All Chapters of ข้าร้ายกว่าที่ท่านคิด: Chapter 111 - Chapter 120

เข่อชิงจำเสียงนั้นไม่ได้ แต่ป้ายทองเป็นของจริง ป้ายสำหรับผ่านเขตชั้นในโดยไม่ต้องตรวจ เข่อหมิงซานไม่ลังเล เขาพากลุ่มคนที่เหลือฝ่าแนวทหารไปยังประตูเล็ก หัวหน้าองครักษ์เห็นดังนั้นก็ร้องสั่ง“ปิดประตู!”แต่กลไกประตูถูกปลดจากด้านนอกแล้ว กลุ่มกบฏโยนระเบิดควันเพิ่มอีกสองลูก ก่อนพาเข่อชิงหนีออกไป ด้านหลังประตูมีรถเข็นผ้าซักรออยู่ เข่อชิงถูกซ่อนเข้าไปในหีบผ้าขนาดใหญ่ ขณะที่ชายในชุดขันทีนำป้ายทองให้ทหารตามทางตรวจดู“ของจากตำหนักไทเฮา ต้องนำไปยังเรือนซักด้านตะวันตกทันที”เมื่อเห็นตราประจำตำหนักไทเฮา ทหารหลายคนไม่กล้าขัดขวาง รถเข็นจึงผ่านเขตชั้นในไปได้อย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ข่าวร้ายก็มาถึงตำหนักหงส์ หัวหน้าองครักษ์คุกเข่าเบื้องหน้าฮ่องเต้“ฝ่าบาท นักโทษเข่อชิงหลบหนีออกจากตำหนักคุมขังได้พ่ะย่ะค่ะ”พระพักตร์ของพระองค์เคร่งขรึม “ออกไปทางใด”“ประตูเล็กด้านตะวันตก มีผู้ถือป้ายทองเปิดทาง”ซีฮันถามทันที “ป้ายของตำหนักใด”หัวหน้าองครักษ์ลังเลเล็กน้อย “ตราประจำตำหนักไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ”ภายในห้องเงียบกริบ ฮ่องเต้กำพระหัตถ์แน่น“ไทเฮาไม่มีพระเสาวนีย์ให้ผู้ใดเคลื่อนย้ายของในคืนนี้”“กระหม่อมตรวจแล้วพ่ะย่ะค่ะ ไม่

“เพคะ” ซีฮันพลิกดูบันทึกอีกครั้ง “และยังมีเครื่องหอมจากร้านชิงหลัน”ทั้งห้องเงียบลงทันที ร้านชิงหลัน ร้านเดียวกับที่ใช้เป็นจุดรับข่าวของตระกูลเข่อ ตงเปียนหน้าเคร่ง“กระหม่อมตรวจของกลางเอง เครื่องหอมห่อเล็กนั้นอยู่ในห้องของชิงหลานจริง”ซีฮันถามต่อ “เหตุใดเมื่อคืนไม่มีผู้ใดรายงาน”“เพราะตอนนั้นคิดว่าเป็นเพียงของใช้ทั่วไปพ่ะย่ะค่ะ”นางพยักหน้าเบา ๆ หลักฐานเริ่มต่อกันเป็นเส้น การหายตัวหนึ่งเค่อ เครื่องหอมจากร้านชิงหลัน กำไลหยกราคาแพง การออกจากตำหนักยามค่ำคืนโดยไม่มีบันทึก ทั้งหมดชี้ไปยังคนคนเดียว แต่ซีฮันกลับรู้สึกหนักอึ้งในใจ เพราะนี่ไม่ใช่เพียงนางกำนัลธรรมดา นี่คือหญิงสาวที่ฮองเฮาคนเดิมเคยช่วยไว้ด้วยชีวิต หากชิงหลานเป็นคนทรยศจริงแสดงว่าความเมตตาของร่างเดิมไม่ได้ตอบแทนด้วยความภักดี แต่กลับกลายเป็นอาวุธที่ย้อนมาทำลายเจ้าของ ฮ่องเต้สังเกตเห็นสีหน้าของนาง“เจ้าลังเลหรือ”ซีฮันส่ายหน้า “ไม่เพคะ”“เพราะเหตุใดจึงเงียบ”“หม่อมฉันกำลังคิดว่า...” นางทอดสายตามองออกไปยังสวนด้านนอก “คนเราทรยศเพราะความโลภ หรือเพราะมีเหตุผลที่จำเป็นกันแน่”ฮ่องเต้ตอบทันที “ไม่ว่าด้วยเหตุใด การทรยศก็คือการทรยศ”ซีฮันไม

