่านำของชำรุดเข้ามา หากบาดมือนักโทษขึ้นมา เจ้าจะรับผิดชอบหรือ”“เจ้าค่ะ”เสี่ยวเยี่ยนก้มรับแล้วนำถาดออกไปหัวใจของนางเต้นแรงตลอดทาง แต่ไม่มีผู้ใดเรียกหยุดชามถูกส่งกลับโรงครัว ก่อนถูกรวมกับภาชนะชำรุดในลังไม้ ช่วงบ่าย คนงานจากโรงช่างเข้ามารับของไปซ่อมตามปกติ เมื่อรถเข็นผ่านประตูวังด้านตะวันตก เจ้าหน้าที่ตรวจเพียงจำนวนภาชนะและตราอนุญาต ไม่ได้ทุบชามแต่ละใบ ข่าวของเข่อชิงจึงออกจากกำแพงพระราชวังได้สำเร็จ ค่ำวันนั้น ร้านเครื่องหอมชิงหลันปิดประตูเร็วกว่าปกติ ซูหลัว เจ้าของร้านหญิงวัยสี่สิบกว่า สวมเสื้อเรียบง่ายและมีท่าทางไม่ต่างจากแม่ค้าทั่วไป นางรับชามที่ถูกส่งมาไว้ในห้องหลังร้าน ก่อนใช้มีดบางแซะฐานดินออกอย่างชำนาญเมื่อเห็นเศษผ้าที่ซ่อนอยู่ภายใน สีหน้าของนางเปลี่ยนทันที นางอ่านข้อความเพียงรอบเดียวก็รีบเผาเศษผ้าในเตา จากนั้นจึงเปิดหีบไม้ใต้พื้น หยิบป้ายเหล็กรูปหัวหมาป่าออกมา ป้ายนี้ไม่ได้ถูกใช้มานานกว่าสามปี นับจากวันที่เข่อหยวนฉิงสั่งให้กองก