ตงเปียนรับคำทันที หลังทุกคนออกจากห้อง ชิงหลานก็ถูกปล่อยตัวกลับไปทำงานตามปกติ ราวกับไม่เคยมีการสอบสวนเกิดขึ้น เมื่อประตูปิดลง ฮ่องเต้จึงทอดพระเนตรซีฮัน“เจ้าคิดว่านางจะกลับไปส่งข่าวอีกหรือ”ซีฮันมองสายฝนด้านนอก “ต้องกลับไป”“เหตุใดจึงมั่นใจ”“เพราะคนของเข่อชิงยังถือครอบครัวของนางไว้”นางเว้นครู่หนึ่ง “และเพราะพวกมันเชื่อว่า ความเมตตาของข้ายังเหมือนเดิม”รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าของซีฮัน“แต่ครั้งนี้ ความเมตตาจะเป็นกับดักของข้า”ขณะเดียวกัน ชิงหลานเดินออกจากตำหนักหงส์ด้วยหัวใจที่สับสน นางไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวพ้นประตูตำหนัก ก็มีองครักษ์ฝีมือดีที่สุดสี่นายผลัดเปลี่ยนกันติดตามอยู่ห่าง ๆหญิงสาวคิดว่าตนได้รับอิสรภาพ แต่แท้จริงแล้ว นางได้กลายเป็นเหยื่อล่อชิ้นสำคัญที่สุดในการล่าตัวเข่อชิงและเครือข่ายที่ซ่อนอยู่ทั้งหมดรังลับนอกวังสามวันหลังจากชิงหลานถูกปล่อยตัว ตำหนักหงส์กลับคืนสู่ความสงบเสมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นชิงหลานยังคงทำหน้าที่ถวายชา จัดตำรา และดูแลห้องทรงอักษรเช่นเดิม ซีฮันไม่เคยแสดงท่าทีสงสัยหรือกล่าวถึงการสอบสวนในวันนั้นอีกแม้แต่คำเดียวสำหรับคนภายนอก ทุกอย่างดูเหมือนจบลง

ปลายพู่กันหยุดลง “คือผู้บงการที่อยู่เหนือเข่อชิง”ภายในห้องเงียบกริบ ตงเปียนถามด้วยความตกใจ“เหนียงเหนียงยังทรงคิดว่ามีคนอยู่เบื้องหลังอีกหรือพ่ะย่ะค่ะ”ซีฮันพยักหน้า “คนที่นำป้ายทองของตำหนักไทเฮาออกมาได้ คนที่รู้เส้นทางลับ คนที่สามารถปิดบังร่องรอยได้จนถึงวันนี้ ไม่มีทางเป็นเพียงขันทีหรือนางกำนัล”ฮ่องเต้ทอดพระเนตรนางนิ่ง“เช่นนั้น เจ้าต้องการใช้เข่อชิงเป็นเหยื่อล่ออีกครั้ง”“เพคะ”พระองค์ยิ้มบางอย่างจนพระองค์เองก็ไม่รู้ตัว“บางครั้งเราก็สงสารศัตรูของเจ้า”ซีฮันหัวเราะเบา ๆ “หม่อมฉันก็สงสารพวกเขาเช่นกัน”สองวันต่อมา ภายในรังลับนอกเมือง ผู้คนเริ่มเดินเข้าออกไม่ขาดสาย เข่อหมิงซานนำรายชื่อขุนนางและทหารที่ยังภักดีมาวางบนโต๊ะ เข่อชิงเปิดอ่านทีละแผ่น“คนในวังหลัง พร้อมแล้วหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดคน ขันที ห้าสิบสามคน ทหารที่ซื้อไว้ เก้าสิบแปดนาย”เข่อชิงพยักหน้า“ยังไม่พอ”เข่อหมิงซานถาม “พระนางต้องการอีกเท่าใด”“คนไม่สำคัญ” เข่อชิงตอบเรียบ ๆ “ข้าต้องการคนที่อยู่ใกล้ฮ่องเต้”นางใช้ปลายพู่กันแตะลงบนแผนผังพระราชวัง“โดยเฉพาะวันบวงสรวงบรรพชน”ชายผู้หนึ่งถาม “เหตุใดต้องเป็นวันนั้น”เข่อชิงยิ้มเย็น “เ

เสียงฆ้องดังสนั่น ขุนนางทั้งหมดคุกเข่าลง ฮ่องเต้เสด็จขึ้นแท่นพิธี พร้อมซีฮันที่ยืนเคียงข้าง เครื่องหอมถูกจุดขึ้นทีละกระถาง ควันสีขาวลอยคลุ้งทั่วลาน ท่ามกลางกลุ่มคนจำนวนมหาศาล ชายผู้หนึ่งในชุดนักดนตรีเหลือบมองไปยังอีกฟากของลาน ชายในชุดคนแบกเครื่องบวงสรวงพยักหน้าเพียงครั้งเดียว อีกมุมหนึ่ง ขันทีที่ถือพานผลไม้ขยับแขนเสื้อเบา ๆ สัญญาณเริ่มส่งต่อกันอย่างเงียบเชียบ เข่อชิงซึ่งแฝงตัวอยู่ท้ายขบวนยกยิ้ม“อีกไม่นาน...” นางพึมพำ “เลือดจะนองทั่วลานแห่งนี้”บนแท่นพิธี ฮ่องเต้รับธูปสามดอกจากหัวหน้าพิธี พระองค์ทรงจุดธูปดอกแรก ทุกอย่างยังปกติ ดอกที่สอง นักดนตรีคนหนึ่งค่อย ๆ ขยับมือเข้าใกล้มีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในพิณ คนแบกเครื่องบวงสรวงเริ่มปลดสลักหีบไม้ ดอกที่สามกำลังจะถูกจุด ทันใดนั้น...ซีฮันกลับก้าวออกจากตำแหน่งอย่างกะทันหัน นางเดินลงจากแท่นพิธีไปยังกลางลาน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนทั้งราชสำนัก หัวหน้าพิธีร้องเรียก“เหนียงเหนียง พระองค์...”แต่ซีฮันไม่หยุด นางยืนอยู่กลางลานพิธี มองผู้คนหลายพันคนอย่างสงบนิ่ง เข่อชิงชะงัก“นางจะทำอะไร”เข่อหมิงซานซึ่งซ่อนตัวอยู่ในหมู่ทหารเริ่มรู้สึกผิดปกติ ซีฮันกวาดสา